Για δύο βραδιές μέσα στον Νοέμβριο είχαμε την ευκαιρία να αποτιμήσουμε την Καμεράτα, την Ορχήστρα Φίλων της Μουσικής του Μεγάρου των Αθηνών, που μοιάζει να έχει μετατρέψει σε «αφήγημα επιτυχίας» μια πορεία που, 10 στρογγυλά χρόνια νωρίτερα, φαινόταν να οδηγεί σε αναπόδραστο τέλος, όπως εξάλλου συνέβη, σιωπηλά και αναίμακτα, με την πολυθρήνητη Ορχήστρα των Χρωμάτων. Υπό την έννοια αυτή οι δύο αυτές συναυλίες του σχηματισμού, τον οποίο αποφασιστικά και όχι χωρίς αντιστάσεις ο Γιώργος Πέτρου οδήγησε στη μεταμόρφωση, στη διεθνή διάκριση και, εντέλει, στην επιβίωση, αποτέλεσαν, στην αντίληψή μας, «πανηγυρικές» για αμφότερους, έστω και αν δεν υπήρξε η ελάχιστη διακήρυξη εκ μέρους των εμπλεκομένων.
Ναι λοιπόν, η Καμεράτα ζει, ανανεώνεται, όπως ιδίοις όμμασι διαπιστώσαμε με την πλαισίωσή της από νέους, διεθνούς προέλευσης μουσικούς, και τολμά χωρίς συμπλέγματα να αντιπαρατίθεται με έργα τόσο του κεντρικού όσο και του ημικεντρικού ρεπερτορίου, στο οποίο συγκαταλέγονται ορισμένα που παρουσιάσθηκαν στην έναρξη της γενναιόδωρα περιεκτικής συναυλίας Μότσαρτ της 2ας Νοεμβρίου. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του μοναδικού κοντσέρτου για φαγκότο, αρ. κατ. Καίχελ 191, που συνέθεσε ο νεαρός Μότσαρτ για το συγκεκριμένο μουσικό όργανο και επωμίσθηκε με ρέουσα και φραστικά ευγενή δεξιοτεχνία ο Αλέξανδρος Οικονόμου, της απαιτητικής καντέντσας μη εξαιρουμένης, συνοδευόμενος δε από μια Καμεράτα αυθεντικών οργάνων εύηχη και στην εγρήγορση σύμπραξης που εγγυάται η νευρώδης διεύθυνση ενός μαέστρου εξαιρετικά εκπαιδευμένου στη διαλεκτική συνακρόαση φωνών και οργάνων.
Ιδιαίτερης κομψότητας και γραμμής υπήρξε και η ανάγνωση του andante K. 315, επικουρικού αποτμήματος, ως αργό μέρος, του επίσης μοναδικού προορισμένου για το φλάουτο κοντσέρτου (Κ.313) του συνθέτη, που υπερασπίσθηκε άψογα ο Ζαχαρίας Ταρπάγκος και ανέδειξε εκ νέου την Ορχήστρα ως τον κορυφαίο πλέον εισηγητή της παλαιότερης μουσικής στην Ελλάδα. Στο διάλειμμα οδήγησε η ανάκρουση του πολύ περισσότερο οικείου στο κοινό κοντσέρτου για φλάουτο και άρπα Κ. 299, με την εξαιρετικά έμπειρη Μαρία Μπιλντέα να πλαισιώνει τον νεαρό αυλητή σε ανάγνωση ιδιαίτερης λεπτότητας και ακρίβειας. Και εν προκειμένω εκτιμήσαμε την εκ μέρους των μουσικών αναζήτηση περιθωρίων δυναμικού εύρους της ηχητικής, την πλαστικότητα στη διαχείριση της ρυθμικής αγωγής, αλλά και την «παστέλ» ομοιογένεια ακουστικής προβολής σολίστ και σχηματισμού σε πλαίσιο αρραγούς ενότητας τεχνικού και αισθητικού επιπέδου.
Η εξοικείωσή μας, ωστόσο, με τα δύο κοντσέρτα που ακολούθησαν, κυρίως μέσα από σημαντικές ηχογραφήσεις σε αντίληψη μεταγενέστερης οπτικής, επηρέασε τον αντίκτυπό τους, σε σχέση ιδίως με το ηχητικό έλλειμμα των εγχόρδων στη μεγάλη αίθουσα και την αντιστοίχως λιποβαρή αίσθηση του κομβικού 3ου από τα 5 γνήσια κοντσέρτα του Μότσαρτ για το βιολί, με κρίσιμη την επίπεδη διαχείριση εκ μέρους του σολίστ Jesús Moreno, ακόμη και του γεμάτου ανατροπές 3ου μέρους του έργου. Μια συνολική αίσθηση υποτονικότητας που ενισχύθηκε και από τον ηχητικό αντίκτυπο των φορτεπιάνο (κυρίαρχοι Τίτος Γουβέλης και Γιώργος Πέτρου) στο διπλό κοντσέρτο Κ. 365, που όμως βοούσαν για μικρότερη αίθουσα...
