Επανειλημμένα άρθρα της "Αυγής" για το θέμα. Θα προσθέσω λίγα στοιχεία από την εμπειρία μου ως εκδότης βιβλίων (Εκδοτικός οίκος Μνήμη) επί μία πεντηκονταετία.
Με την παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ (20 Φεβρουαρίου 1945) καταδιώχτηκα, όπως όλοι οι ΕΛΑΣίτες και οι αντιστασιακοί, πιάστηκα, φυλακίστηκα και αρχές 1951 δικάστηκα στο κακουργιοδικείο Κορίνθου για αναρίθμητους φόνους και αθωώθηκα γιατί οι μάρτυρες κατηγορίας κατέθεσαν πως δεν με ξέρανε και υπογράψανε απλώς τις κατηγορίες σ' ένα χαρτί που τους δώσανε οι χωροφύλακες!
Ήρθα στην Αθήνα και για βιοποριστικό πλάσαρα βιβλία (από υπάλληλος του ΙΚΑ που υπηρετούσα από το 1939 επιτυχών σε διαγωνισμό είχα απολυθεί). Σύντομα εξέδωσα το πρώτο βιβλίο - "Ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού του Λένιν, μου το 'δωσε ο Ευτύχης Μπιτσάκης, ο μετέπειτα καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Συνέχισα με εκδόσεις εκατοντάδων βιβλίων. Και εξ αρχής γράφτηκα μέλος στο σωματείο Βιβλιοεκδοτοβιβλιοπωλών Αθηνών και υπήρξα ενεργό, δραστήριο, ας πω, μέλος του.
Όταν καθιερώθηκαν οι "εκθέσεις βιβλίων" στην Αθήνα και επεκτάθηκαν σε πολλές πόλεις, κάποια μέλη του σωματείου μας πρότειναν στις εκθέσεις να μην πουλάμε βιβλία, μόνον να τα εκθέτουμε. Με τη γνώμη τους συνετάχθη και ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Βιβλιοχαρτοπωλοεκδοτών. (Με επιχείρημα, ότι ο αγοραστής που αγοράζει το βιβλίο στο βιβλιοπωλείο το έχει περί πολλού (!), ενώ από την έκθεση το... πετά... Απάντησα στην εφημερίδα μας "Εμείς και το βιβλίο" με το "... οι απόψεις του ανήκουν στον τομέα της ψυχοπαθολογίας...").
Σε συνέλευση του σωματείου μίλησα γιατί πρέπει να πωλούνται στις εκθέσεις βιβλία... Με διαδέχθηκε στο βήμα ο εκδοτοβιβλιοπώλης Αντ. Λιβάνης και άλλοι εκδότες συμφωνώντας με τις απόψεις μου. Υπήρξε διαφωνία, αποχωρήσαμε και ιδρύσαμε το Σωματείο Εκδοτών Αθήνας. Συνεχίσαμε τις εκθέσεις με πωλήσεις - καθιερώθηκαν??? ιδρύσαμε και την εκποίηση στοκ με μειωμένες τιμές κ.λπ., με συμμετέχοντες όλους - εκδότες και βιβλιοπώλες. Η αείμνηστη Έλλη Αλεξίου σε άρθρο της είχε γράψει πως "...και στο πανηγύρι της Αγιά-Μαρίνας μακάρι να πουλιούνται βιβλία...".
Οι αντιτιθέμενοι ήταν ή παρακινούνταν από μεγαλοβιβλιοπώλες για να μονοπωλούν τις πωλήσεις... Την περίοδο εκείνη άνθιζαν οι εκδόσεις, προπαντός αποφυλακιζόμενοι αντιστασιακοί εκδίδανε βιβλία που πίστευαν ότι συμβάλλανε στην άνοδο του μορφωτικού επιπέδου του λαού. Πολλοί τα εξέδιδαν με πίστωση, δεν κατάφερναν να εξοφλούν τις υποχρεώσεις τους, πρόστρεχαν σ' έναν βιβλιοπώλη που τους αγόραζε μεγάλες ποσότητες σε τιμή κάτω του κόστους - αυτός εξελίχθη σε μεγαλοβιβλιοπώλη, οι πιότεροι από αυτούς τους εκδότες καταστράφηκαν με το πρώτο, μοναδικό τους βιβλίο...
Ως εκδότες υποστηρίζαμε και καλλιεργούσαμε την ιδέα πως πρέπει να πουλάμε τα βιβλία μας προπαντός και στα πιο μικρά βιβλιοπωλεία ή χαρτοπωλεία και της πιο απομακρυσμένης συνοικίας και στο χαρτοβιβλιοπωλείο της πιο μικρής επαρχιακής κωμόπολης, γιατί από αυτές τα παιδιά, ακόμη και γυμνασιόπαιδα, δεν κατέβαιναν στο κέντρο της Αθήνας ή άλλων πόλεων σε μεγάλα βιβλιοπωλεία, ούτε οι γονείς τους. Ενώ αν το βιβλιοπωλείο ήταν δίπλα τους, θα μπαίνανε μέσα, θα βλέπανε τα βιβλία, θα τα φυλλομετρούσαν, θα τα συνήθιζαν, θ' αγόραζαν, θα γίνονταν αναγνώστες, το μορφωτικό - πολιτιστικό τους επίπεδο θ' ανέβαινε. Έτσι, και οι εκδότες θα ωφελούνταν με την αύξηση των πωλήσεών τους. Αλλά ακόμη και αν οι κεντρικοί βιβλιοπώλες αγόραζαν όλον τον αριθμό των βιβλίων τους, το βάρος να το 'ριχναν στον εφοδιασμό των βιβλιοπωλείων, έστω και μικρών, των απομακρυσμένων, όπως περιέγραψα.
Συμπερασματικά, σωστή πολιτική για το βιβλίο είναι "όσο περισσότερα βιβλιοπωλεία διάσπαρτα και στο τελευταίο σημείο της χώρας, προς όφελος των επαγγελματιών του βιβλίου που δένει με την άνοδο του μορφωτικού - πολιτιστικού επιπέδου του λαού μας".
Η "ενιαία τιμή του βιβλίου" συμβάλλει ως προς αυτά και πρέπει να υποστηριχθεί, να μονιμοποιηθεί.
