Οι μέρες που διανύουμε είναι δύσκολες. Και αναπόδραστα η πολιτική είναι πολύ ψηλά στην ατζέντα. Στο μυαλό και στη σκέψη όλων μας. Σκεφτόμενος λοιπόν για βιβλιοθήκες αυτές τις μέρες, δεν μπορείς να μη σκεφτείς παρά με όρους πολιτικής. Εφαρμοσμένης πολιτικής. Μιλήσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας περί αλήθειας. Αυτή θα την αφήσουμε να την κρίνει το μέλλον. Σήμερα, στο πλαίσιο που έχει δρομολογηθεί, θα ήταν καλό να μιλήσουμε για το τι μπορεί να γίνει.
Βιβλιοθήκες λοιπόν, στην Ελλάδα του 2015. Βιβλιοθήκες στην Ευρώπη του 2015 επίσης. Αυτό οφείλουμε να το έχουμε κατά νου. Προνομιακό πεδίο άσκησης όχι μόνο κοινωνικής και πολιτιστικής αλλά και οικονομικής και αναπτυξιακής πολιτικής οι βιβλιοθήκες. Προσφέρουν όχι μόνο ψυχικό καταφύγιο και πολιτισμό, αλλά πολύ περισσότερα πράγματα. Το σημαντικότερο εξ αυτών είναι η ορθή πρόσβαση στις πληροφορίες. Στη δυτική κοινωνία του 21ου αιώνα η πρόσβαση στις πληροφορίες αποτελεί σημείο αιχμής για την περαιτέρω οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη των κοινωνιών. Και είναι ένας παράγοντας που οφείλουμε να μην παραβλέπουμε.
Οι ακαδημαϊκές και ερευνητικές μας βιβλιοθήκες προσφέρουν για χρόνια πρόσβαση στα επιστημονικά περιοδικά όλου του κόσμου, υποστηρίζοντας έτσι με τρόπο καταλυτική την έρευνα στη χώρα. Δεν υπάρχουν άλλοι θεσμοί που να προωθούν την καινοτομία και την έρευνα στη χώρα. Το κόστος των συνδρομών αυτών, μέσα από την κοινοπραξία τους, είναι ένα ποσό γύρω στα 5 εκατομμύρια ευρώ. Για όλα τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα. Ανάγκη τεράστια λοιπόν, οι βιβλιοθήκες μας να συνεχίσουν να έχουν πρόσβαση σε όλους αυτούς τους τίτλους. Και να παρέχουν έτσι στο επιστημονικό και ερευνητικό προσωπικό της χώρας τα κατάλληλα εργαλεία. Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική.
Οι λαϊκές βιβλιοθήκες, από την άλλη πλευρά, παρέχουν πρόσβαση στις πληροφορίες στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Στον άνεργο, στον αγρότη, στον επιχειρηματία κ.ο.κ. Και αν δεν το κάνουν, οφείλουν να το πράξουν άμεσα. Το δίκτυο των ελληνικών λαϊκών βιβλιοθηκών είναι σχεδόν έτοιμο. Η θεσμική του ενίσχυση και θωράκιση και οι ελάχιστοι πόροι που χρειάζονται είναι από τις μεγαλύτερες επενδύσεις που μπορούν να γίνουν στη χώρα. Αν συνυπολογίσουμε το πολιτιστικό απόθεμα που διαχειρίζονται, τότε πραγματικά μπορούμε να μιλάμε για βασικά γρανάζια στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.
Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια, ούτε να υπολογίζει κανείς τα μεγαλόπνοα σχέδια. Χρειάζεται πολιτική βούληση να υποστηριχθούν οι θεσμοί αυτοί που είναι έτοιμοι να προσφέρουν τα μέγιστα. Δεν θα καταφύγουμε σε παραδείγματα από το εξωτερικό. Ίσως σε κάποιο άλλο σημείωμά μας. Αυτό που μένει να τονίσουμε είναι ότι μετά τα αποτελέσματα του Ιουνίου ήρθε η ώρα να εφαρμοστούν δημοκρατικές πολιτικές σε θεσμούς που δεν κοστίζουν ιδιαίτερα και επιστρέφουν το μέγιστο.
Καλλίμαχος
