Δύο είναι οι μεγάλες ροκ κυκλοφορίες του Ιανουαρίου και μάλιστα από ονόματα που έγιναν γνωστά τη δεκαετία του ’90: τους Green Day και τις Sleater Kinney. Ο ένας δίσκος είναι βουτηγμένος στα συντηρητικά και εκπέμπει οκνηρία, ενώ ο άλλος επικοινωνεί αληθινό πάθος και η αμεσότητά του σε παρασύρει
Ενα θορυβώδες, μα κουραστικό άλμπουμ
Green Day - Saviors
Από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 που ξεκίνησε την πορεία του το συγκρότημα των Green Day, ασχέτως αν εμείς τους μάθαμε το 1994 χάρη στον δίσκο «Dookie» που είχε σημειώσει τεράστια επιτυχία, μιλάει με το ίδιο και απαράλλακτο στιλ για τις προσωπικές του μάχες και, κυρίως, για τη δύσκολη σχέση ενός νέου με το συντηρητικό κατεστημένο στις ΗΠΑ. Η αντικυβερνητική οργή των Green Day κορυφώθηκε με το υπερφίαλο, μα ενδιαφέρον «American idiot» του 2004.
Φέτος, 30 χρόνια μετά το πέρασμά τους στα πλατιά ακροατήρια και 20 χρόνια μετά το αποκορύφωμά τους, οι Green Day επιστρέφουν με το 14ο άλμπουμ τους «Saviors». Πρόκειται για ένα θορυβώδες άλμπουμ, γεμάτο μηνύματα και θυμό για τα διαχρονικά προβλήματα της Αμερικής. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι θα κάνουν περιοδεία παίζοντας στο ακέραιο αυτούς τους τρεις δίσκους («Dookie», «American idiot» και τον φετινό) ώστε να γιορτάσουν τις αντίστοιχες επετείους, όπως δεν είναι τυχαίο ότι στη θέση του παραγωγού στις τρεις κυκλοφορίες βρίσκεται ο ίδιος άνθρωπος, ο Rob Cavallo. Στο «Saviors» οι κιθάρες διαστέλλονται, τα φωνητικά έχουν πολλά στρώματα και τα τύμπανα είναι πιο ογκώδη από ποτέ. Είναι πραγματικά άξιο προσοχής, ωστόσο, ότι οι Green Day μέσα σε αυτόν τον πλουραλισμό και την υπερβολή ακούγονται τόσο μέτριοι και ανιαροί σαν να μιμούνται τον εαυτό τους (τον στερεοτυπικό, δηλαδή, ήχο με τον οποίο τους έχει ταυτίσει το ευρύ κοινό), λες και διεκπεραιώνουν μια υποχρέωση ενός συμβολαίου που τους κρατάει δέσμιους της Warner. Και όταν δεν αντιγράφουν τον εαυτό τους, φαίνονται αμήχανοι και αναγκαστικά καταφεύγουν στην επόμενη αντιγραφή για να νιώσουν άνετα - όπως στο «Goodnight Adeline», στο οποίο ακούγονται, περιέργως, σαν κλώνοι των Oasis.
Συνολικά, οι Green Day εξακολουθούν να υποδύονται τους punk rockers ή έστω αυτή την απονευρωμένη, κολεγιακή εκδοχή των Ramones που πάντοτε πουλούσαν με επιτυχία, όμως τώρα πια πέφτουν οι ίδιοι θύματα της αδηφαγίας τους. Όταν όλα τα λαμπάκια στην κονσόλα είναι στα κόκκινα και το πόδι έχει κολλήσει στο γκάζι, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι κουραστικό μετά από 15 τραγούδια.
Δίσκος με αυθεντική rock αισθητική
Sleater Kinney - Little rope
Την εκφραστική επάρκεια και τη συνέπεια των (δύο πλέον) κοριτσιών που απαρτίζουν τις Sleater Kinney μαρτυρούν τόσο ο τρόπος που υπηρετούν τις ροκ φόρμες, όσο και το στιλ τους, που δεν γίνεται ποτέ άχαρο ή καταναγκαστικό. Με κάθε τραγούδι τους καταφέρνουν να σε πείσουν πως πίνουν νερό στο όνομα του αγνού ήχου (ή θορύβου) της ηλεκτρικής κιθάρας. Η επιστροφή τους με τον 11ο κατά σειρά δίσκο τους αποδεικνύεται τελικά το πιο ευπρόσδεκτο και εντέλει απαραίτητο γεγονός σε μια εποχή κατά την οποία το τερέν του ποιοτικού, ατόφιου, ανεξάρτητου κιθαριστικού ροκ έχει ρημάξει και μοιάζει εγκαταλειμμένο. Πρόκειται για ένα μεστό και δεμένο σχήμα κομψής rock αισθητικής και θηλυκής αυθάδειας, το οποίο παίζει στα δάχτυλα την τρίλεπτη punk δυναμική, προσφέροντάς την σε όσους έχουν όρεξη να αναμειχθούν με αυτούς τους ζωτικής σημασίας απόηχους. Τα κορίτσια -χωρίς να καταβάλουν παραπανίσια προσπάθεια- θέτουν με αξιοθαύμαστο τρόπο κιθάρες και τύμπανα σε θερμοκρασία βρασμού. Ίσως η ακρόαση θα πρέπει, λοιπόν, να γίνεται με τον ενισχυτή ρυθμισμένο στο τέρμα, ώστε τα τραγούδια να αποδώσουν τα δέοντα και να οικειοποιηθούμε την οργανική χημεία του.
Το «Little rope» απευθύνεται σε ένα κοινό που θέλει να δένεται με την αφηγηματική γλώσσα ενός δίσκου, που δεν έχει ανάγκη ως δέλεαρ ένα ευκολοσερβίριστο για τα ερτζιανά τραγούδι δέλεαρ ώστε να τους πείσει να ασχοληθούν. Τα νέα τραγούδια των Sleater Kinney χαρίζουν ευπρόσωπη μουσική για τους αμετανόητους λάτρεις του απέθαντου τριγώνου: κιθάρα-μπάσο-ντραμς. Τα τρία στοιχεία, δηλαδή, που χωρίς περιστροφές δημιουργούν ένα αντίδοτο στην απροβλημάτιστη μουσική η οποία κυριαρχεί στους ροκ καταλόγους επιτυχιών τα τελευταία χρόνια. Οι Sleater Kinney εκπέμπουν σοβαρότητα και, αν μη τι άλλο, νιώθεις ότι οι αξίες δεν έχουν εξοστρακιστεί για πάντα από τον χώρο του rock.
