Ενα προσωπικό, μοναχικό κονσέρτο που αναπολεί μερικούς σημαντικούς σταθμούς στην καριέρα του, μέσα από έναν ευάλωτο, στοχαστικό, ραφινάτο και γενναιόδωρο δίσκο
Philip Glass - Solo
Κυκλοφορεί από την Orange Mountain
Ο Philip Glass ανήκει στους πιο ιδιοσυγκρασιακούς νεοκλασικούς: εκείνους που ακροβατούν ανάμεσα στο στρατόπεδο όσων ορκίζονται στον καθαρό ήχο των μεγάλων δημιουργών από περασμένους αιώνες, όπως τον αποδίδουν οι πολυπληθείς φιλαρμονικές, και στο στρατόπεδο των ακριβοπληρωμένων συνθετών που ντύνουν μουσικά το Χόλιγουντ και την ποπ κουλτούρα. Το έργο του βρίσκεται στο μεταίχμιο και διαθέτει ακόμη και στις σημερινές του εκφάνσεις μια ουσιώδη διαλεκτική σχέση ανάμεσα στον σολίστα και στον μοναχικό ακροατή. Ο μεγαλόπρεπος μινιμαλισμός του υποδηλώνει έτσι μια κομψή ισορροπία ανάμεσα στο προοδευτικό και στο ευχάριστο. Στα 87 του χρόνια ο πρωτοποριακός συνθέτης και πιανίστας επισκέπτεται τις πιο διάσημες συνθέσεις της πολυετούς καριέρας του με το ειδικό καλλιτεχνικό βάρος ενός σπουδαίου μουσικού που αναπολεί και εξετάζει από απόσταση το έργο ζωής του. Το άλλοτε τρομερό παιδί του μινιμαλισμού είναι πλέον 87 ετών και η ηλικία τον έχει σαφώς βάλει σε στοχαστική διάθεση.
Η νέα κυκλοφορία του Philip Glass με τίτλο «Solo» περιέχει μερικά από τα πιο διάσημα έργα του, τα οποία ηχογράφησε ξανά, παίζοντάς τα στο πιάνο. Το άλμπουμ ξεκινά με το «Opening», την εισαγωγή στο άλμπουμ Glassworks του 1982, όταν πέρασε σε μεγαλύτερα ακροατήρια. Ως μελετητής του θιβετιανού βουδισμού, ο P. Glass έγραψε το «Mad rush» που ακολουθεί για να τιμήσει την επίσκεψη του Δαλάι Λάμα στη Νέα Υόρκη το 1979. Αργότερα το ηχογράφησε για τον δίσκο «1989: Solo piano», όπου το εξέλιξε με άξονα την αντίθεση του αστικού χάους της μεγαλούπολης και της εσωτερικής αρμονίας του πνευματικού γκουρού. Ακολουθούν νέες εκδοχές σε τέσσερα μέρη του θρυλικού «Metamorphosis» του 1988, που ακούγονται τόσο ελεγειακά όσο θα περίμενε κανείς από ένα ρεσιτάλ που γίνεται στη δύση της καριέρας ενός ξεχωριστού σολίστ. Εκεί που άλλοι πιανίστες αναδεικνύουν τη μελαγχολία του συγκεκριμένου έργου, ο Philip Glass εδώ του δίνει μια αρχοντική ανάγνωση που επωφελείται από τις λεπτές αλλαγές στον ρυθμό και στην ένταση. Παίζει τα τραγούδια του σαν να κάνει σταυροβελονιές με χρυσή κλωστή πάνω σε καμβά από ευαίσθητο μετάξι. Και κάπως έτσι καμία μελωδία δεν φαίνεται να παραπατάει, καμία νότα δεν μετεωρίζεται και καμία αρμονία δεν μένει ημιτελής.
Future Islands - People who aren’t there anymore
Κυκλοφορεί από τη 4AD
Ενα από τα σπουδαιότερα ανεξάρτητα συγκροτήματα του κόσμου, οι Future Islands, με έδρα τη Βαλτιμόρη, μόλις κυκλοφόρησαν το πολυαναμενόμενο έβδομο άλμπουμ τους. Χωρίς ψυχαναγκαστικά βαρίδια όσον αφορά το στιλ και την εμπορική εικόνα τους, οι Future Islands καταφέρνουν και χτίζουν ένα συμπαγές new wave σύνολο από ρυθμικά κρουστά και γοητευτικά πλήκτρα δίπλα σε ένα βαρύ μπάσο, όπου όλα μαζί μπλέκουν γλυκά με τη λαχτάρα που δείχνει ο χαρισματικός Samuel T. Herring στο μικρόφωνο. Αυτός ο παράξενος, ανοιχτόκαρδος crooner με τον λυγμό στην αταξινόμητη φωνή του χλευάζει τις ορδές από κατασκευασμένα, ροδομάγουλα αγόρια στα μικρόφωνα που σημείωσαν επιτυχία λόγω φωτογένειας ή επειδή ήξεραν να χορεύουν καλά. Ο Samuel τραγουδάει με τη γοητευτική επικινδυνότητα ενός ανθρώπου που νιώθει ότι η σκηνή τού ανήκει. Ίσως αυτός να είναι ο πιο ειλικρινής τραγουδιστής ανεξάρτητου συγκροτήματος αυτή τη στιγμή: ένας γνήσιος ιεροκήρυκας αρσενικού (χωρίς ίχνος τοξικότητας) πάθους, ο οποίος εκφράζεται σαν να πασχίζει να δώσει σχήμα στις φλεγόμενες σκέψεις που παλεύουν μέσα στο κεφάλι του. Η φωνή του γίνεται έτσι φωτεινός σηματοδότης και καθοδηγεί την υπόλοιπη μπάντα να ξεπεράσει τον εαυτό της και να αβαντάρει μουσικά τις παρορμήσεις του και όσα τον κινητοποιούν.
Το νέο άλμπουμ των Future Islands διαθέτει ανάγλυφους ρυθμούς, που γίνονται περισσότερο εθιστικοί με κάθε ακρόαση, κάτι που διαφαίνεται σε τραγούδια, όπως το «The tower», το «The fight», το «King of Sweden» και το «Peach». Στο σύνολό του ο δίσκος μοιάζει με μια επιθετική electro pop, η οποία γράφτηκε για νεορομαντικές ψυχές που δεν τις εξέφρασε ποτέ η άτεχνη ωμότητα του punk, αλλά και για ανθρώπους που θέλουν να γλεντάνε ακόμα και τα πιο πετρώδη τους συναισθήματα. Γι’ αυτό και οι Future Islands θεωρούνται ένα από τα πιο καλλιεργημένα σύνολα που δρουν σήμερα και αποτελούν καμάρι για το σύγχρονο, ασθμαίνον εναλλακτικό rock.
