Του Νίκου ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ
Πρέπει να διαχωρίσουμε δύο πράγματα: την ηλεκτρονική παρακολούθηση με βραχιολάκι ή οποιονδήποτε άλλο τρόπο, στην περίπτωση ανθρώπινων που αλλιώς θα ήταν κρατούμενοι στη φυλακή, και το ενδεχόμενο αυτή η παρακολούθηση να επιβληθεί σε πρόσωπα που αλλιώς θα ήταν ελεύθερα. Η νομοθετική πρόταση που υπάρχει σήμερα φαίνεται να αφορά μόνο ανθρώπους που σε διαφορετική περίπτωση θα βρίσκονταν στη φυλακή. Στο μέτρο αυτό είναι θετική. Δεν υπάρχει κρατούμενος που δεν θα προτιμούσε να βγει έστω και υπό ηλεκτρονική επιτήρηση, παρά να βρίσκεται εντός. Αυτό το μέτρο προβλέπεται τόσο για κατηγορούμενους που αλλιώς θα είχαν τεθεί υπό προσωρινή κράτηση όσο και για κρατούμενους μετά την καταδίκη τους και μέχρι τον χρόνο της κανονικής τους απόλυσης υπό όρους.
Με δυο λόγια σε αυτές τις περιπτώσεις το μέτρο δεν φαίνεται να θίγει τις ελευθερίες, αλλά αντίθετα να ελαφραίνει τη βαρύτητα της κράτησης. Οι προϋποθέσεις με τις οποίες επιτρέπεται η ηλεκτρονική επιτήρηση αντί της κράτησης για τους καταδικασμένους διασφαλίζουν ότι δεν πρόκειται το μέτρο αυτό να επεκταθεί σε επιπλέον πρόσωπα, τα οποία αλλιώς θα ήταν ελεύθερα. Αυτό που είναι σαφές είναι ότι το μέτρο αυτό θα γινόταν ιδιαίτερα επικίνδυνο, οργουελικό, εάν θα επιβαλλόταν όχι αντί της φυλάκισης ή της κράτησης σε φυλακή, αλλά σε πρόσωπα τα οποία αλλιώς θα ήταν ελεύθερα, έστω με την ιδιότητα του υπόπτου ή του κατηγορούμενου στον οποίον δεν επιβάλλεται προφυλάκιση.
Όσον αφορά την εξαίρεση του νόμου για πρόσωπα που έχουν καταδικαστεί για αδικήματα που σχετίζονται με την τρομοκρατία, πιστεύω ότι η μεταχείριση των κρατουμένων πρέπει να είναι ίδια, ανεξαρτήτως του είδους του εγκλήματος.
