Το πρόβλημα με τις απόψεις είναι λυμένο στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο καθένας δικαιούται να έχει άποψη, να τη λέει, να τη δημοσιεύει, να προσπαθεί να την περάσει στην οργάνωση, στο όργανο, στο κόμμα - ακόμα κι αν είναι αντίθετη με την άποψη της ηγεσίας. Στον συγκεκριμένο κομματικό κήπο ανθίζουν όλα τα λουλούδια, ενίοτε και μερικά ζαρζαβατικά. Οι απόψεις δεν καταπνίγονται, δεν θάβονται, διακινούνται, συγκινούν, υποκινούν, παρακινούν. Διάγουν βίο ελεύθερο, έστω και όχι πάντα ήρεμο, αφού απέναντι σε κάθε άποψη υπάρχει και η άλλη άποψη.
Σωστό. Και απολύτως απαραίτητο. Για λόγους ισορροπίας πνευματικής - τα ανήσυχα πνεύματα θα σκάσουν αν τους κλείσουν το στόμα. Για λόγους επίσης ισορροπίας κομματικής - ζώσα ενότητα νοείται μόνο στη διαφορετικότητα, στην πολυχρωμία, στην αντιπαράθεση. Και για λόγους, τέλος, ισορροπίας πολιτικής - η συλλογικότητα είναι ο πιο ασφαλής δρόμος προς τις ορθές αποφάσεις. Το αντίθετο το ζήσαμε, το διαπράξαμε, το πληρώσαμε: Μονολιθική επιφάνεια, σκοτεινός βυθός, πολλά βούρλα και Ένας Βάτραχος να κεκεδίζει τη γραμμή. Βάλτος!
Οι απόψεις ωστόσο, και μάλιστα σε ένα αριστερό κόμμα, δεν είναι μπαλόνια που πετούν στον αέρα για να τα χαζεύουμε. Διεκδικούν να γίνουν υλική δύναμη - να πείσουν δηλαδή δέκα, εκατό, χίλιους ανθρώπους. Και για να το πετύχουν αυτό συγκρούονται με άλλες απόψεις και τελικώς, όπως είναι φυσικό, κάποιες επικρατούν και γίνονται "γραμμή". Η οποία ηθικά, πολιτικά, οργανωτικά, είναι υποχρεωτική για όλους - και για όσους διαφωνούν. Το κόμμα πρέπει να δρα και για να δρα πρέπει να έχει ενιαία, σαφή και αποτελεσματική άποψη - που υπερτερεί όλων των επιμέρους απόψεων.
Αυτό είναι ζόρικο, αλλά δίκαιο. Γιατί οι πάντες έχουν αποδεχτεί να εντάξουν την ελευθερία των απόψεών τους στην αναγκαιότητα της ενιαίας δράσης. Προσήλθαν εθελοντικά σε μια ένωση με συγκεκριμένους σκοπούς που ξεπερνούν τις προσωπικές βλέψεις, φιλοδοξίες και αντιλήψεις του καθενός. Ακόμα περισσότερο: Έχουν συναινέσει ελεύθερα και συλλογικά ότι η ηγεσία του κόμματός τους έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση -υπό καθορισμένες προϋποθέσεις, φυσικά- να αποφασίζει για κάποια σοβαρά ζητήματα.
Συνεπώς; Συνεπώς είναι και κομματικά νόμιμο και πολιτικά ηθικό, η οδύσσεια των απόψεων να καταλήγει ενίοτε σε έναν ανεπιθύμητο για πολλούς Οδυσσέα. Και θα ήταν ολέθριο λάθος το πάθος της αντιπαράθεσης να υποτιμά τους Αντίνοους και τα βέλη τους...
