Στη Μέση Ανατολή μπορεί να πέτυχε μια, πρόσκαιρη μάλλον, ανάπαυλα στις εχθροπραξίες, αλλά στην ίδια του τη χώρα ο Ντόναλντ Τραμπ φέρνει τον πόλεμο. Στρατιωτικές δυνάμεις στους δρόμους μεγαλουπόλεων, αναγόρευση του αντιφασιστικού κινήματος σε εσωτερικό εχθρό, εκδικητικές διώξεις πολιτικών αντιπάλων, εξάπλωση ενός κλίματος μακαρθισμού παντού και τώρα η απειλή ενεργοποίησης ενός μέτρου που θα έφερνε τις ΗΠΑ στα πρόθυρα του στρατιωτικού νόμου. Πού μπορεί να οδηγήσουν όλα αυτά;
«Δεχόμαστε εισβολή εκ των έσω» υποστηρίζει ο Αμερικανός Πρόεδρος. Από έναν «εχθρό» που, όπως χαρακτηριστικά τονίζει, «δεν διαφέρει» από ξένες εχθρικές δυνάμεις, μόνο είναι πιο δύσκολο να τον εντοπίσεις καθώς δεν φορά στολή. «Τουλάχιστον όταν φορούν, μπορείς να τους εξουδετερώσεις» όπως υπογράμμισε.
Αδιανόητα πράγματα συμβαίνουν. Λίγο μετά τη μετονομασία, με Προεδρικό Διάταγμα, του υπουργείου Άμυνας σε υπουργείο Πολέμου στα τέλη Αυγούστου, ο Τραμπ ανάρτησε γράφημα στον προσωπικό του λογαριασμό στο Truth Social που τον εμφανίζει με στρατιωτική στολή να στέλνει ένα σμήνος μαχητικών ελικοπτέρων εναντίον αμερικανικής πόλης. «Το Σικάγο πρόκειται σύντομα να μάθει γιατί ονομάζεται υπουργείο Πολέμου» συμπλήρωνε απειλητικά η λεζάντα.
Και δεν μαθαίνει μόνο το Σικάγο. Ο Τραμπ έχει αναπτύξει ήδη στρατιώτες της Εθνοφρουράς στην Ουάσιγκτον, στο Λος Άντζελες και στο Μέμφις, ενώ προτίθεται να στείλει στρατεύματα και σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, η Νέα Ορλεάνη, η Βαλτιμόρη και το Σαν Φρανσίσκο. Η αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στο Πόρτλαντ μπλοκαρίστηκε το προπερασμένο σαββατοκύριακο από τη Δικαιοσύνη, με την κυβέρνηση να ασκεί στη συνέχεια έφεση.
Τι κάνουν όλοι αυτοί οι στρατιώτες στους δρόμους των αμερικανικών μητροπόλεων; Κυρίως περιπολούν σε τουριστικά σημεία αποτελώντας «αποτρεπτικό μέσο της εγκληματικότητας», όπως υπογραμμίζουν αξιωματούχοι του υπουργείου Πολέμου. Είναι όμως κατά βάση ένα εργαλείο εκφοβισμού που δεν στρέφεται μόνο κατά της εγκληματικότητας -τα επίπεδα της οποίας ο Τραμπ φουσκώνει σε τερατώδεις διαστάσεις όπου τον βολεύει- αλλά και κατά της ίδιας της κοινωνίας. Όταν δεν περιπολούν πάνοπλοι στους δρόμους, οι στρατιώτες στέλνονται κατά διαστήματα να μαζέψουν σκουπίδια ή να βάψουν παλιά κτήρια προκειμένου να εμπεδωθεί το μήνυμα ότι όπου υπάρχει στρατός υπάρχουν πάντα τάξη και ευπρέπεια.
Οπλο κατά του εργατικού κινήματος
Οι άνδρες της Εθνοφρουράς δεν μπορούν σ’ αυτή τη φάση να πραγματοποιούν συλλήψεις. Θα μπορούσαν όμως αν ο Τραμπ κάνει κάποια στιγμή πράξη την απειλή του να ενεργοποιήσει τον Νόμο περί Εξέγερσης του 1807. Κάτι τέτοιο θα του επέτρεπε να παρακάμψει δικαστικές αποφάσεις όπως αυτή που μπλόκαρε την επίδειξη δύναμής του στο Πόρτλαντ. Μιλάμε για έναν νόμο που στην αμερικανική Ιστορία, με την εξαίρεση της χρήσης του από τον Αβραάμ Λίνκολν κατά την έναρξη του εμφυλίου πολέμου, αποτελούσε πάντα εργαλείο καταστολής λαϊκών κινητοποιήσεων. Το 1877 χρησιμοποιήθηκε για να συντριβεί η μεγάλη απεργία των σιδηροδρομικών, το 1894 η απεργία στη βιομηχανία Pullman, αγώνες ανθρακωρύχων στο Κολοράντο και στη Βιρτζίνια και διαδηλώσεις άνεργων βετεράνων του στρατού στην Ουάσιγκτον το 1932. Την τελευταία φορά που ενεργοποιήθηκε ο νόμος ήταν το μακρινό 1992, όταν ξέσπασε για μέρες η λαϊκή οργή για την απαλλαγή τεσσάρων λευκών αστυνομικών που είχαν κακοποιήσει βάναυσα τον μαύρο οδηγό Ρόντνεϊ Κινγκ. Και σ’ αυτή την εξέγερση ίσως να βρίσκεται το κλειδί για την πρόθεση του Αμερικανού Προέδρου να βγάλει από το συρτάρι έναν νόμο του 19ου αιώνα.
Γιατί ο Τραμπ μπορεί να μην έζησε τις προεμφυλιακές εξεγέρσεις των σκλάβων ή τις απεργίες των ανθρακωρύχων, έζησε όμως -και μάλλον ανησύχησε ιδιαίτερα- από το κύμα αγανάκτησης που σάρωσε τις ΗΠΑ έπειτα από τη δολοφονία του Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ από αστυνομικούς. Τον Μάιο του 2020, τελευταίο έτος της πρώτης προεδρικής θητείας του Τραμπ, οι ΗΠΑ συγκλονίστηκαν από τις πιο έντονες και με μεγαλύτερη διάρκεια διαδηλώσεις και ταραχές που έχουν γνωρίσει μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ. Οι κινητοποιήσεις απλώθηκαν και στις 50 αμερικανικές πολιτείες, με 15 ως 25 εκατομμύρια άτομα να λαμβάνουν μέρος σ’ αυτές σύμφωνα με εκτιμήσεις της εφημερίδας New York Times. Έχοντας να αντιμετωπίσει μόνο τη μέχρι τώρα αναιμική αντιπολίτευση των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο, ο Τραμπ γνωρίζει ότι ένα παρόμοιο κίνημα θα μπορούσε να αποτελέσει έναν πολύ πιο επικίνδυνο αντίπαλο. Γι’ αυτό και λαμβάνει προκαταβολικά τα μέτρα του.
Οχι βασιλιάδες
Προκαταβολικά, γιατί το προσεχές Σάββατο 18 Οκτωβρίου προγραμματίζεται, για παράδειγμα, η δεύτερη πανεθνική κινητοποίηση του κινήματος «No Kings». Πρόκειται για πρωτοβουλία ενός συνασπισμού συνδικαλιστικών και κοινωνικών οργανώσεων με στόχο να σταλεί ένα ηχηρό μήνυμα κοινωνικής αντίστασης στις αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις της διακυβέρνησης Τραμπ.
Να θυμίσουμε ότι στις 14 Ιουνίου ο Αμερικανός Πρόεδρος είχε διοργανώσει, ανήμερα των γενεθλίων του, με πρόσχημα τον εορτασμό της Ημέρας της Σημαίας και τη «συμπλήρωση 250 χρόνων από την ίδρυση του αμερικανικού στρατού», μια στρατιωτική παρέλαση στην Ουάσιγκτον που θα ζήλευαν και οι μεγαλύτεροι δικτάτορες της Ιστορίας. Την ίδια μέρα έγινε και η πρώτη δημόσια εμφάνιση του κινήματος «No Kings», με τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας να απλώνονται στις περισσότερες αμερικανικές πολιτείες. Ήταν ένα ηχηρό μήνυμα κατά του εκτεινόμενου αυταρχισμού που υπογράμμιζε τότε το κεντρικό σύνθημα «Όχι θρόνοι, όχι στέμματα, όχι βασιλιάδες». Σύμφωνα με τους διοργανωτές, πάνω από 5 εκατομμύρια άτομα έδωσαν το «παρών» στις κινητοποιήσεις.
Και τώρα έρχεται η ώρα για τον δεύτερο γύρο. «Η Αμερική δεν έχει βασιλιάδες και η εξουσία ανήκει στον λαό» υπενθυμίζει το κεντρικό σύνθημα μιας κινητοποίησης που φιλοδοξεί όχι μόνο να βάλει φρένο στον σημερινό αυταρχικό εκτροχιασμό αλλά και να στείλει σε όλους το μήνυμα ότι είναι οι ίδιοι οι πολίτες εκείνοι που, πρώτοι απ’ όλους, οφείλουν να υπερασπιστούν τη Δημοκρατία.
Η εντεινόμενη στρατιωτικοποίηση, οι μαζικές απελάσεις μεταναστών, η καταστολή της κοινωνικής αντιπολίτευσης, η «εκκαθάριση» εκλογικών καταλόγων από μέλη μειονοτήτων, οτιδήποτε δηλαδή αντιπροσωπεύει σήμερα το πιο άγριο και αντικοινωνικό πρόσωπο της κυβέρνησης βρίσκεται στο επίκεντρο της κινητοποίησης. Και απομένει να φανεί αν το κίνημα θα αποδειχθεί αρκετά ισχυρό και ανθεκτικό για να αποτελέσει κάποια στιγμή το αντίπαλο δέος του Τραμπ και του MAGA.
