ΡΕΠΟΡΤΑΖ
Στις γειτονιές της Αθήνας ξεπηδούν καινούργια μοδιστράδικα και μια βόλτα στην "αγορά υφασμάτων" στο κέντρο της Αθήνας σε πείθει ότι οι συνήθειες άρχισαν να αλλάζουν. Η οικονομική κρίση άδειασε τα πορτοφόλια και αναγκαστικά γέμισε τα νοικοκυριά ιδέες. Η ανάγκη για καινούριο ρουχισμό άρχισε να συνδυάζεται με τη δημιουργία και οι ντουλάπες δίνουν τα υπάρχοντά τους για να τα πάρουν πίσω αλλαγμένα.
«Η διαφορά με την κρίση είναι ότι τώρα δουλεύουμε πολύ με ύφασμα, οι πελάτισσες ξέρουν τι θέλουν, πολλές φορές ακόμη και το πατρόν το φέρνουν έτοιμο» λέει η κ. Ζωή, που είναι μοδίστρα 40 χρόνια. Το πελατολόγιο αποτελείται κυρίως από γυναίκες, που είτε θέλουν να επιδιορθώσουν, είτε να ανακατασκευάσουν παλιά ρούχα, ή και να ράψουν καινούρια. Τα ρούχα της μαμάς και της γιαγιάς αλλάζουν, στενεύουν, κονταίνουν και μπαίνουν κρόσια, κοσμήματα, χρωματιστά υφάσματα, βάτες, μπαλώματα, ακολουθώντας τη vintage-remade τάση της εποχής. «Αλλάζουν τα παλιά, αφού δεν έχουν λεφτά να πάρουν καινούρια» λέει με νόημα η κ. Ζωή. «Ξέρεις, για να μη βαριούνται». Η γυναίκα ψάχνει τι της ταιριάζει, τι την αντιπροσωπεύει και εντέλει τι θέλει να φοράει.
Το επόμενο στάδιο έχει να κάνει με το ράψιμο, τη δημιουργία του καινούριου ρούχου. Συνήθως ένα καθημερινό ρούχο έχει δυσκολίες και απαιτήσεις, οπότε πρέπει να είναι πρακτικό και "φιλικό" προς τον χρήστη. Στην Αιόλου, στο κέντρο της Αθήνας, βρίσκονται τριάντα μαγαζιά με υφάσματα σε μια περίμετρο γύρω στα 500 μέτρα. «Ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος και οι τιμές είναι χαμηλότερες από ποτέ», λέει στην "Αυγή" ο Μιχάλης, που είναι ιδιοκτήτης ενός από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα καταστήματα της οδού. Πράγματι, με μία βόλτα μπορείς να βρεις υφάσματα από 6 μέχρι και 1 ευρώ το μέτρο.
«Η ποιότητα των υφασμάτων δεν βρίσκεται σε αντιστοιχία με την τιμή», μας λέει ο Μιχάλης, «τα ίδια υφάσματα που τώρα πουλιούνται πέντε ευρώ, πριν από τέσσερα χρόνια μπορεί να είχαν τριπλάσια τιμή από τη σημερινή». Στην "αγορά υφασμάτων" συναντήσαμε τον Γιώργο που μπήκε κι αυτός στη διαδικασία της κατασκευής «Το παντελόνι που φοράω κόστισε συνολικά 30 ευρώ, 5 το ύφασμα και 25 η μοδίστρα, και η ποιότητα είναι πολύ καλύτερη από ένα έτοιμο παντελόνι ίδιας τιμής». «Οι τιμές είναι τόσο χαμηλές που θα ξεμείνουμε πολύ σύντομα, θα υπάρχουν μοδίστρες και δεν θα υπάρχουν υφάσματα», αναφέρει ο Μιχάλης. «Όσοι ξέρουν, αγοράζουν υφάσματα και τα φτιάχνουν μόνοι τους, κάτι που εξυπηρετεί και την ανάγκη για δημιουργία, είναι η πρώτη φορά που αγοράζουν μαζικά και ράβουν για ιδία χρήση ή για φίλους και συγγενείς», λέει ο Θεόδωρος που είναι έμπορος υφασμάτων στην αγορά τριάντα πέντε χρόνια.
Αξιοποιώντας το τερπνόν μετά του ωφελίμου, τις βελόνες για πλέξιμο και την παλιά ραπτομηχανή της γιαγιάς, κατασκευάζουν βάσει των δυνατοτήτων και των αναγκών τους, εκφράζονται πιο προσωπικά, σε μεγαλύτερη συνάρτηση με το προσωπικό γούστο και την καθημερινότητα.
Τα ατελιέ ραπτικής ήταν κάποτε οι μόνες σχολές μόδας, όπου οι κοπέλες μάθαιναν την τέχνη δίπλα σε ονομαστές μοδίστρες της πόλης. Οι τάσεις εισάγονταν από το Παρίσι και οι Ελληνίδες κοπίστες τις αντέγραφαν με κάποιες παραλλαγές. Στο σήμερα και στην Ελλάδα της κρίσης υπάρχουν σχολές για επίδοξους fashion designers, αλλά πόσο διαφορετική είναι η εξέλιξη; Η κ. Ελένη, σχεδιάστρια και δημιουργός, είναι από τις γυναίκες που έμαθαν την τέχνη κοντά σε μια "τεχνίτισα" της εποχής, τη δεκαετία του '60. «Η εποχή ήταν δύσκολη, δεν υπήρχαν πολλές δουλειές για μια γυναίκα τότε». Τώρα διατηρεί μαγαζί με επιδιορθώσεις ρούχων στην Αθήνα. «Η κρίση ωφέλησε το επάγγελμά μας, αρκεί να έχεις το μυαλό, να κρατάς τις τιμές χαμηλά», αναφέρει. «Όπως έλεγε ο παππούς μου, η φθήνια φέρνει τον παρά».
«Ό,τι έχει να κάνει με την κατασκευή είναι ευνοημένο», λέει ο Γιώργος από το μαγαζί του στην Αιόλου. «Άρα, εμείς που διαθέτουμε την πρώτη ύλη, ανήκουμε στους ευνοημένους της κρίσης και πάμε σύμφωνα με τον κόσμο, ο κόσμος θέλει φθηνά; Φθηνά θα έχουμε». Στο μαγαζί του Γιώργου βρίσκεις υφάσματα από 4 μέχρι 40 ευρώ και αν θέλεις διαλέγεις σχέδιο και το ράβουν πάνω σου. Ο ίδιος είναι απόφοιτος σχεδίου μόδας και απ' ό,τι λέει είναι από τους ευνοημένους του κλάδου. «Όταν ήμασταν στη σχολή νομίζαμε ότι κάποια στιγμή θα δουλέψουμε για διεθνής οίκους, τώρα οι περισσότεροι συμφοιτητές μου ασχολούνται με μικροκατασκευές ή εργάζονται σε επιδιορθώσεις».
Η αγορά σφύζει, παντρεύοντας εικόνες του '50 και του '60 με την πραγματικότητα του '13.
