Του Χρήστου Αναγνώστου*
Παραφράζοντας τον Μαρξ θα μπορούσαμε να πούμε: οι τεχνοκράτες προσπάθησαν να κυβερνήσουν τον κόσμο. Το ζήτημα είναι να τον αλλάξεις.
Μετά την έξαρση της πολιτικοποίησης κατά την πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο και τις αρχές της δεκαετίας του ’80 -όταν η Ελλάδα έζησε την ευφορία ενός ψευδεπίγραφου σοσιαλισμού, που πρόδωσε τα όνειρα χιλιάδων νέων- επικράτησε ένα διαφορετικό μοντέλο: το μοντέλο των winners και των losers, του ανταγωνισμού, της τρικλοποδιάς, της κοινωνικής ανόδου, με θεμιτούς ή αθέμιτους όρους.
Το πολιτικό παιχνίδι παιζόταν με τη λογική των "σταθερών" κυβερνήσεων και του δικομματισμού. Στην τοπική αυτοδιοίκηση όπως υπήρχε η λογική των συμμαχικών σχημάτων - όπου πολλές φορές οι σύμμαχοι χαρακτηρίζονταν ως "οι άλλες δημοκρατικές δυνάμεις".
Στην εποχή μας, τα καθήκοντα των νέων δημοτικών αρχών είναι διαφορετικά. Χρειάζεται μια νέα νοοτροπία στην άσκηση της εξουσίας. Χρειάζεται δουλειά που δεν θα υπολογίζει το πολιτικό κόστος, αλλά θα δικαιώνεται από το αποτέλεσμά της.
Η αριστερή διακυβέρνηση ήταν ένας αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη, για τα δικαιώματα των πολλών και όχι για τα συμφέροντα των λίγων. Και ήταν αυτή, που άνοιξε τον δρόμο για το ξεπέρασμα της κρίσης και έβαλε τη χώρα σε μια νέα εποχή.
Η κρίση λοιπόν δεν ξεπεράστηκε από τους τεχνοκράτες, αλλά από τους πολιτικούς. Η άσκηση της πολιτικής από τους τεχνοκράτες και τους «σοφούς», απέτυχε παταγωδώς.
* Ο Χρήστος Αναγώστου είναι χημικός
