Άσφαλτος. Στρώματα Μνήμης -σαν κορμός δέντρου που προσθέτει δακτυλίους στο σώμα του.
Θάνατος. Η ανθρώπινη ζωή χάνεται καθημερινά σε στρώματα ασφάλτου λόγω απώλειας κοινωνικής πρόνοιας, έλλειψης παιδείας, μέσω μιας κοινωνικής αδικίας η οποία παραμένει ύπουλη και μεθοδική ώστε να μας γίνει οικεία.
Συνεπώς η ανθρώπινη ζωή ευτελίζεται.
…χάνουμε την ανθρωπιά μας..
Ξεχάσαμε ένα τραγούδι που μας μάθαν στο σχολείο που έλεγε: «Δε θα περάσει ο φασισμός».
Αλλά πως όχι; Αφού όλα γύρω μας υστερούν.
Στερούμαστε πνευματικότητας, ιδεών, ονείρων, αγάπης, πάθους, «φακής», «σοκολάτας», μολυβιών, τετραδίων, εδράνων, βιβλιοθηκών, νοσοκομείων, φαρμάκων, πετρελαίου και ελεύθερης ενημέρωσης.
Τι μας μένει;
Μια επιβεβλημένη κρατική κατάθλιψη.
Μια συχνότητα που εκπέμπει παράσιτα.
Μια διαρκής απουσία.
Που είναι λοιπόν το γιγάντιο ξυπνητήρι της τέχνης να ξεσηκώσει τις ιδέες που -ακόμα και τώρα- κοιμούνται στα πολλαπλά λεκιασμένα στρώματα της ασφάλτου που εδώ και σαράντα χρόνια παραμένουν όμοια;
Ας οργώσουμε λοιπόν την άσφαλτο της ψυχής μας
- το παρελθόν μας -
ένα κράμα από λεκέδες και όνειρα.
Ας διαλέξει λοιπόν ο καθένας τα χαλίκια με τα οποία όλοι μαζί θα στρώσουμε το μονοπάτι για το μέλλον.
Το μέλλον μας.
-ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ*.
Οι σπουδαστές της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης – Κάρολος Κουν.
*Δ. Δημητριάδης – «Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας»
