«Τα παιδιά του πολέμου» της Κέιτ Σόρτλαντ. Η Αυστραλέζα Κέιτ Σόρτλαντ μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη μια νουβέλα της Ρέιτσελ Σάιφερτ, που τοποθετείται στη Γερμανία του 1945, με την έφηβη Λορ να μένει μόνη με τα μικρότερα αδέρφια της, όταν οι ναζί γονείς της φυλακίζονται. Το 1939 ο πατέρας τους ήταν ήρωας, το 1945, που ξεκινά η ταινία, είναι εγκληματίας. Όπως είχε πει ο Χίτλερ, «Οι αδύναμοι πρέπει να απομακρυνθούν. Θέλω δυνατούς νέους και νέες που μπορούν να αντέξουν τον πόνο». Και η Λορ θεωρεί καθήκον της να κουβαλήσει την ήττα και τον πόνο... (Αβάνα)
«Μετά τον Μάη» του Ολιβιέ Ασαγιάς. Η γενιά που μεγαλώνει μετά τον Μάη του '68, στις αρχές της δεκαετίας του '70, με ένα ποιητικό κινηματογραφικό ύφος που τιθασεύει τον ρεαλισμό των επιμέρους σκηνών και θυμίζει το ευρωπαϊκό σινεμά των σπουδαίων δημιουργών. Ερωτες, πολιτικός εξτρεμισμός, άφθονη μουσική, ταξίδι «ενηλικίωσης» στην Ιταλία, προσωπικά αδιέξοδα, ματαίωση και απώλειες, με το κέντρο βάρους στο φίλτρο του χρόνου... (Άστυ, Νιρβάνα).
«Φιλιά εις τα παιδιά» του Βασίλη Λουλέ. Το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ που αφηγείται την ιστορία πέντε παιδιών εβραϊκής καταγωγής στην Ελλάδα της γερμανικής Κατοχής. Πέντε «κρυμμένα παιδιά» που γλίτωσαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τον θάνατο ζώντας μέσα στην απόλυτη σιωπή... (Πάλας Παγκρατίου).
«Nο» του Πάμπλο Λαρέν. Ένας διαφημιστής κοντράρει το καθεστώς Πινοτσέτ στο επίπεδο της "διαχείρισης των εικόνων" και των συμβόλων, στο δημοψήφισμα που οργανώνει η χούντα το 1988 προκειμένου να κερδίσει νομιμοποίηση (Άτταλος, Σοφία).
