Στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας τους με τίτλο «The world is a vampire» οι Smashing Pumpkins έρχονται μετά από 26 χρόνια στην Αθήνα - έχουν εμφανιστεί μία και μοναδική φορά στον Λυκαβηττό το 1998. Το συγκρότημα απ’ το Σικάγο άλλαξε άρδην το εναλλακτικό ροκ (μαζί με μερικά ακόμη ονόματα, όπως οι Nirvana και οι Pearl Jam) κυρίως χάρη στον διπλό του δίσκο «Mellon Collie and the Infinite Sadness» (1995). Και παρόλο που μετά το τέλος της παραδοσιακής δισκογραφίας οι όροι έχουν μετασχηματιστεί (τίποτα δεν σημαίνει πια «διπλός δίσκος» ή «πρώτο single»), κάποιες αξίες παραμένουν.
O πληθωρικός Corgan...
Ο Billy Corgan είναι ένας πληθωρικός τραγουδοποιός και ένας πολυγραφότατος ρόκερ που χαρτογραφούσε με δίσκους όπως το «Siamese dream» (1993) τον τόσο εξωτικό και γοητευτικό πλανήτη του rock και με τρυφερότητα αλλά και ωμή ειλικρίνεια τραγουδούσε με εκείνη την ασυνήθιστα πνιχτή, ακανθωτή και χαδιάρα φωνή του όσα βασάνιζαν το παράξενο μυαλό του κάτω από το ξυρισμένο κρανίο του. Πρόσφατα οι Smashing Pumpkins κυκλοφόρησαν το τριπλό «Atum», που ολοκληρώνει το ταξίδι του «Mellon Collie» και του υποτιμημένου «Machina» (2000). Το «Atum» περιέχει 33 τραγούδια που χωρίζονται σε τρία μέρη των 11. Παρόλο που οι εποχές έχουν περάσει και οι Pumpkins έχουν διαλυθεί και αναγεννηθεί πολλές φορές μέσα από τις στάχτες τους, ο B. Corgan δεν πέφτει σχεδόν ποτέ κάτω από ένα αρραγές επίπεδο ποιότητας. Διαθέτει, άλλωστε, στον οργανισμό του το ίδιο ένζυμο με τον Paul McCartney και τον Burt Bacharach, αυτό που έχουν, δηλαδή, οι άνθρωποι στων οποίων το κεφάλι συνωστίζονται μελωδίες που θέλουν να βγουν προς τα έξω. Εξακολουθεί να είναι καλός συνθέτης και να έχει μια ακαταμάχητη θηλυκότητα στον τρόπο με τον οποίον εκφράζεται. Οι synth rock στιγμές, οι new wave μνήμες, οι κιθαριστικοί ρυθμοί που έκαναν τη Γενιά Χ να ονειρεύεται, αλλά και η γεμάτη νευρώσεις περσόνα του Billy θα μας προσφέρουν τα ιδιόρρυθμα και επιθετικά τραγούδια του συγκροτήματος.
...και ο πάντα οργισμένος Morello
Ο Tom Morello χρησιμοποιούσε πάντα την ηλεκτρική κιθάρα του σαν όπλο στις οδομαχίες, ως DJ που έπαιζε αλαφιασμένος ή σαν τρελός επιστήμονας που εκστασιαζόταν με τον πειραματικό και πρωτότυπο ήχο της κιθάρας. Το απαράμιλλο στιλ παιξίματός του μας αιφνιδίασε όλους σε μια εποχή που το rock δοκίμασε να ξυπνήσει τη νέα γενιά απ’ την οκνηρία της τεχνολογίας, όταν το soundtrack της διαμαρτυρίας απουσίαζε και τα οργισμένα τραγούδια όφειλαν να αποκτήσουν ξανά παρεμβατικό ρόλο. Τριάντα δύο χρόνια μετά τη rap-metal μολότοφ του πρώτου δίσκου των Rage Against The Machine, που περιείχε τον διαχρονικό ύμνο αμφισβήτησης «Killing in the name», ο T. Morello είναι πιο ενεργητικός από ποτέ και παραμένει ζωντανή απόδειξη της υγιούς δύναμης του rock ’n‘ roll να κινητοποιεί και να αλλάζει συνειδήσεις.
Γνωστός για τις καταιγιστικές συγχορδίες του, ο Tom Morello έκανε επιτυχία και με το πυρακτωμένο funk που έπαιζε με το συγκρότημα των Audioslave (με τον μακαρίτη Chris Cornell στο μικρόφωνο), ενώ έχει ηχογραφήσει και τρεις προσωπικούς, ακουστικούς δίσκους με πολιτικοποιημένα τραγούδια διαμαρτυρίας με το όνομα The Nightwatchman. Πρόσφατα είχε κυκλοφορήσει και ένα δυνατό άλμπουμ με το βραχύβιο σχήμα των Prophets of Rage, το οποίο είχε φτιάξει με τον θρυλικό ράπερ των Public Enemy, τον Chuck D, και τον B-Real, τον μπροστάρη των Cypress Hill στα φωνητικά.
Ο T. Morello είναι χωρίς αμφιβολία ένας από τους πιο ευφυείς και προικισμένους κιθαρίστες της γενιάς του. Αυτή την άποψη συμμερίζεται και ο Bruce Springsteen, που για μερικά φεγγάρια τον έχρισε επίσημα μέλος του συγκροτήματός του, της ιστορικής E-Street Band. Και το πιο συγκινητικό είναι πως ο T. Morello γράφει ακόμα μουσική γιατί έχει την πεποίθηση ότι οι κιθάρες και οι στίχοι μπορούν ακόμη να αλλάξουν με κάποιον τρόπο τον κόσμο. Η οργή καλά κρατεί. Ευτυχώς.
