Ας το ξαναγράψω για ακόμα μία φορά: Κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Αντίθετα, είναι τα μέσα εκείνα που φανερώνουν το περιεχόμενο -κυρίως το ανομολόγητο- του σκοπού. Τούτο αποδείχτηκε αμφίδρομα με όλη του τη φρίκη στη γνωστή υπόθεση με τα γκαζάκια που κόστισε τη ζωή της Βάγιας Νέστορα, μητέρας της πολιτεύτριας της Ν.Δ. Αφροδίτης Νέστορα.
Από την πλευρά των δραστών: Κανένας μα κανένας σκοπός δεν «αγιάζει» τα μέσα όταν θέτουν σε κίνδυνο και κάποτε (χωρίς να έχει ουδεμία σημασία αν γίνεται εμπρόθετα ή όχι) αφαιρούν ανθρώπινες ζωές. Μέσα που εμπεριέχουν ανθρωποκτόνο αποτέλεσμα φανερώνουν εγκληματικό σκοπό που δεν μπορεί να έχει σχέση με τα φωτεινά οράματα της ισότητας και της δικαιοσύνης, με το όραμα, εν συνόλω, ενός καλύτερου κόσμου. Τελεία και παύλα, χωρίς τον παραμικρό αστερίσκο. Ορθώς λοιπόν η ενέργεια καταδικάστηκε απερίφραστα και ομόθυμα από όλο το φάσμα του δημοκρατικού, λεγόμενου, τόξου.
Τούτο όμως δεν ήταν αρκετό για την κυβερνώσα παράταξη. Και ερχόμαστε τώρα στον άλλο πόλο και στον επιδιωκόμενο σκοπό του, με τα μέσα της οχετολογίας, της στρεψοδικίας, της ακατάσχετης ύβρεως, της λυσσαλέας προσπάθειας προς δημιουργία ηθικού πανικού για μικροκομματικά οφέλη, της διατυπωμένης σχεδόν απροκάλυπτα τυμβωρυχίας με τον «κομψό» όρο «εργαλειοποίηση». Όταν ανακατεύεις τα πτώματα με τα χώματα, απονομιμοποιείται κάθε σκοπός, αφού χάνει κάθε ηθικό έρεισμα.
Κανένας σκοπός δεν αγιάζει όσα εξέμεσε εναντίον της Αριστεράς, με ιδιαίτερη προτίμηση την ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, ο γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Κυρανάκης, αυτό το λούτρινο πρόσωπο εσωτερικού χώρου με τα γυάλινα μάτια από όπου απουσιάζει κάθε εσωτερικότητα. Κανένας σκοπός δεν «αγιάζει» τα όσα είπε ο γνωστός, ανθρωποκτόνου προθέσεως προς τον Αλέξη Τσίπρα («Αν ζούσαμε στον Εμφύλιο, από τα χέρια μου θα πήγαινες»), Παύλος Μαρινάκης. Κανένας σκοπός δεν «αγιάζει» το γνωστό πολιτικό όνειδος που ακούει στο όνομα Άδωνης Γεωργιάδης ώστε να μολύνει τον αέρα που ανασαίνουμε προσπαθώντας να επιβιώσουμε από τη λαίλαπα του κόμματός του, που όχι μόνο λεηλατεί, αλλά σκυλεύει τη χώρα, μολύνοντας και τα τελευταία ίχνη ηθικού κεφαλαίου και αξιοπρέπειας που κατάφεραν να κρατηθούν ζωντανά. Και προπαντός κανένας σκοπός δεν «αγιάζει»» την προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να κρατηθεί στη εξουσία, αφού ακόμα και άνθρωποι του χώρου του άρχισαν να ψελλίζουν το ενδεχόμενο του Ειδικού Δικαστηρίου για την αφεντιά του.
Πραγματικά προκαλεί τρόμο αυτή η άγρια και μανιασμένη προσβολή νεκρού με κροκοδείλια μαθήματα δημοκρατίας του ίδιου τύπου με το «χαμηλά το κεφάλι» όπως ήταν η σκηνοθετική εντολή στον Μητσοτάκη με σκοπό την «ανθρώπινη» συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών. Η ίδια τυμβωρυχία γίνεται και τώρα, ο ίδιος κανιβαλικός χορός που φανερώνει βέβαια και τον σκοπό.
Κρυμμένοι πίσω από την τραγικότητα ενός άδικου σκοτωμού, ξαναμπαζώνουν τα Τέμπη, ξαναμπαζώνουν τις τηλεφωνικές υποκλοπές, ξαναπνίγουν τους 600 της Πύλου, ξανακλέβουν τη Δικαιοσύνη μέσα από τον νόμο, ξανακλέβουν το Ταμείο Ανάκαμψης από εκείνους που το έχουν ανάγκη, ξανακλέβουν τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ξανασκίζουν όσο πιο γρήγορα μπορούν τις σελίδες του Συντάγματος και τις κάνουν χαρτοπόλεμο στο μεγάλο φαγοπότι τους, ξανακλέβουν την Παιδεία, την εργασία, την Υγεία, με όλη τη μεγαλοπρέπεια της φτήνιας τους. Το πράγμα έφτασε στο απροχώρητο.
Πρέπει να απαλλαγούμε από τον θανάσιμο εναγκαλισμό του χιτώνα του Νέσσου που είναι φτιαγμένος από άγνοια και θανατώνει διά της αμνησίας. Πρέπει να επανακτήσουμε τη ζωή μας από τη σκύλευση και την ταπείνωση μιας επικράτειας της χυδαιότητας. Είμαστε πιο δυνατοί. Γιατί τα δικά μας μέσα είναι πιο δυνατά και οι οχετοακραίοι το γνωρίζουν. Καιρός να το μάθουμε κι εμείς. Ό,τι κατάφερε αυτή η χώρα με το δικό μας πείσμα το κατάφερε, με τον δικό μας αγώνα και τη δικιά μας αγωνία, την αγωνία και την έως θανάτου προσήλωση στη ζωή που πάντοτε κατασπάραζαν οι ίδιοι κανίβαλοι με τους σημερινούς.
Είναι αλήθεια ότι ζούμε σε εποχή των τεράτων. Άρα ο στόχος υπάρχει: να μην ζούμε εμείς και τα παιδιά μας σε εποχή των τεράτων. Αυτό είναι το μεγάλο ποίημα της ζωής. Και όπως είπε ο Θεόφιλος Γκοτιέ (1811-1872), «Τα μεγάλα ποιήματα διαρκούν περισσότερο από τον μπρούντζο».
