Η τελευταία επίθεση του Τραμπ κατά του Πάπα, παραμονές της επίσκεψης Ρούμπιο στο Βατικανό, διαβάστηκε περισσότερο ως πριόνισμα του υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος κλήθηκε να γεφυρώσει χάσμα που βάθυνε με τα μαθήματα καθολικής ορθοδοξίας του αντιπροέδρου Βανς στον Πάπα, μέσω της επίκλησης της «χιλιετούς παράδοσης» στήριξης πολέμων από την Εκκλησία - από τις Σταυροφορίες ως τον πόλεμο κατά των ναζί.
Προσβλέποντας στους καθολικούς ψηφοφόρους ενόψει ενδιάμεσων εκλογών, οι σκληροπυρηνικοί MAGA επιδιώκουν να εκθέσουν τον Πάπα, που στέκει σταθερά κατά του πολέμου. Παράλληλα με τον Λέοντα απάντησε ο Αντόνιο Σταλιανό, πρόεδρος της Ποντιφικής Ακαδημίας Θεολογίας, τονίζοντας πως «σήμερα κάθε πόλεμος είναι ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Όχι μόνο οι “άδικοι”. Κάθε πόλεμος. Ακόμη και εκείνος που αυτοανακηρύσσεται “αμυντικός”». Η θεωρία του «δίκαιου πολέμου», εξήγησε, «δεν ήταν το Ευαγγέλιο, ήταν μια υποχώρηση μπροστά σε μια ιστορική ανάγκη», όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αντιμετώπιζε τις εισβολές των γερμανικών φυλών. Η σημερινή αντιπολεμική θέση έχει τις δογματικές της ρίζες στην περίοδο μετά τον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο και εδραιώνεται μετά τη ρίψη της ατομικής βόμβας. Το 1963 ο Ιωάννης ΚΓ´ με την εγκύκλιο «Pacem in Terris» τόνισε πως η ατομική εποχή καθιστά σχεδόν αδύνατη τη χρήση «του πολέμου ως εργαλείου δικαιοσύνης». «Ποτέ πια ο πόλεμος!», διακήρυξε ο Παύλος ΣΤ´ στην περίφημη ομιλία του στον ΟΗΕ το 1965. Την εποχή των σφαγών στη Σρεμπρένιτσα ο Ιωάννης Παύλος Β´ επικαλέστηκε την αρχή της «ανθρωπιστικής παρέμβασης» (για την «αποτροπή του πολέμου»), για να έρθει όμως ο συντηρητικός Ράτζιγκερ, πριν γίνει Πάπας, να αμφιβάλλει για τον «δίκαιο πόλεμο» που αμφισβήτησαν οριστικά ο Πάπας Φραγκίσκος («δεν υπάρχει περίπτωση ένας πόλεμος να θεωρηθεί δίκαιος») και τώρα ο Λέων ΙΔ’.
Στη συνάντηση με τον Ρούμπιο, που κράτησε περισσότερο από το προγραμματισμένο, ο Πάπας επανέλαβε τη θέση του, ενώ ο καθολικός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ προσπέρασε διπλωματικά τις δηλώσεις Τραμπ ζητώντας από τον Ποντίφικα, σύμφωνα με εκκλησιαστικές πηγές, να διευκολύνει τις διαπραγματεύσεις, ιδίως όσον αφορά τον Λίβανο και τη Γάζα δεδομένων των διαύλων που διατηρεί το Βατικανό με οικονομικούς παράγοντες στην Τεχεράνη.
