Με αυτά και με αυτά είδαμε πώς έχει γίνει τσατάλια το κάποτε σταθερότερο πολιτικό σύστημα στον κόσμο.
Και το σταθερότερο κατεστημένο στον κόσμο, επίσης.
Και φτάσαμε στο σημείο, η διεξαγωγή ένοπλων διαδηλώσεων την ημέρα της ψηφοφορίας να μην θεωρείται καν άξια για σχολιασμό.
Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, είναι γεγονός ότι το σύστημα αυτό πιέζεται πολιτικά από ένα μαζικό ακροδεξιό ρεύμα.
Που βρήκε στον Τράμπ ακριβώς αυτό που χρειαζόταν για να σηκώσει κεφάλι.
Είναι ο Τραμπ αντισυστημικός;
Το πιο σημαντικό πράγμα που έκανε ο Τραμπ είναι μια τεράστια περικοπή φόρων, 1,5 τρισεκατομμυρίου δολαρίων σε ορίζοντα δεκαετίας.
Αυτά μοιράστηκαν ως εξής: Οι αμειβόμενοι με τον μέσο μισθό είδαν μια αύξηση εισοδήματος περίπου 65 δολάρια τον χρόνο.
Αυτοί τα επόμενα χρόνια θα έρθουν αντιμέτωποι με αύξηση φόρων, γιατί δεν θα βγαίνει ο προϋπολογισμός.
Τα μισθολογικά ρετιρέ είδαν μια αύξηση εισοδήματος περίπου 50.000 δολάρια τον χρόνο.
Και το υπόλοιπο 1,35 τρισ. που περισσεύει, πάει στις επιχειρήσεις.
Μεταξύ των οποίων και οι δικές του.
Έτσι οι μεγάλες αμερικανικές επιχειρήσεις φορολογούνται πλέον με πραγματικό φορολογικό συντελεστή μικρότερο από τους φτωχούς μισθωτούς.
Κι αυτό συνοδεύεται από το γνωστό παραμύθι ότι η φοροαπαλλαγή θα φέρει επενδύσεις, ανάπτυξη και δουλειές με καλούς μισθούς.
Μας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Και μάλιστα κάτι αντισυστημικό;
Το δεύτερο που έκανε ο Τραμπ ήταν τα μέτρα για την πανδημία. Ένα πακέτο 2,2 τρισ.
Δεν μας ενδιαφέρει το χρέος της χώρας, θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί, είπε. Και έδωσε κι άλλα λεφτά στις επιχειρήσεις.
Οι επιχειρήσεις θησαύρισαν.
Όπως επισημαίνει ο Tim Dickinson στο rollingstone.com, ο Τζεφ Μπέζος θα μπορούσε να δώσει 100.000 δολάρια μπόνους στον καθέναν από τους εργαζόμενούς του και πάλι να είναι πλουσιότερος σε σχέση με όταν ξέσπασε η πανδημία.
Οι μικρότεροι δεν είχαν πρόσβαση στη χρηματοδότηση. Οι τράπεζες έδωσαν λεφτά μόνο στους πελάτες τους.
Οι μεγάλες αλυσίδες εστίασης πήραν ό,τι ήθελαν. Αλλά 100.000 μικρά εστιατόρια έκλεισαν για πάντα.
Μόνο το 2% των επιχειρήσεων εστίασης που κατέχουν μαύροι κατάφερε να επιδοτηθεί. Ενώ το 40% αυτών των επιχειρήσεων αναμένεται να κλείσει.
Οι εργαζόμενοι της Αμερικής παλεύουν να βγάλουν την κρίση με ένα εφάπαξ επίδομα 1.200 δολαρίων, το οποίο μάλιστα τους δόθηκε σε επιταγές.
Αυτά μας θυμίζουν κάτι;
Από πού ώς πού λοιπόν ο Τραμπ αντισυστημικός; Μάλλον για τον εξής λόγο:
Πρώτον, γιατί οι Αμερικανοί που πιέζονται, ενώ βλέπουν τους πλούσιους να μην έχουν τι να κάνουν τα λεφτά τους, ακούνε διαρκώς το κατεστημένο να τους εξηγεί πόσο ωφέλιμη είναι η παγκοσμιοποίηση.
Ενώ ο Τράμπ τους είπε ότι για όλα αυτά φταίει η Κίνα και θα παίξει ξύλο με την Κίνα για να μην φεύγουν οι δουλειές από τις ΗΠΑ.
Και, δεύτερον, γιατί στοχοποίησε τους μετανάστες, οι οποίοι στο μυαλό του μέσου συντηρητικού Αμερικανού είναι ταυτισμένοι με χαμένες δουλειές και εγκληματικότητα.
Στο μυαλό του μέσου Αμερικανού, να σημειώσουμε ότι και οι μαύροι μετανάστες θεωρούνται.
Και στο μυαλό της αμερικανικής αστυνομίας επίσης.
Και έτσι, όλοι αυτοί που σκίζονται για τον Τραμπ τον θεωρούν αντισυστημικό.
Και για να τον στηρίξουν, παίρνουν τα όπλα και σχηματίζουν ακροδεξιές πολιτοφυλακές.
Ενώ ο ρατσισμός της αστυνομίας έχει ξεφύγει πλέον από κάθε έλεγχο.
Αυτά για τον Τραμπ.
Κι ας μην ξεχνάμε ότι ο πραγματικός φόβος του αμερικανικού κατεστημένου, Ρεμπουμπλικανών και Δημοκρατικών, ήταν ο Μπέρνι Σάντερς.
