Ο νέος περιπετειώδης δίσκος του Θανάση Παπακωνσταντίνου, ένα τζαζ καλούδι με διεθνή αναγνώριση από το τρίο
της Maria-Christina Harper και μια επανακυκλοφορία ενός χαμένου αριστουργήματος από το καλοκαίρι του 1983
Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Urbanum
Από την Αχός
Η επιστροφή του Θανάση Παπακωνσταντίνου είναι όσο ανατρεπτική και όσο τολμηρή χρειάζεται για να προσελκύσει το ενδιαφέρον όσων τον παρακολουθούσαν στην πρώτη, θριαμβευτική περίοδο της δισκογραφίας του. Το «Urbanum» είναι ένα state of the art δημιούργημα που ανατρέπει τις παραδοσιακές μουσικές φόρμες και η διάθεση για αποδόμηση της στρογγυλής τραγουδοποιίας παίρνει το πάνω χέρι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Συνεχίζοντας τους πειραματισμούς και τις εξερευνήσεις του δίσκου «Βροχή από κάτω» (2006), ο Θ. Παπακωνσταντίνου δεν κάνει (ευτυχώς) το χατίρι σε εκείνους που πετάνε ρακί στον αέρα λες και είναι εξέδρα και ανάβουν καπνογόνα στον «Πεχλιβάνη», προτιμώντας να χαθεί σε δύσβατα και δημιουργικά μονοπάτια.
Ο ίδιος ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου περιγράφει εύστοχα τον δίσκο του ως ένα «μουσικό υβρίδιο με στοιχεία ηλεκτρονικής αλλά και παραδοσιακής φόρμας, με λαούτα και λούπες», καθώς και «μια προσωπική αναταραχή χωρίς συγκεκριμένο στόχο». Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι τα μοναδικά στραβοπατήματα στη δισκογραφία του Θ. Παπακωνσταντίνου είναι οι συνεργασίες με τον Διονύση Σαββόπουλο στον «Σαμάνο» (2008) και με τον Γιάννη Χαρούλη στις «Μαγγανείες» (2012). Εδώ δεν χάνει τον προσανατολισμό του από την ενέργεια άλλων προβεβλημένων μουσικών και αναδεικνύεται πανηγυρικά στη φωνή μιας γενιάς που δεν θέλει να ζει τη ζωή της μέσα στην πόλη και στους περιορισμούς της, γράφοντας με παραδοσιακές στόφες πάνω σε ηλεκτρονικά μοτίβα και μέσω fusion πειραματισμών. Στο «Urbanum», λοιπόν, καταφέρνει να παντρέψει τις μουσικές μνήμες του και να μπολιάσει σε καινούργιες φόρμες την ανομοιογένεια του παρελθόντος ως αληθινά καλλιεργημένος μουσικός που έχει όραμα, γούστο και αγάπη για το έργο του.
Harper Trio - Passing by
Από τη Little Yellow Man Records
Η Maria-Christina Harper ξεκίνησε την πορεία της από την κλασική μουσική και σύντομα πέρασε στην άρπα. Το ντεμπούτο της με το Harper Trio που κυκλοφόρησε πρόσφατα είναι ένας από τους πιο όμορφους jazz δίσκους των τελευταίων ετών. Έχοντας επιρροές από τη βρετανική σχολή της jazz, η Maria-Christina Harper με τους Evan Jenkins και Josephine Davies φέρνουν στις ηχογραφήσεις τους μια σπάνια πνευματικότητα. Η Harper γράφει τη μουσική, αντλώντας παράλληλα έμπνευση από την ελληνική και αιγυπτιακή κληρονομιά της, με τις μελωδίες να αναπτύσσονται με γοητευτικό τρόπο και να συναντούν μεγαλόκαρδα το παίξιμο της Δύσης. Η άρπα και τα κρουστά βρίσκονται σε έναν σχεδόν ψυχεδελικό διάλογο, με το τενόρο και το σοπράνο σαξόφωνο να απογειώνουν τις ανατολίτικες κλίμακες και να δίνουν μια ξεχωριστή ταυτότητα. Ο ελεύθερος ήχος που δημιουργεί το τρίο οφείλεται, εν μέρει, σε μια φιλία που χτίστηκε, αλλά και σε μια βαθιά εξερεύνηση της μουσικής, ανεμπόδιστη από χρονικούς περιορισμούς.
Η επανατοποθέτηση της άρπας στο επίκεντρο μιας μπάντας δεν είναι εύκολη υπόθεση και το «Passing by» το καταφέρνει πανηγυρικά, τοποθετώντας έτσι το Harper Trio σε θέση αιχμής για τη σύγχρονη τζαζ.
Ηδύλη Τσαλίκη - Αυταπάτη
Από την Veego Records
Πριν από σαράντα χρόνια κυκλοφόρησε αυτό το δισκογραφικό διαμάντι σε ερμηνείες της Ηδύλης Τσαλίκη με τίτλο «Αυταπάτη». Αν και συμμετείχε στους δίσκους του Λουκά Θάνου «Αναστροφή» και «Jazzburger», η ίδια δεν κυκλοφόρησε ποτέ ξανά κάτι ολοκληρωμένο, καθώς η εταιρεία της σταμάτησε να τη στηρίζει λόγω των χαμηλών πωλήσεων. Έτσι εξαφανίστηκε από τη μουσική και αυτός ο μοναδικός δίσκος της έμεινε ξεχασμένος ή στα ράφια λίγων συλλεκτών. Αυτό το διαμάντι προσωπικής αυτοέκφρασης και ενδοσκόπησης στον ψυχισμό μιας γυναίκας δεν έμοιαζε με τίποτε άλλο ελληνικό της εποχής και δεν αναμασούσε τα έτοιμα. Πολύ μπροστά από την εποχή της, η Ηδ. Τσαλίκη δεν μιλούσε για φεγγάρια και χαμένους έρωτες με τρόπο που συναντούσαμε στους δίσκους της εποχής.
Η Veego Records επανακυκλοφορεί, για πρώτη φορά, την «Αυταπάτη» σε μια remastered έκδοση, σε λευκό και μαύρο βινύλιο, αλλά και στις ψηφιακές πλατφόρμες ώστε μια νέα γενιά μουσικόφιλων να ανακαλύψει σπουδαία τραγούδια, όπως το «Ευρυγώνιο». Με πολλές επιρροές από το ροκ, το blues αλλά και το funk, τα τραγούδια του δίσκου ακούγονται φρέσκα, χωρίς ίχνος ρυτίδας και αυτό συνεπικουρείται και από τη θεματολογία των συγκλονιστικών βιωματικών στίχων που σε παρασύρουν σε μια εξομολογητική ενδοσκόπηση. Τα τραγούδια της «Αυταπάτης» διαθέτουν το απαραίτητο εκείνο ένζυμο της «καλλιέργειας» και τρέφονται με τη συναισθηματική συμμετοχή του ακροατή τους. Ψάχνουν να τρυπώσουν μέσα του και βρίσκουν την τελική θέση τους στο θυμικό, χωρίς να εκβιάζουν ψυχικά. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι πορεία θα είχε η Ηδύλη Τσαλίκη στη μουσική, αλλά αυτό το δισκογραφικό δισκοπότηρο που επανακυκλοφορεί δείχνει μια τραγουδίστρια που παίρνει πάνω της τη συναισθηματική ευθύνη όσων τραγουδάει με τρόπο αφοπλιστικό.
