Ο ευρωπαϊκός Νότος βιώνει αυτές τις ημέρες την κατάρριψη κάθε έννοιας δικαίου και εσπευσμένη επιστροφή στο αποκαλούμενο «παλιό καθεστώς», την εποχή της απολυταρχίας, πριν από τη Γαλλική Επανάσταση και τον διαχωρισμό των κλασικών εξουσιών, νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής. Η επιστροφή στον "Μεσαίωνα" επιβεβαιώνεται μάλιστα με... κοινοβουλευτικές διαδικασίες!
Φαίνεται ότι μέσα σε μερικούς μήνες ή και εβδομάδες καταργήθηκαν στην πράξη όλοι οι προηγούμενοι θεσμοί, αντιπροσωπευτικοί και μη. Διαγράφηκαν οι «κώδικες» του κράτους δικαίου και ισχύει μόνο ο νέος φονταμενταλιστικός νόμος των Μνημονίων. Ένα είδος «ελέω θεού βασιλείας», όπου αυτόκλητοι σωτήρες της κάθε πατρίδας διαγράφουν ιστορία δύο αιώνων για να επιβάλουν μια ολοκληρωτική αντίληψη στις κοινωνίες μας.
Ενδεικτικές είναι οι ανησυχίες του «οικουμενικού» πρωθυπουργού της Ιταλίας, Ενρίκο Λέτα, που, μετά την καταδίκη του Μπερλουσκόνι για «πταίσμα», μπροστά σε άλλες πιο μεγάλες κατηγορίες, προσπάθησε να διασφαλίσει το «εθνικό συμφέρον» της Ιταλίας, λες και δεν συνέβη τίποτα. Την ίδια στιγμή, στην Ιταλία, η Δεξιά του μαστροπού - καναλάρχη φαίνεται ότι σχεδιάζει μια πρωτοφανή διαδοχήμε την ανάληψη της ηγεσίας της νέας Φόρτσα Ιτάλια από την κόρη του Καβαλιέρε, Μαρίνα Μπερλουσκόνι. Μια φάρσα ελληνικών προδιαγραφών για την Ιταλία, που φαίνεται να ανακαλύπτει τη χρησιμότητα της «ελέω Θεού οικογενειοκρατίας» που εκφυλίστηκε από τους Πανανδρέου, τους Μητσοτάκηδες και τους Καραμανλήδες.
Στην Ισπανία, ολόκληρη κάστα διεφθαρμένων πολιτικών μετατρέπει μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία σε άβατο, καθιστώντας σαφές ότι η εξουσία δεν πηγάζει από τον λαό, αλλά από αυτούς που την... ελέγχουν. «Για τον Θεό και την Πατρίδα» ισχυριζόταν ότι ασκούσε την εξουσία ο Φράνκο. Για το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες φαίνεται ότι την ασκεί ο Ραχόι, που «εκβιάζει» ότι πιθανή πτώση του και ακυβερνησία, θα καταστρέψουν τις προσπάθειες εξυγίανσης της οικονομίας. Αυτής των 6 εκατομμυρίων ανέργων. Η ισπανική Δεξιά δεν έκρυψε ποτέ τις αυταρχικές της καταβολές και η «αυτοαθώωση» του Ραχόι από το βήμα του Κοινοβουλίου απέδειξε ότι ο δρόμος για την ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας θα είναι αρκετά επίπονος.
Ο συντονιστής της Ενωμένης Αριστεράς, Κάγιο Λάρα, μετά από μια εξαιρετική τοποθέτηση στη Βουλή, έριξε το γάντι της πολιτικής και κοινωνικής αντιπαράθεσης στον Ραχόι: "το αίτημά μας για την παραίτησή σου θα κριθεί στους δρόμους".
Στην άλλη πλευρά της Ιβηρικής, ο Πάσος Κοέλιο «ανασχημάτισε» την κυβέρνησή του με τα χειρότερα υλικά. Η νέα υπουργός Οικονομικών, Αλμπουκέρκε, και οι κερδοσκοπικές κινήσεις σε παράγωγα προϊόντα swaps με τα αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων, αποτελούν ίσως το κερασάκι της… τούρτας. Γιατί το ουσιαστικό πρόβλημα αποτελεί η αναβάθμιση του διεφθαρμένου Πόρτας στη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών. Στην Πορτογαλία, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Δηλαδή από τον σημερινό πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μπαρόζο, που ως πρωθυπουργός της Πορτογαλίας, με υπουργό Αμύνης τον Πόρτας, αγόρασαν με τις ίδιες διεφθαρμένες πρακτικές που χρησιμοποιήθηκαν στην Ελλάδα, τα ίδια γερμανικά ελαττωματικά υποβρύχια. Αυτά που ο πρώην συντονιστής του Μπλόκου της Αριστεράς Φρανσίσκο Λούσα ζήτησε να επιστραφούν στη Γερμανία για να διαγραφεί τμήμα του χρέους της Λισσαβώνας προς το Βερολίνο. Η διεφθαρμένη κυβέρνηση του Πάσος Κοέλιο άνοιξε τις τελευταίες ημέρες τους ασκούς του Αιόλου για την «κινητικότητα» ή μάλλον καλύτερα για την απόλυση 30.000 δημοσίων υπαλλήλων, αρχής γενόμενης από τους εκπαιδευτικούς.
Ο ευρωπαϊκός Νότος δεν έχει ανάγκη μόνο από μια πολιτική ανατροπή. Έχει άμεση ανάγκη ανασύνθεσης των κοινωνιών του σε νέες ηθικές και πολιτιστικές βάσεις. Η ανοικοδόμηση των κοινωνιών του δεν μπορεί να επιτευχθεί όσο οι αξίες τους θα διέπονται από τις κυρίαρχες αντιλήψεις των κρατούντων. Η σήψη που αναδίδουν οι κυβερνήσεις και οι θεσμοί που τις στηρίζουν υποδεικνύει ότι πέρα από την ανατροπή τους επείγει μια πολιτιστική επανάσταση που δεν θα ανατρέψει μόνο τα πολιτικά συστήματα του ευρωπαϊκού Νότου, αλλά και την ιδεολογική σαπίλα τους. Ο Μπερλουσκόνι, ο Ραχόι, ο Πάσος Κοέλιο και ο εγχώριος Σαμαράς αποτελούν απλώς την κορυφή του παγόβουνου.
