«Μαθήματα ζωής» του Τόνι Κέι. Ένας αναπληρωτής καθηγητής σε μια από τις πιο ζόρικες περιοχές της Νέας Υόρκης αγωνίζεται όχι μόνο να εμπνεύσει το στοιχειώδες ενδιαφέρον των μαθητών του στην τάξη αλλά και στο προσωπικό επίπεδο, να αντιμετωπίσει τα υπαρξιακά του αδιέξοδα... (Άτταλος, Ιντεάλ).
«Νεοναζί: Το ολοκαύτωμα της μνήμης» του Στέλιου Κούλογλου. Με αφετηρία την πρόσφατη άνοδο της Χρυσής Αυγής, ο Στέλιος Κούλογλου διερευνά τη μνήμη, τη λήθη και την ιστορική αλήθεια στη σύγχρονη Ελλάδα, εστιάζει στα εγκλήματα των ναζί κατακτητών στα Καλάβρυτα, το Δίστομο και τον Χορτιάτη, με συγκλονιστικές μαρτυρίες επιζώντων από τις σφαγές και άγνωστο αρχειακό υλικό (Ααβόρα).
«Τα παιδιά του πολέμου» της Κέιτ Σόρτλαντ. Η Αυστραλέζα Κέιτ Σόρτλαντ μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη μια νουβέλα της Ρέιτσελ Σάιφερτ, που τοποθετείται στη Γερμανία του 1945, με την έφηβη Λορ να μένει μόνη με τα μικρότερα αδέρφια της, όταν οι ναζί γονείς της φυλακίζονται. Το 1939 ο πατέρας τους ήταν ήρωας, το 1945 που ξεκινά η ταινία, είναι εγκληματίας. Όπως είχε πει ο Χίτλερ, «Οι αδύναμοι πρέπει να απομακρυνθούν. Θέλω δυνατούς νέους και νέες που μπορούν να αντέξουν τον πόνο». Και η Λορ θεωρεί καθήκον της να κουβαλήσει την ήττα και τον πόνο... (Αβάνα)
«Μετά τον Μάη» του Ολιβιέ Ασαγιάς. Η γενιά που μεγαλώνει μετά τον Μάη του '68, στις αρχές της δεκαετίας του '70, με ένα ποιητικό κινηματογραφικό ύφος που τιθασεύει τον ρεαλισμό των επιμέρους σκηνών και θυμίζει το ευρωπαϊκό σινεμά των σπουδαίων δημιουργών. Ερωτες, πολιτικός εξτρεμισμός, άφθονη μουσική, ταξίδι «ενηλικίωσης» στην Ιταλία, προσωπικά αδιέξοδα, ματαίωση και απώλειες, με το κέντρο βάρους στο φίλτρο του χρόνου... (Νιρβάνα, Ταινιοθήκη της Ελλάδος).
