Να αυξήσουν τη ρευστότητα στην ελληνική οικονομία ζήτησε χθες ο πρωθυπουργός από τους επικεφαλής των τεσσάρων συστημικών τραπεζών. Καλά, ο Αντ. Σαμαράς το είπε γιατί όλοι το ζητάνε. Το θέμα είναι τι του είπαν εκείνοι, εκείνοι θα αποφασίσουν.
Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα μπορεί να διασώθηκε από τις συνεχείς απειλές κατάρρευσης, είναι όμως εν μέρει παράλυτο και δεν μπορεί να ηγηθεί της ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας. Εξαρτάται από την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, που δεν έχει καμία διάθεση να αυξήσει γενικά τη ρευστότητα στην ελληνική οικονομία. Και συγχρόνως είναι μέρος του κρατικο-επιχειρηματικού συστήματος της χώρας, που έχει την κύρια, τη μέγιστη ευθύνη για τη μεγάλη κρίση. Γι' αυτό τα πρωθυπουργικά λόγια ελέχθησαν για να τα ακούσουμε εμείς -οι επικεφαλής των τραπεζών ξέρουν ότι είναι κούφια.
Αναμφίβολα η μειωμένη ρευστότητα -που προκλήθηκε με το μπλοκάρισμα των τραπεζών λόγω ομολόγων- είναι ο ένας πυλώνας και κύριος μηχανισμός της ύφεσης. Ο άλλος είναι η μεγάλη μείωση των κρατικών δαπανών. Άρα ορθά υπάρχει πίεση για την αύξηση της ρευστότητας. Επί δύο χρόνια περίπου κυριαρχεί η αυταπάτη και η φλυαρία περί ενίσχυσης της ρευστότητας από το ΕΣΠΑ. Πρωτεργάτης των διακηρύξεων ο υπουργός κ. Χατζηδάκης, αν και γνώριζε ότι τα μεγέθη και οι κανόνες του ΕΣΠΑ δεν επιτρέπουν να χρησιμοποιηθεί για ουσιαστική αύξηση της ρευστότητας. Τώρα τα γύρισαν και στρέφονται στις τράπεζες...
Η άλλη πρόταση, που έρχεται από τη Γερμανία με τον Σόιμπλε, είναι η τράπεζα για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με χρηματοδότηση από την αντίστοιχη γερμανική τράπεζα. Νέα τράπεζα; Και τι συζήτησαν σχετικά ο πρωθυπουργός με τους επικεφαλής των τραπεζών;
Μαγικός δρόμος εξόδου από την κρίση δεν υπάρχει. Υπάρχει ανάγκη χρηματοδοτικής ενίσχυσης από πολλές πλευρές. Και κυρίως υγιών τραπεζών, που θα μπορούν να χρηματοδοτούνται χωρίς εμπόδια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Πώς θα επιτευχθεί αυτός ο στόχος περιμένουμε να ακούσουμε και όχι γενικολογίες και συνθήματα.
