Στη δίνη του κυκλώνα έχει βρεθεί το Μουσείο του Λούβρου, καθώς δέχεται τα πυρά των γερμανικών μέσων ενημέρωσης με αφορμή τη μεγάλη έκθεση που εγκαινιάστηκε στις 28 Μαρτίου από τον Γάλλο πρωθυπουργό με τίτλο «Από τη Γερμανία (1800-1939). Από τον Φρίντριχ στον Μπέκμαν».
Η έκθεση, η οποία φιλοδοξεί να παρουσιάσει στον Γάλλο φιλότεχνο μια περιεκτική εικόνα της γερμανικής τέχνης από την εποχή της ενοποίησης μέχρι και τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, εντάσσεται στο πλαίσιο των εορτασμών για την πεντηκονταετηρίδα της Συνθήκης των Ηλυσίων, η οποία σηματοδοτεί την απαρχή της γαλλογερμανικής συμφιλίωσης, και μάλιστα η διοργάνωσή της τέθηκε υπό την αιγίδα του προέδρου Ολάντ και της καγκελαρίου Μέρκελ.
Όμως, πολύ γρήγορα, από την άλλη όχθη του Ρήνου άρχισαν να υψώνονται φωνές διαμαρτυρίας, που κατηγορούσαν το Λούβρο για μια εξαιρετικά περιοριστική αντίληψη για την εξέλιξη της γερμανικής τέχνης, για μια ανάγνωσή της η οποία δημιουργεί μια νοητή γραμμή η οποία καταλήγει «αναγκαστικά» στον εθνικοσοσιαλισμό.
«Η γερμανική τέχνη αποτυπώνει απλώς μια εξέλιξη που οδηγεί στον πόλεμο και την καταστροφή;» αναρωτιέται η εφημερίδα Die Zeit, που κάνει λόγο για «πολιτικο-πολιτιστικό σκάνδαλο» και κατηγορεί το Λούβρο ότι αναπαράγει τις αντιλήψεις περί «γερμανικής ιδιαιτερότητας» (Sonderweg), όπως ακριβώς και η ιστοριογραφική σκέψη που εμφανίστηκε κατά τη ναζιστική περίοδο.
Από τη μεριά της, η συντηρητική Frankfurter Allgemeine Zeitung θεωρεί ότι οι επιμελητές του Λούβρου κατασκεύασαν μια δική τους ιστορία της Γερμανίας, η οποία επιβεβαιώνει όλα τα συνήθη κλισέ: «Όποιος δεν διαβάσει τον κατάλογο μένει με την εντύπωση ότι οι Γερμανοί, έπειτα από μια σύντομη περίοδο λατρείας για την αρχαιότητα, χώθηκαν ξανά στα δάση τους, απ' όπου εμφανίστηκαν ξανά με τον εθνικοσοσιαλισμό».
Ιδιαίτερα «προβληματικό» θεωρεί η ίδια εφημερίδα το γεγονός ότι η έκθεση ολοκληρώνεται με την προβολή αποσπασμάτων του φιλμ της Λένι Ρίφενσταλ για τους Ολυμπιακούς του Βερολίνου, καθώς και με τον πίνακα του Μαξ Μπέκμαν Η κόλαση των πτηνών, που ο καλλιτέχνης ζωγράφισε το 1938, ενώ ήταν αυτοεξόριστος, όπου, ανάμεσα σε άλλα, παρουσιάζει έναν αετό, σύμβολο του Γ' Ράιχ, να κατακρεουργεί με ένα μαχαίρι μια ανθρώπινη φιγούρα. «Ο ναζισμός εμφανίζεται έτσι προφητικά εγγεγραμμένος στην τέχνη, σαν να ήταν η γερμανική μοίρα και όχι μια ιστορική και πολιτική εξέλιξη».
Από όλους τους κριτικούς υπογραμμίζεται η απουσία σημαντικών ρευμάτων της γερμανικής τέχνης, όπως το Μπαουχάους ή οι εξπρεσιονιστές του Der Blaue Reiter, που έδιναν στην γερμανική καλλιτεχνική σκηνή της δεκαετίας του 1920 μια πλουραλιστική εικόνα, ιδιαίτερα επηρεασμένη, μάλιστα, από τη Γαλλία.
«Έκπληκτος» γι' αυτήν την «εξαιρετικά πολεμική πρόσληψη» της έκθεσης δηλώνει ο επιμελητής της, Ανρί Λουαρέτ, τέως διευθυντής του Μουσείου, που θεωρεί ανυπόστατες τις κατηγορίες ότι επιχείρησε να δώσει μια «σκοτεινή εικόνα» μέσα από τα 200 έργα που εκτίθενται. Με αυτά επιδιώκεται να παρουσιαστεί η σχέση των Γερμανών καλλιτεχνών με την ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα, το τοπίο και τον άνθρωπο, καταλήγει.
Σ.Κ.
