Πριν από περίπου πέντε χρόνια ο οργανισμός πίσω από τον θεσμό των βραβείων Grammy βρισκόταν σε πλήρη κατάρρευση. Τα προβλήματα ήταν αμέτρητα και τα βραβεία είχαν ελάχιστη επαφή με τη σύγχρονη μουσική. Τα ποσοστά ποικιλομορφίας, τόσο στα παρασκήνια όσο και στους νικητές, ήταν θλιβερά, ενώ παρατηρούνταν παρατυπίες στην ψηφοφορία κατά τη διαδικασία ανάδειξης των υποψηφίων, απίθανα υψηλές πληρωμές σε δικηγόρους, σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ των μελών, παρενοχλήσεις και ανεξήγητα μπόνους σε αμφιλεγόμενα μέλη του συμβουλίου που δεν είχαν την παραμικρή σχέση με τη μουσική. Πίσω από τα παρασκήνια αυτού που περιγραφόταν ως «η μεγαλύτερη βραδιά της μουσικής» υπήρχαν κακοδιαχείριση και σήψη. Μεγάλα ονόματα κρατούσαν επίσημα απόσταση από τις εκδηλώσεις, κάτι που επιβεβαίωνε τις μακροχρόνιες επικρίσεις για τη διαφάνεια στην απονομή των βραβείων. Αρκεί μόνο να αναφερθεί πως κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010, μιας εποχής κατά την οποία το hip hop και η R&B κυριαρχούσαν, μόνο ένας μη λευκός καλλιτέχνης, ο Bruno Mars, κέρδισε το Grammy για το Άλμπουμ της Χρονιάς. Το 2018 η Lorde ήταν η μόνη γυναίκα που ήταν υποψήφια για το άλμπουμ της χρονιάς και εντελώς ανεξήγητα δεν της προσφέρθηκε θέση για ζωντανή εμφάνιση στην τελετή. Η στάση της Ακαδημίας έδειχνε απελπιστικά προκατειλημμένη. Εξαιτίας αυτού, το 2016 ο Frank Ocean αρνήθηκε να υποβάλει το άλμπουμ του εκείνης της χρονιάς για βραβείο. Σε γενικές γραμμές, οι μη λευκοί καλλιτέχνες, οι γυναίκες μουσικοί και οι καλλιτέχνες που προέρχονται από τον κόσμο της soul και της R&B περιθωριοποιούνται σταθερά και περιορίζονται στις κατηγορίες του είδους τους, αποκλεισμένοι από τις τέσσερις μεγάλες κατηγορίες (Άλμπουμ, Τραγούδι και Ηχογράφηση της Χρονιάς και Καλύτερος Νέος Καλλιτέχνης).
Πώς δίνονται τα βραβεία και τι σημαίνει η ανάκαμψή τους
Τα Grammy ψηφίζονται από περίπου 11.000 επαγγελματίες της μουσικής: ερμηνευτές, συνθέτες, παραγωγούς και άλλους μουσικούς που συμμετέχουν στις ηχογραφήσεις. Τα μέλη με δικαίωμα ψήφου μπορούν να προτείνουν καλλιτέχνες, αλλά για να είναι επιλέξιμες οι ηχογραφήσεις πρέπει να έχουν κυκλοφορήσει σε γενική εμπορική διανομή μεταξύ της 1ης Οκτωβρίου του προηγούμενου έτους και της 30ής Σεπτεμβρίου του τρέχοντος έτους, ενώ διαχωρίζονται βάσει είδους (ραπ, κάντρι, τζαζ, ροκ κ.λπ.). Με την αλλαγή του Διοικητικού Συμβουλίου και της διεύθυνσης άρχισε να παρατηρείται μετά το 2022 μια σχετική βελτίωση. Τα Grammy, ωστόσο, παραμένουν το πιο αξιόπιστο από τα βραβεία της μουσικής βιομηχανίας, αν και ομολογουμένως δεν υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός: Τα American Music Awards βασίζονται στις ψήφους των ακροατών, τα Billboard Awards μοιράζονται με βάση τις πωλήσεις και τα MTV Video Music Awards απευθύνονται σε κόσμο που πιστεύει ότι το MTV έχει οποιαδήποτε σχέση με τη μουσική. Οι υποψηφιότητες για τα Grammy διαμορφώνονται από μια σειρά επιτροπών -για τις μεγάλες κατηγορίες και ορισμένες ειδικές για το είδος-, των οποίων η σύνθεση παραμένει μυστική. Πρόκειται για executive των πολυεθνικών δισκογραφικών που ουσιαστικά προωθούν συγκεκριμένα ονόματα μέσω διασυνδέσεων. Στο παρασκήνιο όλοι γνωρίζουν τον τρόπο που το σύστημα προκρίνει ονόματα και πιστεύουν πως αν απλώς σιωπήσουν, μπορεί κάποια μέρα να βρεθούν κι αυτοί επωφελούμενοι.
Τα νούμερα τηλεθέασης των βραβείων Grammy βρέθηκαν σε ελεύθερη πτώση πριν από μερικά χρόνια. Τα πράγματα άλλαξαν στη φετινή τελετή, όπου η τηλεθέαση ανέβηκε κατακόρυφα. Το τηλεοπτικό θέαμα ήταν σαφώς καλύτερης ποιότητας, με την Tracy Chapman, την Joni Mitchell, τον Stevie Wonder και την Annie Lennox να παίζουν ζωντανά, όμως αξίζει να σημειωθεί πως απουσίαζαν εντελώς ευχαριστήριες ομιλίες που αναφέρονταν σε πολιτικά θέματα. Σε μια εποχή που βρίσκει τον πρώην Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να καλπάζει προς το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές. Βέβαια, οι πολιτικές αναφορές στις ομιλίες ήταν επίσης ανύπαρκτες στις Χρυσές Σφαίρες, αλλά και στα Emmy τον περασμένο μήνα. Να ήταν η απουσία πολιτικών μηνυμάτων αυτό που καθησύχασε τα 17 εκατομμύρια τηλεθεατές;
Οι βολικοί χρήσιμοι κερδισμένοι
Το 2024 η μουσική βιομηχανία δείχνει να έχει δαμάσει τον δαίμονα της τεχνολογίας, τη χαώδη νομοθεσία του streaming και την ανεξέλεγκτη διακίνηση μουσικών αρχείων, που την είχαν καταστρέψει μετά το 2000. Πλέον, οι τζίροι των μεγάλων δισκογραφικών είναι ξανά υπολογίσιμοι και η φετινή αναβίωση των Grammy είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για την Ακαδημία Μουσικής να διαφημίσει τα μεγάλα χαρτιά της και να προβάλει τα πρόσωπα στη βιτρίνα. Τα βραβεία δόθηκαν στα πιο δημοφιλή ονόματα γιατί οι δισκογραφικές θέλουν να δείξουν για ακόμα μία φορά πως έχουν πυγμή και απήχηση. Επομένως, η Taylor Swift είναι το ιδανικό πρόσωπο που θα βγει μπροστά για να πείσει για την αξιοπιστία του θεσμού και για την ικανότητα του παλαιού συστήματος να φτιάχνει pop icons. Γιατί είναι εξίσου αποδεκτή τόσο στα συντηρητικά όσο και στα νεανικά ακροατήρια και είναι τόσο φωτογενής όσο πρέπει, τόσο ικανή όσο χρειάζεται και όσο ακίνδυνη επιτρέπει το μέσο σπιτικό στη νεανική ποπ. Επίσης, η Miley Cyrus είναι το πιο υποσχόμενο πρόσωπο τα επόμενα χρόνια, άλλωστε δεν έχει στραβοπατήσει ή δεν έχει λαθέψει επικοινωνιακά παρά την «αλήτικη» περσόνα της, και οι boygenius είναι το καθαρό εναλλακτικό ροκ της κιθάρας που δεν απειλεί κανέναν και, το κυριότερο, έχουν κουπλέ και ρεφρέν που μπορεί να ακούγονται άφοβα σε κάθε αχανές εμπορικό κέντρο της Ανατολικής Ακτής και σε κάθε hip καφέ στις μεγαλουπόλεις της Δυτικής Ακτής.
Οσο για την υποκριτική στάση των ανανεωμένων, συμπεριληπτικών και πιο επίκαιρων κοινωνικά Grammy; Το 1991 η Sinead O’Connor έγινε η πρώτη μουσικός που αρνήθηκε δημόσια το βραβείο, μποϊκοτάροντας την τελετή. Την περασμένη Κυριακή η αίθουσα την αποχαιρέτησε με standing ovation και δακρύβρεχτες εικόνες στην τηλεοπτική οθόνη.
Οι πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες
Από τη στιγμή που οι πωλήσεις του φυσικού προϊόντος είναι αμελητέες και τα έσοδα από τις πλατφόρμες του streaming και την εκμετάλλευση των πνευματικών δικαιωμάτων παραμένουν ένα αξεδιάλυτο κουβάρι, που δεν έχει ακόμη μεταφραστεί σε πειστικούς καταλόγους επιτυχιών, η επιτυχία και η εμπορική απήχηση κρίνονται πρωτίστως από τις εισπράξεις των ταινιών. Μοιάζει απίθανο, αλλά ανάμεσα στα πιο εμπορικά ονόματα της χρονιάς βρίσκεται ο τραγουδιστής της country Margan Wallen. Η τουρνέ του με τον γενικό τίτλο «One night at a time» έχει σημειώσει εισπράξεις 260 εκατομμυρίων, ενώ η μουσική του δεν έχει διασχίσει ποτέ τον Ατλαντικό. Η στεγνή, άοσμη και φιλικά αστραφτερή country pop του Warren γεμίζει στάδια με καταιγιστικούς ρυθμούς, που οι Ευρωπαίοι τραγουδοποιοί δεν μπορούν να πλησιάσουν. Λίγο πιο εμπορικός είναι ο Harry Styles, ο οποίος με τη «Love on tour» μάζεψε 338 εκατομμύρια, μένοντας λίγο πίσω από τους Βρετανούς Coldplay, που με την παγκόσμια περιοδεία τους «Music of the spheres» (αυτή που ήταν προγραμματισμένη για το ΟΑΚΑ προτού προκύψει η φθορά στο στέγαστρο Καλατράβα) μετράνε 342 εκατομμύρια μέχρι στιγμής. Από τη μια η πολύκροτη ερωτική ζωή του Harry Styles, ο οποίος προσπαθεί να μιμηθεί κάτι από την gender bender γοητεία του παλιού Mick Jagger στη σκηνή, και από την άλλη η οικογενειακή και μελωδική ατμόσφαιρα των Coldplay, που αποδεικνύονται ικανοί στις μεγαλόπνοες παραστάσεις, αποτελούν ένα σίγουρο συναυλιακό στοίχημα που μεταφράζεται σε έσοδα από merchandise και τροφοδοτεί viral περιεχόμενο στα social media.
Σαφώς πιο πετυχημένη είναι η Beyonce με την περιοδεία «Renaissance», που χάρη στην πληθώρα χορευτικών και το multimedia θέαμα φτάνει τα 570 εκατομμύρια. Όμως η Taylor Swift με την περιοδεία «The Eras» έσπασε τα φράγμα του 1 δισεκατομμυρίου. Με τους U2 και την Adele να παίζουν μόνιμα για το κοινό του Λας Βέγκας, με το πιο φτηνό εισιτήριο στις τελευταίες θέσεις να μην πέφτει εύκολα κάτω από τα 300 ευρώ, και τη Madonna να σημειώνει νέα ρεκόρ για τα επόμενα Grammy, οι γιγαντοπεριοδείες των λίγων, τεράστιων ονομάτων του σήμερα και των δεινοσαύρων της χρυσής εποχής μετά το 1980 αποτελούν την καρδιά του κέρδους για τη βιομηχανία. Εύλογα, λοιπόν, αναρωτιέται κανείς για την τύχη των ροκ ονομάτων, για το μέλλον των ανερχόμενων τραγουδοποιών και τη μοίρα των ανεξάρτητων μουσικών που κυκλοφορούν νέους δίσκους. Το στρίμωγμα στα πολυήμερα φεστιβάλ του καλοκαιριού αποτελεί μονόδρομο για κάθε όνομα που έχει αξιόλογες ηχογραφήσεις, με την έντυπη κριτική να έχει απαξιωθεί και με τα ραδιόφωνα να μην μετακινούνται από τις αυστηρές playlist, που με τη σειρά τους συμβουλεύονται τις εισπράξεις των live και τα Grammy. Χρυσοφόρες τουρνέ για λίγους και εκλεκτούς, μαζική συμφόρηση εκατοντάδων ονομάτων σε τρεις καλοκαιρινούς μήνες για όλους τους άλλους που δεν έχουν το χρυσό συμβόλαιο και τα απαραίτητα views για να το διεκδικήσουν.
