Καθώς βρίσκεται εν μέσω διασταυρούμενων πυρών από τον Αλέξη Τσίπρα και τον Αντώνη Σαμαρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παίζει με τον χρόνο των εκλογών, αφήνοντας σκοπίμως ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα (με πιθανότερα του Οκτωβρίου του 2026 ή εναλλακτικά του Απριλίου του 2027), ενώ δεν διστάζει να εργαλειοποιήσει την διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος βάζοντάς την στον μύλο της προεκλογικής αντιπαράθεσης.
Ο Κ. Μητσοτάκης, ενώ ως πρωθυπουργός είπε στη συνέντευξή του στον AΝΤ1 ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027 (αφήνοντας ένα παράθυρο λόγω της «τοξικότητας της πολιτικής αντιπαράθεσης»), στην ομιλία του στο κομματικό ακροατήριο της Πολιτικής Επιτροπής της Ν.Δ. δήλωσε ότι «είμαστε στην τελική ευθεία» και ζήτησε από τον νέο γραμματέα του «να ανεβάσει στροφές στην κομματική μηχανή», ενώ ξεκίνησε και ο ίδιος τις προεκλογικές περιοδείες, χθες από τη Ρόδο. Επίσης, έδωσε ασφυκτικά περιθώρια στη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος -δύο μόλις μήνες ώστε να μην έχει εκκρεμότητες από τον Σεπτέμβριο-, ενώ δήλωσε καθαρά ότι θα συνδέσει τις επιλογές του για το Σύνταγμα με την κρίση των πολιτών στις εκλογές, προτάσσοντας το άρθρο 16 του Συντάγματος και πιέζοντας τον Νίκο Ανδρουλάκη.
Αντεπίθεση
Με τη συνέντευξή του ο Κ. Μητσοτάκης επιχείρησε να επανατοποθετήσει συνολικά την πολιτική ατζέντα και έδωσε το σύνθημα της αντεπίθεσης για να ανακάμψει μετά την παρατεταμένη υποχώρηση που τείνει να μονιμοποιηθεί και στις μετρήσεις. Ο αστάθμητος παράγοντας στους υπολογισμούς που κάνει το εκλογικό επιτελείο του Μέγαρο Μαξίμου είναι η συμμετοχή στις εκλογές. Όπως εκτιμούν, με ένα ποσοστό περίπου στο όριο των ευρωεκλογών ή λίγο μεγαλύτερο έχει ελπίδες να ξεπεράσει το 25%. Με αυξημένο ποσοστό συμμετοχής, πάνω από το 65% του εκλογικού σώματος, η Ν.Δ. κατεβαίνει στο όριο του 20%, ανάλογα και με τις απώλειες που θα έχει από το κόμμα Σαμαρά. Καθώς δεν έχει προσδοκίες σε απογοητευμένους, κάθε ψηφοφόρος που προστίθεται στην κάλπη μειώνει το ποσοστό της Ν.Δ. Υπ’ αυτή την έννοια είναι απειλή για τη Ν.Δ. και η Μαρία Καρυστιανού που απευθύνεται κυρίως σε ένα κοινό δυσαρεστημένων, την οποία προσπάθησε να ταυτίσει με τους Αγανακτισμένους της εποχής των Μνημονίων.
Αν κάτι έδειξε με τη συνέντευξή του ο Κ. Μητσοτάκης, είναι ότι υπό την πίεση των σκανδάλων, κυρίως των υποκλοπών και του Ταλ Ντίλιαν, και με την απειλή διώξεων όταν χάσει την εξουσία, θα δώσει τη μάχη μέχρι τέλους. Είπε λοιπόν ότι διεκδικεί αυτοδυναμία (κανείς πλέον δεν το πιστεύει), αλλά ότι θα σεβαστεί τη λαϊκή ετυμηγορία. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν θα αποχωρήσει προκειμένου να βρεθεί λύση με κυβέρνηση συνεργασίας, αφού κανείς δεν συζητά μαζί του. Δίνει έτσι απάντηση και στο εσωτερικό του κόμματός του όπου έχουν αρχίσει οι σχετικές συζητήσεις προκειμένου η Ν.Δ. να διατηρήσει την εξουσία με άλλον αρχηγό και πρωθυπουργό. Βεβαίως, ακόμη και αυτό προϋποθέτει ότι η Ν.Δ. δεν θα καταρρεύσει, θα είναι πρώτη και θα διατηρήσει μία σημαντική διαφορά με το επόμενο κόμμα, κάτι που δεν αποκλείεται μεν, ωστόσο είναι πλέον όλο και πιο αδύναμο.
Μεταξύ Σαμαρά και Τσίπρα
Διαμορφώνεται μία νέα συνθήκη κατά την οποία στο κενό που δημιουργεί η αποδρομή της κυβέρνησης αναπτύσσονται δύο δυναμικές στα αριστερά του πολιτικού συστήματος από τον Αλ. Τσίπρα και στα δεξιά από τον Αντ. Σαμαρά. Ο μεν Αλ. Τσίπρας με την ΕΛ.Α.Σ. ήδη δημιουργεί προοπτική εναλλακτικού πόλου, με τη στήριξη και του ΣΥΡΙΖΑ μετά την απόφαση της Κεντρικής του Επιτροπής. Ο Αντ. Σαμαράς, πάλι, επιδιώκει να ανασυγκροτήσει τη δεξιά παράταξη και να υπερβεί τη Ν.Δ. Με την κριτική του αποτρέπει τη συσπείρωση των δεξιών οπαδών. Γι’ αυτό άλλωστε και ο Αντ. Σαμαράς προσπάθησε να ταυτίσει Μητσοτάκη και Τσίπρα, ως σήμα προς τους αποστασιοποιημένους δεξιούς ψηφοφόρους ότι λύση δεν είναι η επιστροφή τους στη «μεταλλαγμένη και ασπόνδυλη Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη».
Με τον Αλ. Τσίπρα να ανεβαίνει, τη Μ. Καρυστιανού να παίρνει δεξιούς ψηφοφόρους και να φέρνει κόσμο στην κάλπη και τον Αντ. Σαμαρά να τον πλαγιοκοπεί από τα δεξιά, τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά δύσκολα για τα σενάρια του Μεγάρου Μαξίμου. Με τους δύο πρώην πρωθυπουργούς στο πεδίο, το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει άλλος να σηκώσει το τριψήφιο καταρρίπτεται. Το Μέγαρο Μαξίμου επιτίθεται στον Αντ. Σαμαρά απευθυνόμενο στο θυμικό των δεξιών ψηφοφόρων (θα στραφεί κατά της παράταξης που τον αγκάλιασε ξανά μετά το 1993 και τον έκανε πρωθυπουργό;) και προσπαθεί να επαναπροσεγγίσει τον Κώστα Καραμανλή.
Ωστόσο, είναι εμφανές ότι η στρατηγική του εξαντλείται σε κομματικά παιχνίδια στον δεξιό χώρο και στην επιδοματική πολιτική. Με τη συνέντευξη ο Κ. Μητσοτάκης ξεκαθάρισε ότι δεν θα αλλάξει την οικονομική πολιτική της υψηλής έμμεσης φορολόγησης και των υπερπλεονασμάτων ούτε την πολιτική των «ήρεμων νερών» στα εθνικά. Είναι εμφανές ότι δεν διαθέτει συνολικό αφήγημα στον δρόμο προς τις εκλογές.
Αμηχανία στη Χαριλάου Τρικούπη
Η παρουσία της ΕΛ.Α.Σ. προκαλεί τεκτονικές αλλαγές στην Αριστερά και αγγίζει το ΠΑΣΟΚ. Καταδεικνύει ότι το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη έχασε την ευκαιρία να καλύψει το κενό του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία τρία χρόνια. Ο Ν. Ανδρουλάκης απαντά σπασμωδικά: αφενός επιτίθεται στον Αλ. Τσίπρα και αφετέρου προειδοποιεί με πειθαρχικά μέτρα τα στελέχη του, όπως ο Χάρης Δούκας, που επιμένουν στην αναζήτησή κοινού τόπου για συνεργασία με την ΕΛ.Α.Σ., πριν ή μετά τις εκλογές. Η υποβάθμιση του ΠΑΣΟΚ μεταξύ τρίτης και τέταρτης θέσης προκαλεί δυσθυμία στην ηγεσία, ενώ αναπτύσσει τις φυγόκεντρες μεταξύ των μεσαίων στελεχών του κόμματος, πολλά εκ των οποίων κοιτάζουν πλέον προς το νέο κόμμα. Είναι σαφές ότι η δυναμική πλέον στην Κεντροαριστερά έχει αντιστραφεί, δεν είναι υπέρ του ΠΑΣΟΚ αλλά υπέρ του νέου κόμματος.
