Ίσως να μην υπάρχει επαγγελματικός κλάδος που να λοιδορήθηκε και να υποτιμήθηκε περισσότερο τα τελευταία τέσσερα χρόνια από την κυβέρνηση Μητσοτάκη από τον κόσμο των καλλιτεχνών. Το βολικό, νεοφιλελεύθερο αφήγημα θέλει να βλέπει μια κοινωνική ομάδα που αποτελείται από φωταγωγημένους αστέρες, αυτοδίδακτους χομπίστες και απολίτικους θεατρίνους, οι οποίοι εξαιτίας της θολοκουλτούρας προφανώς στερούνται τα εφόδια να αντιληφθούν τα οφέλη και τα ψιλά γράμματα του σωτήριου Προεδρικού Διατάγματος, τις αδιαφανείς συμφωνίες με τους σχολάρχες και το μεγαλόπνοο όραμα της Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών, πολλώ δε μάλλον τις πολιτικές αβλεψίες των «προηγούμενων». Οι βαθιά πληγέντες Art Workers της πανδημίας αρχικά ταρακούνησαν και στη συνέχεια σόκαραν συθέμελα τους σχεδιαστές στρατηγικής στο Μαξίμου, παρά την αδιαλλαξία και τον κυνισμό εθελοντών μπροστάρηδων, όπως ο Νικόλας Γιατρομανωλάκης, ο οποίος έβλεπε πάθος για μια καρέκλα στο Δημόσιο πίσω από την πολύμορφη μάχη νέων παιδιών και σπουδαστών ή αντιμετώπιζε τις ευκαιρίες για επαγγελματική ανέλιξη, επιμόρφωση και διδασκαλία ως μια αέναη οντισιόν. Η αυτονόητη πράξη της σθεναρής αντίστασης, όχι μόνο στις διατάξεις που υποβαθμίζουν τις σπουδές και τα επαγγελματικά δικαιώματα, αλλά και στους εγκάθετους που λασπολογούσαν απέναντι στα σωματεία και στην αλληλέγγυα στάση ανθρώπων που προσπαθούσαν να ακουστούν μέσα από τον θόρυβο της παραπληροφόρησης θα αποτελεί σημείο αναφοράς για τις επόμενες δεκαετίες.
Ακόμη κι αν δεν δικαιωθεί κανένα αίτημα στη βάση του, αυτό που πέτυχαν τους τελευταίους δύο μήνες οι άνθρωποι του Πολιτισμού με τις συμβολικές καταλήψεις, τις αυτοσχέδιες συναυλίες και τις ειρηνικές πορείες, με αποκορύφωμα τη μαζική παραίτηση των καθηγητών ων σχολών του Εθνικού, του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας είναι να προκαλέσουν σοβαρές ρωγμές στην καθεστωτική νοοτροπία της Νέας Δημοκρατίας. Η άβολη, καταναγκαστική και ανόρεχτη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με εκπροσώπους του Πολιτισμού δεν ήταν τίποτα άλλο παρά το αποτέλεσμα της εξοντωτικής πίεσης και του έντονου φόβου απέναντι στην καθαρότητα των μαχητών που εκπροσωπούν τις τέχνες. Με την απουσία της -πάντα απούσας…- Λίνας Μενδώνη και την παρουσία του, ούτως ή άλλως αναλώσιμου για την κυβέρνηση, Ν. Γιατρομανωλάκη, ακόμη κι αν τα αιτήματα των καλλιτεχνών μείνουν ανικανοποίητα, η Ιστορία θα έχει γράψει ότι το μεταρρυθμιστικό προσωπείο αυτής της κυβέρνησης έπεσε από την αυθόρμητη αντίσταση των εκπροσώπων της τέχνης, του λόγου, του χορού, του ήχου και της εικόνας. Κι αυτό που έμεινε εκτεθειμένο, στο κέντρο της σκηνής, ήταν ο συμπλεγματικός κυνισμός της alt-right ηγεμονίας απέναντι στην εγγράμματη νεολαία και η αναλγησία των ανθρώπων που θέλουν τους καλλιτέχνες είτε ακίνδυνους διασκεδαστές είτε καθεστωτικούς σφουγγοκωλάριους, πρόθυμους να θολώσουν τα λεκτικά όρια ανάμεσα στην υποκριτική και την υποκρισία, υπηρετώντας τις προδιαγεγραμμένες συμφωνίες με αμφιβόλου αξίας ιδιωτικά κολέγια.
Αντίνοος Αλμπάνης:
«Αυτό που έχει σημασία είναι να καταλάβει ο κόσμος τι ζητάμε, γιατί πολλοί νομίζουν ότι θέλουμε εξίσωση των πτυχίων μας με τα ΑΕΙ. Πρέπει να καταλάβουμε ότι μια κοινωνία που απαξιώνει τους καλλιτέχνες θα φτάσει να απαξιώσει την ίδια την τέχνη. Και τέχνη είναι οι Πολιτιστικές Πρωτεύουσες, τα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και η συντήρηση των αρχαίων θεάτρων. Όλα αυτά που συμβάλλουν στο ΑΕΠ και προέρχονται από τον ελληνικό πολιτισμό. Αν δεν στραφεί η προσοχή στον σύγχρονο πολιτισμό, θα καταλήξουμε να είμαστε μια χώρα χωρίς τέχνες. Είμαστε ένας κλάδος που οι άνθρωποί του πάντα πορεύονται χέρι-χέρι, οπότε για εμάς ήταν αναμενόμενο το ότι βγήκε αυτή η σύμπνοια»
'Ομηρος Πουλάκης:
«Ο αγώνας που έδωσε ο κόσμος του Πολιτισμού, όπως κάθε αγώνας ως κοινωνική διεκδίκηση, εμπεριέχει αξίες και αρετές που δεν είναι συνυφασμένες με το αποτέλεσμα. Και είναι σημαντικό να κρίνουμε τις αξίες του αγώνα ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, όπως τις παραιτήσεις του καθηγητικού προσωπικού, που είχαν ξεχωριστή σημασία, και τις καταλήψεις των δραματικών σχολών, που ανέδειξαν μια αλληλέγγυα γενιά, με συνείδηση των δικαιωμάτων τους, που ξέρει ότι αυτά βάλλονται και ότι οφείλει να τα διεκδικήσει. Τέλος, τα αντανακλαστικά και η συσπείρωση των ηθοποιών. Αυτά που δίνουν αυταξία στον αγώνα είναι η διάρκειά του και η συνείδηση ότι αποτελεί μια διά βίου διαδρομή»
Οι καταλήψεις που πραγματοποιήθηκαν:
Κατάληψη Δραματικής Σχολής Εθνικού Θεάτρου
Κατάληψη Δραματικής Σχολής Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος
Κατάληψη Κρατικής Σχολής Ορχηστρικής Τέχνης
Καταλήψεις καλλιτεχνικών σχολείων σε όλη την Ελλάδα
Κατάληψη Κρατικής Σχολής ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας
Κατάληψη Εθνικού Θεάτρου Τσίλλερ
Κατάληψη Θεάτρου Rex
Κατάληψη Βασιλικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης
Κατάληψη Θεάτρου Απόλλων Πάτρας
Κατάληψη στα Τμήματα Παραστατικών και Ψηφιακών Τεχνών στο Ναύπλιο
Κατάληψη Τμήματος Θεατρολογίας στο Ναύπλιο
Κατάληψη Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Αθήνας
Κατάληψη του Τμήματος Θεάτρου του ΑΠΘ
