Live τώρα    
21°C Αθήνα
ΑΘΗΝΑ
Σποραδικές νεφώσεις
21 °C
18.6°C21.8°C
3 BF 75%
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Ασθενής ομίχλη
15 °C
13.8°C16.2°C
3 BF 90%
ΠΑΤΡΑ
Αίθριος καιρός
19 °C
17.1°C20.0°C
1 BF 75%
ΗΡΑΚΛΕΙΟ
Αραιές νεφώσεις
29 °C
24.4°C28.8°C
6 BF 24%
ΛΑΡΙΣΑ
Αυξημένες νεφώσεις
15 °C
14.9°C15.7°C
0 BF 94%
Κριτική μουσικής / Μνήμες βρετανικής ποπ και ροκ ψυχεδέλειας
  • Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς
  • Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
Εκτύπωση

Κριτική μουσικής / Μνήμες βρετανικής ποπ και ροκ ψυχεδέλειας

music

Οι φίλοι της κιθαριστικής brit pop περιμένουν με αγωνία τον συνεταιρικό δίσκο ανάμεσα σε δύο μέλη των Stone Roses και των Oasis. Επίσης, έχουν κυκλοφορήσει δύο σημαντικοί ροκ δίσκοι: το σοφιστικέ γκαράζ ροκ του Ty Segall και οι σκοτεινές μελωδίες των Idles

Ενα κοκτέιλ των Stone Roses και των Oasis

Liam Gallagher & John Squire - Liam Gallagher John Squire

liam gallagher

Ο Liam Gallagher και ο John Squire αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να πετάξουν τη σκούφια τους όσοι νοσταλγούν την ψυχεδελική ποπ από τη Βρετανία των αρχών του 1990. Η πραγματικότητα είναι πως στα τραγούδια «Mars to Liverpool» και «Just another rainbow», που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής, δεν συμβαίνει τίποτα συγκλονιστικό που να δικαιολογεί το μέγεθος της συνεργασίας. Τούτου λεχθέντος, αυτά τα τραγούδια είναι αισθητά καλύτερα από οτιδήποτε άλλο έχουν κυκλοφορήσει ο L. Gallagher μετά τους Oasis, είτε με τους Beady Eye είτε μόνος του, και ο J. Squire από το 1996, όταν εγκατέλειψε τους Stone Roses. Όμως ενώ θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε την προβλεψιμότητα του υλικού ως έλλειψη φαντασίας, θα μπορούσαμε επίσης να την εκλάβουμε ως τη δουλειά ανθρώπων που κατανοούν απόλυτα την αγορά τους και τι ζητάει από αυτούς το κοινό τους. Ο L. Gallagher και ο J. Squire πάντως δεν θα σερβίρουν μια απλή ρέπλικα εκείνης της εποχής που η Britpop έμοιαζε να είναι το μέλλον, πριν τα συγκροτήματα καταρρεύσουν από εσωτερικές τριβές, καταχρήσεις ή από υπερβολική αλαζονεία.

Ψυχεδελικές κιθάρες από την Καλιφόρνια

Ty Segall - Three bells

three bells

O πολυγραφότατος Καλιφορνέζος κιθαρίστας κυκλοφόρησε το 15ο άλμπουμ του και το βάρος του χρόνου φαίνεται στις ηχογραφήσεις του. Ο νέος δίσκος του Ty Segall θυμίζει εκείνες τις κυκλοφορίες του γκαράζ ροκ της δεκαετίας του ’60 που ήταν γεμάτοι ζωτικότητα και εξωστρέφεια, και απαιτούσαν να ακούγονται δυνατά. Το «Three bells» είναι ακριβώς αυτό, με ένα παραπανίσιο βάρος κούρασης εξαιτίας του χρόνου. Αυτό που κάνει τον δίσκο απολαυστικό, ωστόσο, είναι η συνθετική αντίληψη του Segall, καθαρή, με πηγαία αθωότητα και, το κυριότερο, με πίστη στο ορθόδοξο rock ’n‘ roll. Τα τραγούδια του δίσκου φέρνουν στον ακροατή την καλιφορνέζικη λιακάδα, αυτή που ενέπνεε όλους τους rockers της Δυτικής Ακτής, στην παράδοση των Beach Boys. Όμως ο Ty Segall δεν μένει μόνο στο στερεοτυπικό εκείνο στιλ και οι συνειρμοί που δημιουργούνται στην ακρόαση του δίσκου είναι πλουσιότεροι και απολαυστικοί. Για κάποιον λόγο ο Ty Segall πείθει τους ακροατές του πως σε αυτό το rock υπάρχουν υγεία και φρεσκάδα και ας μην έχει τίποτα καινούργιο να προσθέσει στη θεματολογία του rock, όπως το βιώσαμε στην εξέλιξή του μετά το 1990. Το βέβαιο είναι πως έχει ακόμη μια αναλογική γοητεία, από εκείνη που σε κάνει να θες να ξαναρχίσεις να ακούς τραγούδια σε πικάπ κρατώντας το εσωτερικό φυλλάδιο του δίσκου με τους στίχους στα χέρια για να τους διαβάζεις κατά την ακρόαση. Το rock του Ty Segall είναι παραδοσιακά ασφαλές, παρόλο που δεν φέρει συγκεκριμένο χρονικό στίγμα.

Ενα λατρεμένο συγκρότημα που επιστρέφει με ενδιαφέρουσες ιδέες

Idles - Tangk

tangk

Το συγκρότημα των Idles είναι ιδιαίτερο και ο νέος τους δίσκος τους συγκαταλέγεται στους πιο προσιτούς τους. Αυτή η κυκλοφορία δεν έχει τίποτα λιγότερο από ουσία, από σταράτα λόγια, από ατόφιες μελωδίες και λακωνικότητα στην έκφραση. Ο πέμπτος δίσκος τους με τίτλο «Tangk» (προφέρεται «Τανγκ») διαθέτει προσωπικό κόσμο, οξυδέρκεια και αδιαπραγμάτευτη δυναμική. Μια δυναμική που στον φετινό τους δίσκο αστράφτει και βροντάει μέσα από τις περιπετειώδεις κιθάρες, την ολοστρόγγυλη μελωδικότητα και την αέρινη ατμόσφαιρα σε τραγούδια, όπως το «POP POP POP» και το «A gospel». Αν σε αυτά προσθέσουμε και τη συμμετοχή των James Murphy και Nancy Whang των LCD Soundsystem στο «Dancer», τότε το σύνολο των τραγουδιών κρύβει αληθινές συγκινήσεις. Καμία έκπτωση για χάρη της εμπορικότητας, καμία λοξή ματιά στα γραπτά των ομοίων τους στα διπλανά θρανία, κανένα διανοουμενίστικο άλλοθι για να καλύψει τις αδυναμίες στη σύνθεση. Το μυστικό της επιτυχίας του νέου δίσκου του συγκροτήματος είναι ότι μπορεί κανείς να απολαύσει τα καθαρά και τίμια τραγούδια του χωρίς να είναι γνώστης της ανεξάρτητης σκηνής. Πλέον η μουσική των Idles μπορεί να εκτιμηθεί και χωρίς τα μεταμοντέρνα γυαλιά (ή ακουστικά) του αύριο και να περάσει σε ευρύτερα ακροατήρια. Ο απόηχος του ατμοσφαιρικού «Falling» της Julee Cruise που στοιχειώνει το «Monolith» που κλείνει τον δίσκο είναι το ιδανικό ξεπροβόδισμα.

Και οι Idles αποδεικνύουν ότι μπορείς άφοβα να τους πιστέψεις και να επενδύσεις το υστέρημα του χρόνου σου στα ακόρντα τους όχι μόνο επειδή σου φαίνονται οικεία, αλλά και επειδή όντως με κάποιον τρόπο μπορούν ακόμη να σε εκφράσουν.

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΓΝΩΜΕΣ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

EDITORIAL

ΑΝΑΛΥΣΗ

SOCIAL