Όσο κάποιοι ακόμα θυμούνται τον Jimi Hendrix, πρώτα στον νου τους έρχονται τα ατίθασα μαλλιά του, τα φανταχτερά ρούχα του, τα ηλεκτρισμένα σόλο της κιθάρας του ανθρώπου που έβαζε φωτιά σε σκηνές (και κιθάρες) στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Αμέσως μετά έρχεται το ταλέντο του και η τραγωδία μιας ζωής που «κάηκε» τόσο έντονα όσο έκαιγε η μουσική του. Δύο μήνες πριν από τα 28α γενέθλιά του ο Jimi Hendrix πέθανε. Ήταν 18 Σεπτεμβρίου 1970.
Μια σκούπα με χορδές
Στο Δημοτικό σχολείο ο μικρός Τζίμι είχε ιδιαίτερη αδυναμία σε ένα ασυνήθιστο αντικείμενο: μια σκούπα. Προσποιόταν ότι ήταν κιθάρα και την κουβαλούσε μαζί του όπως ένα κανονικό παιδί θα κουβαλούσε το πιο αγαπημένο του αρκουδάκι. Η οικογένειά του δεν είχε την οικονομική ευχέρεια να του αγοράσει μία πραγματική κιθάρα, οπότε βολευόταν με ένα μονόχορδο γιουκαλίλι που βρήκε στα σκουπίδια. Αλλά μια μόνο χορδή πόσο μακριά μπορούσε να τον πάει; Ο Hendrix απέκτησε την πρώτη του πραγματική κιθάρα σε ηλικία 15 ετών. Πολλοί λένε ότι του την αγόρασε ο πατέρας του, άλλοι ότι δεν ήθελε. Ανεξάρτητα απ’ το πώς την απέκτησε, εθίστηκε ολοκληρωτικά σε αυτήν και περνούσε ώρες μαθαίνοντας το νέο του όργανο και μελετώντας μπλουζίστες όπως ο BB King και ο Robert Johnson.
Μπελάδες με τον νόμο
Η κιθάρα δεν υπήρξε η μόνη του εφηβική εμμονή. Γνώρισε την Μπέτι Τζιν Μόργκαν -τον πρώτο του μεγάλο έρωτα- στο Λύκειο και έβγαινε μαζί της για μπόλικα χρόνια. Την αγάπησε τόσο πολύ που έγραψε το όνομά της στην κιθάρα του. Τελικά, αυτός ο έρωτάς του δεν κράτησε τόσο πολύ όσο ο έρωτάς του για τη μουσική. Με την κιθάρα στο ένα χέρι και την κοπέλα του στο άλλο, ένιωθε έτοιμος να κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα.
Λίγο αφότου απέκτησε την κιθάρα του, ο Τζίμι Χέντριξ έφτιαξε ένα συγκρότημα, τους «Velvetones», κι αφού αντάλλαξε την ακουστική κιθάρα με μια ηλεκτρική, κατάφερε να εξασφαλίσει μια συναυλία των νεαρών μουσικών σε έναν... εβραϊκό ναό. Μπορείτε να μαντέψετε γιατί δεν πήγε τόσο καλά. Πριν ακόμα περάσουν την είσοδο του ναού, άρχισαν να συμπεριφέρονται άγαρμπα, με συνέπεια να τους ξεφορτωθούν αμέσως. Ο νεαρός Τζίμι είχε ήδη αποκτήσει τη συνήθεια να μπλέκεται σε μπελάδες. Άρχισε να επαναστατεί ενάντια στην εξουσία και τουλάχιστον δύο φορές πριν κλείσει τα 19 είχε μπελάδες με τον νόμο.
Ο αλεξιπτωτιστής με την κιθάρα
Οι Αρχές, αντί να τον στείλουν στην φυλακή, του πρόσφεραν μια άλλη επιλογή: να καταταγεί στον στρατό. Ήταν μια δύσκολη επιλογή. Αλλά υπήρχε ένα πράγμα που έπρεπε να κάνει πρώτα. Λίγο πριν φύγει για τη βασική εκπαίδευση ο Hendrix έκανε πρόταση γάμου στην αγαπημένη του από το Λύκειο. Εκείνη δέχτηκε. Τα ευχάριστα πράγματα, όμως, δεν κράτησαν πολύ. Οι άλλοι άντρες εκεί συνεχώς τον πείραζαν και ακόμη περισσότερο όταν πήρε την κιθάρα του από το σπίτι και είδαν πόσο δεμένος ένιωθε μαζί της. Κατάφερε να ολοκληρώσει την εκπαίδευση του ως αλεξιπτωτιστής, αλλά αυτό δεν θα μπορούσε να διαρκέσει πολύ.
Έναν χρόνο μετά την κατάταξή του, οι στρατολόγοι έδιωξαν τον νεαρό Τζίμι από την υπηρεσία. Τον απέλυσαν επειδή ήταν «τεμπέλης και αδιάφορος για τη δουλειά» και δεν ανταποκρινόταν στην ευθύνη. Στη διάρκεια της θητείας του στον στρατό γνώρισε τον μπασίστα Μπίλι Κοξ. Οι δυο τους ανέπτυξαν μια μουσική φιλία, παίζοντας μαζί τόσο πολύ, που άρχισαν να εμφανίζονται στην πόλη τα σαββατοκύριακα. Ήταν μια σχέση που του άλλαξε τη ζωή. Έφυγαν μαζί και συνέχισαν να παίζουν - αν και στην αρχή όχι στα καλύτερα μέρη. Δύο χρόνια live στο Chitlin’ Circuit, σε μικρούς χώρους και κλαμπ στον Νότο που καλωσόριζαν μαύρους καλλιτέχνες, όταν οι περισσότεροι μεγαλύτεροι χώροι δεν το έκαναν. Ήταν στη διάρκεια αυτής της περιόδου που ο Jimi ανέπτυξε μια εξαιρετικά ιδιότυπη σωματική ικανότητα: Στο Τενεσί ο Χέντριξ είδε έναν απ’ τους συναδέλφους του να παίζει κιθάρα με τα δόντια. Δοκίμασε και το μπόρεσε κι αυτός, αλλά ακόμα και με αυτή τη νέα του εντυπωσιακή δεξιότητα δεν ένιωθε ιδιαίτερα ικανοποιημένος.
Παράφορος έρωτας (Foxy Lady)
Το 1964 αποχώρησε από το Chitlin’ Circuit, αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες στο Χάρλεμ. Και ήταν τότε που βρήκε τον δεύτερο μεγάλο έρωτα της ζωής του. Η Φέι του (κατά κόσμον Lithofayne Pridgon) εργαζόταν ως τραγουδίστρια και έτσι σύχναζε στις μουσικές σκηνές του Χάρλεμ και του Νότου. Οι δυο τους ερωτεύτηκαν σχεδόν με την πρώτη ματιά. Τον φρόντιζε στις δύσκολες στιγμές του και επένδυσε στο ταλέντο του, χρησιμοποιώντας τις δικές της διασυνδέσεις για να τον βοηθήσει.
Ο Χέντριξ ερωτεύτηκε παράφορα μια γυναίκα με την οποία δεν μπορούσε να «δέσει». Παρά την αγάπη της για αυτόν, η Φέι δεν ήθελε να σταματήσει να βγαίνει με άλλους άντρες και ο Τζίμι το μισούσε αυτό. Ζήλευε πολύ την ελεύθερη ερωτική ζωή της. Όπως και να ’χει, όμως, παρέμεινε ξεχωριστή για αυτόν, τόσο πολύ που τελικά έγραψε ένα τραγούδι για έναν «χαριτωμένο μικρό καρδιοκατακτητή» (a cute little heartbreaker). Και παρόλο που ποτέ δεν «βολεύτηκε» μαζί του, η Foxy Lady τού έδωσε ό,τι ακριβώς χρειαζόταν για να κάνει το επόμενο βήμα.
Με τον Little Richard
Σύντομα ο Τζίμι Χέντριξ εξασφάλισε μια θέση στο συγκρότημα του θρύλου του ροκ εν ρολ Little Richard. Η συνεργασία του με τον Λ. Ρίτσαρντ τού χάρισε το πρώτο του τηλεοπτικό σποτ και ευκαιρίες να συνεργαστεί με άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες. Οι δυο τους δεν τα πήγανε ποτέ καλά λόγω της τάσης του Τζίμι να αργεί, καθώς και της τάσης του να γίνεται ιδιαίτερα επιδεικτικός επάνω στη σκηνή. Ο Τζίμι λάτρευε να πειραματίζεται ενδυματολογικά κι ενώ η «μόδα» τον βοήθησε να αναδείξει την εικόνα του ως πρωτοπόρου, συνέτεινε στο να τερματίσει τη συνεργασία του με τον Richard.
Το 1966 ο Χέντριξ μετακόμισε στο Γκρίνουιτς Βίλατζ, όπου ένιωθε σαν στο σπίτι του. Το Lower Manhattan έσφυζε από μουσικούς όλων των ειδών. Αλλά εκεί, στην καρδιά της παγκόσμιας μουσικής, ο Χέντριξ άρχισε να πειραματίζεται με κάθε είδους ουσίες που αλλοιώνουν το μυαλό με φρικτό τρόπο. Όλα ξεκίνησαν με μιαν άλλη γυναίκα. Η γοητεία του φάνηκε χρήσιμη, ιδιαίτερα τον Μάιο του 1966, όταν συνάντησε μία από τις φιλενάδες των Rolling Stones.
Λονδρέζικη απογείωση
Γνώρισε τη Λίντα Κιθ, την κοπέλα του Κιθ Ρίτσαρτς, ενώ έπαιζε σε ένα δημοφιλές μουσικό στέκι της Νέας Υόρκης. Η Λίντα ένιωσε «μαγεμένη» από το παίξιμό του στην κιθάρα και ο Keith τον σύστησε στον μάνατζερ Chass Chandler, ο οποίος έπεισε τον Χέντριξ να πάει στο Λονδίνο για να συνεχίσει την καριέρα του εκεί. Μόλις έφτασε στο Λονδίνο, υπέγραψε νέο συμβόλαιο και έδωσε μια απρογραμμάτιστη παράσταση που σηματοδότησε την αρχή της λαμπρής του ανόδου. Αυτή ήταν και η αρχή ενός ακόμη ρομαντικού έρωτα, που του άλλαξε τη ζωή. Η Κάθι Έτσινγχαμ έγινε η νέα του μούσα, εμπνευσμένη από το «The Wind Cries Mary» και το «Gypsy Eyes». Αλλά πριν από όλα έπρεπε να δημιουργήσει την τέλεια μπάντα για να τον υποστηρίξει. Ένα από τα μέλη που επέλεξε, ο Νόελ Ρέντινγκ, είχε μαλλιά που ταίριαζαν με το Jimi Hendrix Experience. Το νέο συγκρότημα έδωσε την πρώτη επίσημη συναυλία του στις 13 Οκτωβρίου του 1966, ως «opening act» για τον Γάλλο ποπ σταρ Johnny Hallyday. Το κοινό τους λάτρεψε και το «Hey Joe» σύντομα ακολούθησε το εξαιρετικά επιτυχημένο ντεμπούτο άλμπουμ «Are You Experienced».
Η κατάρρευση
Το αστέρι του Χέντριξ εκτοξευόταν με ταχύτητα, αλλά με τη φήμη του αυξάνονταν και οι απαιτήσεις από το κοινό. Το να σπάει τα μουσικά όργανα έγινε καθημερινό κομμάτι της παράστασης σε βαθμό που ο κόσμος απαιτούσε να δει κάτι ακόμα πιο τολμηρό. Ο ίδιος και οι μουσικοί του διέλυαν τις εμφανίσεις τους βάζοντας φωτιές στις κιθάρες του και τερματίζοντας κάθε συναυλία τους με βία. Αλλά δεν ήταν μόνο οι «αταξίες». Την ίδια χρονιά ο Hendrix άφησε την κατάχρηση ουσιών να τον κυριεύσει και μέχρι το 1969 οι Experience έμοιαζαν καταδικασμένοι να καταρρεύσουν. Τα προβλήματά τους προέρχονταν από την ασυμφωνία μεταξύ του Hendrix και του Redding ο οποίος τον θεωρούσε ανεύθυνο και απρόβλεπτο στο πλαίσιο της συνεργασία τους, λόγω των ναρκωτικών. Το σενάριο ήταν ήδη γραμμένο, μέχρι την τελική τους εμφάνιση.
Στις 16 Αυγούστου 1969 ο Jimi Hendrix έδωσε μια συναυλία που παραμένει μία από τις πιο θρυλικές στιγμές του. Στο Φεστιβάλ του Woodstock ξεχώρισε η ερμηνεία του στο «The Star-Spangled Banner», μια εκρηκτική παραλλαγή του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ. Μια διαμαρτυρία κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, όπου με την κιθάρα του μιμούνταν τους ήχους του πολέμου. Αυτή αποδείχθηκε και η τελευταία του ανάμνηση.
Λίγες μέρες πριν το τέλος έλεγε: «Κάτι νέο θα έρθει και ο Τζίμι Χέντριξ θα είναι εκεί. Θέλω μια μεγάλη μπάντα γεμάτη με ικανούς μουσικούς που να μπορώ να διευθύνω και να γράφω γι’ αυτούς. Με τη μουσική μας θα ζωγραφίζουμε εικόνες της Γης και του Διαστήματος»...
THE END
