Το καθεστώς της ΓΣΕΕ, στην εποχή του Μνημονίου και με τον κόσμο της εργασίας γονατισμένο, "ραγίζει" εκ των έσω. Η τακτική της (πασοκικής) πλειοψηφίας "και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ" δεν μπορούσε να πάει παραπέρα. Το επιβεβαίωνε το άδειο Πεδίο του Άρεως σε κάθε απεργιακή κινητοποίηση την τελευταία τριετία. 38 σύνεδροι της ΠΑΣΚ διαχώριζουν τώρα τη θέση τους και με δικό τους ψηφοδέλτιο θα διεκδικήσουν την παρουσία τους στη νέα διοίκηση της Συνομοσπονδίας.
Παρά τις παγιωμένες διαδικασίες (εκλογή της μεγάλης πλειοψηφίας των αντιπροσώπων πριν από δύο και τρία χρόνια, αλλοίωση συσχετισμών με αντιπροσώπους "μαϊμού" σε πλήρη συμφωνία των παρατάξεων ΠΑΣΚ, ΔΑΚΕ, ΠΑΜΕ) η κρίση δεν πρόκειται να περιοριστεί στην ΠΑΣΚ, αλλά θα διαπεράσει και τις άλλες παρατάξεις που διατηρούν εύθραυστές ισορροπίες στο εσωτερικό τους ή επιλέγουν την ακινησία και το κομματικό καταφύγιο μέχρι να περάσει η θύελλα του Μνημονίου.
Οι εξελίξεις έχουν δρομολογηθεί. Το συνέδριο της ΓΣΕΕ στη μακρινή Αλεξανδρούπολη φαίνεται ότι θα αποτελέσει την εκκίνηση νέων εξελίξεων.
Άλλωστε, το πρωτογενές υλικό υπήρχε:
* Το οριστικό διαζύγιο με τη βάση των εργαζομένων, η πλήρης γραφειοκρατικοποίηση και η κομματικοποίηση των συνδικάτων την τελευταία εικοσαετία ολοκλήρωσαν έναν κύκλο απαξίωσης. Το συνδικαλιστικό πρότυπο του "κοινωνικού εταίρου" και του συνομιλητή των εκάστοτε κυβερνήσεων έφαγε τα ψωμιά του, φέρνοντας σε υπουργικές θέσεις πρωτοκλασάτους, μεταμοντέρνους συνδικαλιστές.
* Τώρα, τα διαδοχικά μνημονιακά μέτρα, που επιδεινώνουν την ύφεση και αυξάνουν δραματικά την ανεργία, η υποαπασχόληση σε μια καταρρέουσα αγορά εργασίας, η αποδόμηση του κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης δεν ανατρέπονται με “κουρασμένα παλικάρια” σε κομματικά γραφεία, με στεγανά αναπαραγωγής των ίδιων μηχανισμών. Ο κόσμος της εργασίας, και σήμερα της ανεργίας, αργά ή γρήγορα θα ανοίξει την πόρτα των συνδικάτων.
