Της Ιωάννας ΚΟΥΤΡΟΒΙΚ
Είναι άραγε ένα μέτρο διεύρυνσης τη ελευθερίας ή μέτρο επέκτασης της φυλακής έξω από τη φυλακή;
Η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων έχει εκφράσει την αντίθεσή της στο μέτρο της ηλεκτρονικής επιτήρησης, παρότι ένα μεγάλο μέρος των κρατούμενων το αντιμετωπίζει θετικά.
Και πράγματι, πέρα από τις καλές προθέσεις του Υπουργείου Δικαιοσύνης, που δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει, δεν μπορεί παρά να έχει επιφυλάξεις σε κάθε μέτρο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επιβαρύνει και να επεκτείνει το καθεστώς στέρησης της ελευθερίας και το πλαίσιο της ποινικής καταστολής.
Κι αυτός ο κίνδυνος υπάρχει, όταν ο νόμος δεν περιορίζει την εφαρμογή του μέτρου στις κατηγορίες εκείνες μόνον των κρατούμενων που δεν μπορούν με τις προϋποθέσεις του νόμου να δουν αλλιώς την έξοδο από τη φυλακή και δεν θέτει συσταλτικά τους όρους για την τυχόν εξαίρεση ενός κρατούμενου που το επιθυμεί, από την εφαρμογή του.
Δεν μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει ότι στα πλαίσια μιας συντηρητικής και άτολμης δικαστικής διαχείρισης ένα τέτοιο μέτρο, που προβλέπεται ακόμη και για τους ανήλικους και τους υπόδικους, που εξαιρεί, όμως, από την εφαρμογή του τους κατηγορούμενους για «τρομοκρατία», για πολιτικές δράσεις δηλαδή, και αφήνει την ίδια στιγμή ένα μεγάλο πεδίο στη διακριτική ευχέρεια του σωφρονιστικού και του δικαστή, κινδυνεύει να γίνεται -αντίθετα με τον σκοπό του- ένα εργαλείο για την ενίσχυση του τιμωρητικού οπλοστασίου και την επέκταση της φυλακής έξω από τη φυλακή.
Δεν μπορεί κανείς ακόμη να μη διατηρεί επιφυλάξεις για το παράθυρο που ανοίγεται στην ιδιωτικοποίηση ενός μέρους του σωφρονιστικού συστήματος με την απόθεση του εγχειρήματος στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα ούτε να μη φοβάται ότι σε μια κοινωνία φοβική, σε μια περίοδο κρίσης και πανικών, τα μέτρα περιορισμού και εξαίρεσης μπορούν εύκολα να γίνονται αποδεκτά και να ανοίγουν τον δρόμο και για άλλα πιο ευαίσθητα πεδία εφαρμογής.
Η φυλακή πρέπει να τελειώνει στην πόρτα της φυλακής. Γιατί τα εφιαλτικά μελλοντολογικά σενάρια μπορούν να γίνουν πραγματικότητα.
