Την πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την έξοδο από την κρίση, της Ελλάδας εν προκειμένω, αλλά και όχι μόνον, κατέθεσε χθες ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας στο κατάμεστο όσο και απαιτητικό ακροατήριο του London School of Economics.
Πρόταση που έχει άλλωστε ιστορικό προηγούμενο, τη Διάσκεψη του Λονδίνου του 1953, όπως θύμισε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης: “Ποια είναι η εναλλακτική πρόταση; Και ποια είναι η εναλλακτική πρόταση συγκεκριμένα για την Ελλάδα; Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ έχει πει ότι η μελλοντική κυβέρνηση πρέπει να βάλει ένα τέλος σε αυτές τις πολιτικές, ενώ θα πρέπει παράλληλα να επαναδιαπραγματευθεί τη δανειακή σύμβαση με τους δανειστές μας. Έχει υποστηριχθεί ότι μια οικονομικά βιώσιμη στρατηγική μπορεί να παραδειγματιστεί από την Συμφωνία για το Χρέος του Λονδίνου, το 1953, η οποία έδωσε το έναυσμα της ανάπτυξης της γερμανικής οικονομίας. Μια στρατηγική η οποία δημιούργησε το 'οικονομικό θαύμα' της μεταπολεμικής εποχής. Χωρίς την συμφωνία του Λονδίνου δε θα υπήρχε τέτοιο θαύμα. Ένα κούρεμα του χρέους, μια τεράστια επένδυση διά του σχεδίου Μάρσαλ, όροι χρηματοδότησης που συνδέονται με την παραγωγή και τους ρυθμούς ανάπτυξης, ήταν κεντρικοί πυλώνες μιας τέτοιας συμφωνίας".
Μεγάλο τμήμα της ομιλίας Τσίπρα ήταν επίσης αφιερωμένο στα χαρακτηριστικά της νέας οικονομικής κρίσης που βιώνει ο πλανήτης: ειδικότερα, “οι νεοφιλελεύθεροι υποστηρίζουν ότι μία απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος θα μπορούσε να διασφαλίσει ότι η χρηματοδότηση θα κινούνταν προς την κατεύθυνση όπου θα υπήρχε πραγματική ανάγκη. Αυτό είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχει συμβεί. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα υπήρξε ανέκαθεν έτοιμο να πυροδοτήσει με φούσκες τις αγορές συναλλάγματος, τις χρηματαγορές, τις αγορές ακινήτων και βεβαίως όλα αυτά τα καινούργια χρηματοοικονομικά εργαλεία τα οποία εμφανίστηκαν μόλις η οικονομική κρίση εξαπλώθηκε. Τα θύματα της χρηματιστηριοποίησης της οικονομίας και της κοινωνίας είναι οι φτωχοί, οι άστεγοι, οι φτωχοί εργαζόμενοι, οι επισφαλώς απασχολούμενοι και κυρίως αυξανόμενα τμήματα της μεσαίας τάξης.
Το τελευταίο αποτελεί ένα νέο, αλλά δυνητικά εκρηκτικό φαινόμενο. Μέσω της εκπαίδευσης, οι εκσυγχρονιστές, από τον Τόνι Μπλερ έως τον Κώστα Σημίτη, υπόσχονταν ότι η μεσαία τάξη θα μπορούσε να επιβιώσει από τις διαταραχές που προκαλούσε η παγκοσμιοποίηση. Όμως φοιτητές προερχόμενοι από τη μεσαία τάξη, όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά και από το Κάιρο, τη Βαρκελώνη ή τη Λισσαβώνα, έχοντας αποκτήσει τους μεταπτυχιακούς τους τίτλους σπουδών από το LSE, στους τομείς των χρηματιστηριακών είτε στη διοίκηση επιχειρήσεων, φαίνεται ότι επέστρεφαν στις πατρίδες τους πριν από την κρίση για να δουλέψουν στις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις ή καταλήγοντας άνεργοι. Το φαινόμενο ακόμα των Αγανακτισμένων ήταν φαινόμενο που άγγιξε κατά κύριο λόγο τη μεσαία τάξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ συνέβαλε και δέχτηκε επιρροές από αυτό το κίνημα. Και έχουμε πλήρη γνώση, όπως και ο Peter Wilby που για καιρό επιχειρηματολογούσε στις σελίδες του New Statement και της Guardian, ότι οι ανισότητες αποτελούν επίσης ζήτημα για τη μεσαία τάξη".
Το δημοκρατικό έλλειμμα και οι ελληνικές πολιτικές εξελίξεις
Όμως, από την ανάλυση του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ δεν έλειψε η καταγραφή των πολιτικών εξελίξεων στον ευρωπαϊκό Νότο και όχι μόνον, με έμφαση στο δημοκρατικό έλλειμμα: “Οι οικονομικές αποφάσεις που ελήφθησαν ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία επιβάλλονται χωρίς καν την πρόφαση της διευρυμένης προσπάθειας διαβούλευσης. Επιβλήθηκαν τεχνοκράτες, όπως ο Μάριο Μόντι στην Ιταλία και ο Λουκάς Παπαδήμος στην Ελλάδα. Ζητήθηκε από τους πολιτικούς ηγέτες του Νότου να υπογράψουν τις πολιτικές λιτότητας, ακόμη και πριν τη διεξαγωγή των εκλογών.
Σε κάθε περίπτωση -δεν απέκλεισε ο Αλ. Τσίπρας- οι ηγέτες της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς πιθανώς να κάνουν σύντομα στροφή 180 μοιρών μετά τις εκλογές. Στην Ελλάδα, τα τρία κόμματα που συγκροτούν την τωρινή κυβέρνηση προχώρησαν στις τελευταίες εκλογές με εξαγγελία την επαναδιαπραγμάτευση των προγραμμάτων προσαρμογής, καταλήγοντας όμως, στη συνέχεια, σε μια πορεία λίγο-πολύ πανομοιότυπη με την προηγούμενη".
