Η επιστροφή του σχήματος των Smile με τον δεύτερο δίσκο του έρχεται σε μια καίρια χρονικά στιγμή, όπου ο σημερινός μουσικόφιλος έχει ανάγκη μια στιβαρή αγκαλιά για να του παράσχει μια ασφάλεια που έχει ανάγκη όλο και περισσότερο. Ειδικά σε μια εποχή που ο ίδιος εκτίθεται με καταιγιστικό ρυθμό σε νέες πειραματικές φόρμες οι οποίες προκαλούν ελάχιστο κοινωνικό αντίκτυπο, για να τις εγκαταλείψει λίγο μετά, όταν μια νέα ηχητική τάση θα του υποσχεθεί και πάλι τον ήχο της εποχής, μόνο και μόνο για να ακυρωθεί ξανά και πάει λέγοντας.
Οι Smile είχαν κυκλοφορήσει πριν από πολλές ημέρες το ομώνυμο single που αποτελούσε τον προπομπό του δίσκου. Mάλιστα συνοδευόταν από ένα video clip που σχεδίασε και εκτέλεσε ο ιδιοφυής σκηνοθέτης Πολ Τόμας Άντερσον, με το οποίο αποτύπωσε τη σύγχρονη αστική μοναξιά, πειράζοντας τις ταχύτητες και το μοντάζ για να αποκαλύψει το πολλαπλό είδωλο του Τομ Γιορκ. Το ακουστικό τραγούδι «Wall of eyes» μοιάζει με outtake από τις ηχογραφήσεις του «OK Computer», σαν μια ηχογράφηση που έμεινε την τελευταία στιγμή εκτός του δίσκου - δεν υπάρχει καλύτερο κομπλιμέντο. Ο δίσκος στο σύνολό του διαθέτει ένα σπουδαίο προτέρημα, δημιουργεί ένα ηχητικό υπόβαθρο που μοιάζει βγαλμένο από τα κορυφαία δείγματα της βρετανικής ψυχεδέλειας και του art rock, ενώ διαθέτει την ικανότητα να προσφέρει στον ακροατή ξεκάθαρα τραγούδια, με κιθάρες ευφορικές, παρόλο που εκφράζουν τη μελαγχολία των δημιουργών τους, ευδιάκριτα περιγράμματα και καλοσχηματισμένα κουπλέ.
Ο δίσκος προσφέρει ένα μπουκέτο τραγούδια που στις αρχές του 2024 μοιάζουν με πολύτιμο μουσικό καταφύγιο, όπως θα τα καταγράψουν οι πρόθυμοι και ψύχραιμοι μουσικοκριτικοί του μέλλοντος. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε μεταξύ της Οξφόρδης και των θρυλικών Abbey Road Studios, με τον προηγούμενο συνεργάτη τους, τον Σαμ-Πετς Ντέιβις, και περιλαμβάνει ενορχηστρώσεις εγχόρδων από τη London Contemporary Orchestra, που αξιοποιείται στο έπακρο καθώς οι πιο αξιόλογες μελωδίες βυθίζονται μέσα σε αυτόν τον ορχηστρικό ωκεανό. Και το αποτέλεσμα είναι πλούσιο, χορταστικό και με μια πολύτιμη στάμπα περήφανης βρετανικότητας.
Ψυχεδελικά τραγούδια που αποτελούν ασπίδες, συντροφιά αλλά και ελπίδα
Τραγούδια, όπως το «Teleharmonic», επικοινωνούν με δέος μια μοντέρνα αίσθηση της electronica. Το «Friend of a friend» έχει κάτι μέσα του που θα μπορούσε εύκολα να διεισδύσει στις καρδιές των ακροατών και να τους κινητοποιήσει, δημιουργώντας την αίσθηση ότι αφηγείται κάτι που έχεις ανάγκη να ακούσεις. Το δαιδαλώδες, οκτάλεπτης διάρκειας «Bending hectic» μας παρασύρει σε ένα ψυχεδελικό ταξίδι που είναι γραμμένο και εκτελεσμένο με μια εμμονή στη λεπτομέρεια, ενώ αφήνει μερικά ξεσπάσματα που αποζημιώνουν τον ακροατή με συγκινήσεις. Δεν είναι μόνο το πολυδαίδαλο στοιχείο που κάνει το υλικό αυτού του άλμπουμ τόσο γοητευτικό, γιατί τα τραγούδια θέλουν να τιμήσουν την ιερή αξία της μελωδίας και γι’ αυτό κυλούν τόσο αβίαστα, πολιτισμένα και ευγενικά, με μια αύρα που σε τυλίγει. Επίσης, το «I quit» και το «You know me» αποτελούν καλές ασπίδες, συντροφιά και ελπίδα. Κυλούν αφαιρετικά, αισθαντικά και συνοδεύονται από φωνητικά που είναι επιμελώς τοποθετημένα, ενώ σε ταξιδεύουν σε μέρη ανακουφιστικά. Και άλλα κομμάτια, όπως το «Read the room» και το «Under our pillows», εμπεριέχουν απότομες κορυφώσεις στα σπάργανά τους που διαδέχονται ύπουλες υφέσεις, ενώ ο Τομ Γιορκ τραγουδάει με μια ψυχραιμία και μια συγκρατημένη ευγένεια, χωρίς περιττή δραματικότητα και χωρίς την ανάγκη να θρέψει τη δημόσια εικόνα του εκκεντρικά ιδιοφυούς μουσικού (μια παγίδα που έχει πέσει στο παρελθόν) που έχουν φτιάξει ο μουσικός Τύπος και οι φανατικοί οπαδοί του, που πίνουν νερό στο όνομά του.
Το «Wall of eyes» θα κυκλοφορήσει σε φυσικό προϊόν και σε όλες τις streaming πλατφόρμες στις 26 Ιανουαρίου από την XL Recordings, ενώ θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε ζωντανά τους Smile την Πέμπτη 20 Ιουνίου στην πλατεία Νερού, στο πλαίσιο του Release Festival, όπου θα εμφανιστούν ως co-headliners της βραδιάς μαζί με τους Pulp.
