Πρωτόγνωρο, συγκλονιστικό, ελπιδοφόρο, αισιόδοξο... δεν βρίσκω λέξεις για να περιγράψω τα συναισθήματα που αναβλύζουν από την προοπτική πρώτης κυβέρνησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς στη μεταπολεμική Ευρώπη, με την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.
Πρέπει να πω όμως ότι μαζί με τον ενθουσιασμό έχω και επιφυλάξεις. Φέρνω στον νου μου κάποια ελαττώματα αριστερών πολιτών διάφορων αποχρώσεων, και δικά μου βέβαια, που μπορεί να δυσχεράνουν τη διακυβέρνηση της Αριστεράς.
Δεν βρίσκονται σε επίσημα κείμενα ή τοποθετήσεις γνωστών στελεχών του κόμματος. Αυτά τα ελαττώματα κρύβονται στην ιδεολογική καθημερινότητα και τα έχω συναντήσει κατ' επανάληψη σε κουβέντες με μέλη και οπαδούς ή ψηφοφόρους.
Η αλαζονεία. Από τις απηνείς διώξεις κατά των αριστερών τα μετεμφυλιοπολεμικά χρόνια δημιουργήθηκαν φοβικά και αμυντικά ανακλαστικά, που σε αντίβαρο συνοδεύονταν από αλαζονεία με τη μαρτυρική ταυτότητα του αριστερού και την περιφρόνηση του πραγματικού ή συχνά υποθετικού αντίπαλου.
Για παράδειγμα, σκεφτείτε πόση καταφρόνια και αρνητικότητα έκρυβαν οι λέξεις «μικροαστός-ή», «μικροαστικός», σε άφθονη χρήση από τους αριστερούς έως και σήμερα, για τον πολυπληθέστερο πληθυσμό στη χώρα μας.
Το σύμπλεγμα αποτυχίας. Συνοδεύει αντιφατικά την αλαζονεία και τροφοδοτείται από τις ήττες του ΚΚΕ κατά την Απελευθέρωση από τη γερμανική Κατοχή και τον Εμφύλιο που ακολούθησε.
Η πιο συχνή εκδήλωση του συμπλέγματος αποτυχίας βρίσκεται στις φράσεις «τίποτα δεν γίνεται», «αργότερα θα έρθει και η σειρά μας», «ο εχθρός είναι πανίσχυρος» κ.λπ. Εν μέρει μόνο, εξηγεί και τον μεσσιανισμό του σημερινού ΚΚΕ.
Ο πολιτικο-συνδικαλισμος. Είναι πρόδηλο ότι οι εργαζόμενοι είναι το αντικείμενο των χειρότερων επιθέσεων του συστήματος, ιδιαίτερα στην εποχή του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. Η υιοθέτηση όμως όλων των συνδικαλιστικών αιτημάτων δεν μπορεί να αποτελέσει πολιτική της Αριστεράς. Το συνδικαλιστικό αίτημα είναι το «ειδικό», σε αντίθεση με το «γενικό» που είναι το συνολικό πρόγραμμα του κόμματος για τη χώρα.
Η συνωμοσιολογία. Πότε οι «ψεκασμοί», πότε, πιο πρόσφατα ότι το Ποτάμι του Θεοδωράκη το έστησαν οι Αμερικανοί ή τα ΜΜΕ μαζί με τον Σαμαρά.
Εγώ αισθάνομαι ανίσχυρος μπροστά στους συνωμοσιολόγους. Όταν τους ρωτώ αν έχουν αποδείξεις για όσα ισχυρίζονται, οι συχνότερες απαντήσεις είναι «ε, τα ξέρουμε τώρα αυτά» ή «το λένε και στο Ίντερνετ» κ.ά. παρόμοια...
Τα παραπάνω εξαλείφονται προοδευτικά από τη δράση και την ιστορική απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ ότι «ναι, η Αριστερά μπορεί και πρέπει να κυβερνήσει».
Καλό γκουβέρνο, σύντροφοι!
ΑΝΔΡΕΑΣ ΖΕΜΠΙΛΑΣ
