ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ - ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Κάτι η εποχή κι ο λειψός προεκλογικός χρόνος, κάτι η αίγλη και τα οικονομικά των κομμάτων που δεν επιτρέπουν μεγάλα ανοίγματα, η περίοδος που έληξε την Κυριακή ήταν η πιο τηλεοπτική και ιντερνετική προεκλογική περίοδος που μπορεί να θυμηθεί κανείς εδώ και χρόνια.
Στην περίπτωση της Ν.Δ. βάραινε επιπλέον η διαφαινόμενη ήττα κι η συνακόλουθη ηττοπάθεια, που περιόριζαν πεδίο και εμβέλεια του μηνύματος. Κακά τα ψέματα όμως: τα βασικά οχήματα των κομμάτων στον δημόσιο χώρο δεν είναι από καιρό πια οι οργανώσεις τους. Αλλιώς φτάνει το μήνυμα στους πολλούς, με άλλη διαδικασία "εκπαιδεύονται" και σε άλλες κλίμακες - κι αυτό για τις κομματικές οργανώσεις λειτουργεί ως φαύλος κύκλος: Ο εκτοπισμός τους από τα Μέσα αδυνατίζει την επιρροή τους και η μείωση της επιρροής δημιουργεί μεγαλύτερη μιντιακή εξάρτηση. Μέχρι πρότινος συζητούσαμε κυρίως για το πώς οι καμπάνιες έντασης εργασίας (της εθελοντικής, κυρίως, εργασίας των μελών) παραχωρούσαν τη θέση τους σε καμπάνιες έντασης κεφαλαίου. Ελλείψει κεφαλαίων, η ιδιωτικοποίηση των εκλογών ολοκληρώνεται με το πιο φτηνό, πιο γρήγορο και πιο "εκφραστικό" Ίντερνετ: μέσο εξίσωσης και αξιοποίησης των εθελοντών, με τίμημα ωστόσο την "ανεξάρτητη" εξατομίκευση των χρηστών στο πλαίσιο "οριζόντιων" δικτύων.
Ο τρόπος που γίνεται σήμερα η πολιτική σε μαζικές κλίμακες βάζει ερωτήματα στα κόμματα -και ειδικά στα κόμματα της Αριστεράς. Ειδικά σε αυτά, γιατί η εξουσία τους, θυμίζω, στηρίζεται πρώτα στην ενσώματη συμμετοχή των πολλών, και μόνο μέσω αυτής στους κρατικούς μηχανισμούς (μηχανισμούς ιεραρχικούς, που χρησιμοποιούν τη γνώση αποκλειστικά, εννοούν λοιπόν να οριοθετούν και να αποκλείουν).
Ο ΣΥΡΙΖΑ, και ιδίως η Νεολαία του, χρησιμοποίησε επιδέξια τα Μέσα για μια ακόμα φορά, με αποτελέσματα εντυπωσιακά - και καλώς θα συνεχίσει να το κάνει. Υπάρχει ωστόσο ένα ζήτημα: Η πολιτική εκπαίδευση παραμένει υπόθεση της μαζικής και ενσώματης εμπλοκής - άρα σε μεγάλο βαθμό και των κομματικών οργανώσεων. Την ίδια στιγμή, η λειτουργία των τελευταίων μοιάζει συχνά βραδυκίνητη, τελετουργική, με μικρή επίδραση εκεί που λαμβάνονται οι αποφάσεις ήδη πριν την 25η Ιανουαρίου.
Νοείται άραγε αριστερός ριζοσπαστισμός που να αρχίζει και να τελειώνει στο Διαδίκτυο; Έχει νόημα η πολιτική ως τελετουργία; Τα Μέσα θέτουν ένα ερώτημα για το πώς κάνουμε σήμερα αριστερή πολιτική.
