Με 8 μαχαιριές σκότωσε την Αντιγόνη, ο πρώην σύζυγός της, αστυνομικό και μητέρα δύο παιδιών στη Δράμα. Με 45 μαχαιριές σκότωσε τη Βασιλική, ο πρώην σύζυγός της, μητέρα και εκείνη, δύο παιδιών στην Καλαμάτα. 47 μαχαιριές επέφερε ο σύντροφος της, στη Μαρία στο Αίγιο, ενώ ο γυναικοκτόνος σκότωσε και το γιό της.
Η αγριότητα των εγκλημάτων μαρτυρούν το μίσος των συζύγων που όπως γράφεται “δεν αντέχουν το χωρισμό”. Το να παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ, η υπερασπιστική γραμμή των γυναικοκτόνων ως αιτία του εγκλήματος δείχνει πόσο πολύ απέχουμε από την αναγνώριση της πραγματικής αιτίας που οδηγεί στη βαρβαρότητα της ενδοοικογενειακής βίας και των άγριων αυτών εγκλημάτων που πριν γίνουν “εικόνα” στις ειδήσεις ήταν λίγο πολύ μια παραδοσιακή μεσοαστική οικογένεια.
Ήταν «φιλήσυχοι άνθρωποι», που «δεν είχαν δημιουργήσει ποτέ πρόβλημα» και πάντα μετά τα εγκλήματα, η κοινωνία παραμένει «σοκαρισμένη» και «σιωπηλή».
Κανείς δε μιλάει γιατί ακόμα και όταν οι γυναίκες δολοφονούνται άγρια η ντροπή και η κατακραυγή που δεν ομολογείται -αλλά υπάρχει και λειτουργεί υπόρρητα- στο άκουσμα της τραγικής είδησης, πέφτει πάντα πάνω τους.
Αυτές δεν ήταν ικανές να κρατήσουν το σπίτι τους. Αυτές δεν ήθελαν τους άντρες τους. Αυτές τους χώρισαν. Και εδώ είναι το μεγάλο πρόβλημα. Όσο η κοινωνία εξακολουθεί να θεωρεί ότι η γυναίκα δεν έχει δικαίωμα να αλλάξει γνώμη, να επιλέξει διαφορετική ζωή, να βάλει τέλος σε μία σχέση, ή ένα γάμο, γιατί έτσι αποφάσισε τόσο οι γυναικοκτονίες θα συνεχίζονται και ελλείψει κάποιας κυβερνητικής παρέμβασης θα θεωρείται όλο και περισσότερο “αποκρουστικό” μεν, αλλά έγκλημα “δικαιολογημένο”.
Έτσι, μία, μία συνεχίζουμε σε αυτό το χορό του κοινωνικού ζαλόγγου της έμφυλης βίας. Μία, μία και ας φωνάζουμε χρόνια τώρα “ούτε μία λιγότερη”. Τα ονόματα των δολοφονημένων πλημμυρίζουν τις οθόνες για λίγες μέρες και μετά ξεχνιούνται… μέχρι την επόμενη που “θα φαγωθεί”. Τις απουσίες μας, τις κάνουν πρωτοσέλιδα, τις κάνουν τίτλους, και γκρο πλαν φωτογραφίες…
Γινόμαστε εμπόρευμα και στη δολοφονία, για να μη πω ειδικά στη δολοφονία. Τρέφονται από τις σάρκες μας και βγάζουν σε πλειστηριασμό το θάνατό μας που γίνεται αμέσως viral.
Η δημοσιότητα έχει βοηθήσει να αναγνωρίζεται τουλάχιστον κοινωνικά το έγκλημα της γυναικοκτονίας. Το αντίτιμο όμως είναι η επαναθυματοποίηση των γυναικών και η εκμετάλλευσή των θανάτων τους. Ενώ τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως παράπλευρες απώλειες ενός δράματος επαναλαμβανόμενου και σε συνέχειες.
Η αγριότητα του εγκλήματος μετριέται σε κλικ, λάικς, σχόλια, απήχηση στα σόσιαλ και εν τέλει διαφήμιση και κέρδη για τους ενημερωτικούς οργανισμούς. Το έγκλημα πουλάει, ακόμα περισσότερο, η γυναικοκτονία που “κόβει” τα περισσότερα εισιτήρια, σε αυτό το διαδικτυακό θεαθήναι.
Η γυναικοκτονία πρέπει να λέγεται με το όνομά της. Αποτελεί μια σημαντική νίκη του γυναικείου κινήματος, η διάκριση της δολοφονίας των γυναικών στη δημόσια σφαίρα, ως ειδεχθές έγκλημα έμφυλης βίας και σεξισμού. Αυτός είναι και ο μόνος δρόμος για τη νομική της κατοχύρωση κάποια στιγμή.
Όμως είναι ιδιαίτερα προβληματικός και αποκρουστικός ο τρόπος, που προσεγγίζεται η γυναικοκτονία στα ρεπορτάζ και στις τηλεοπτικές αναφορές, οι οποίες συχνά επιδίδονται σε σεξιστικά και μισογύνικα σχόλια, που πολύ απέχουν από τον απαραίτητο σεβασμό στο θύμα, ή στα θύματα, συνυπολογίζοντας και τα παιδιά.
Την ίδια ώρα, πολύ σπάνια (σχεδόν ποτέ για την ακρίβεια) τα ρεπορτάζ αναδεικνύουν την μία και μόνη απάντηση στο γιατί του εγκλήματος. Δηλαδή ότι αιτία είναι η κτητική νοοτροπία των ανδρών ως προς τις γυναίκες, η μη αναγνώριση της προσωπικότητάς τους και η βαθιά υποτίμηση τους. Είναι η δουλική ανισότητα που αναγκάζονται να υφίστανται από την ώρα που γεννιούνται, και η αντιμετώπιση τους, ως όντα συμπληρωματικά και υποτελή του ανδρικού φύλου.
Έτσι οι γυναίκες μαθαίνουν να σκύβουν το κεφάλι, να υπομένουν, να σιωπούν, να φτιάχνουν τείχη γύρω τους γιατί ο “καυγάς”, η αντίδραση, (και αν πρόκειται για έμφυλη βία), η αντίσταση είναι ντροπή. Και εν τέλει «πεθαίνουν» αβοήθητες συχνά μπροστά στα μάτια των παιδιών τους.
Η σιωπή στην καθημερινή λεκτική, ψυχολογική βία, την κακοποιητική συμπεριφορά και η ανοχή σε σχέσεις τοξικές είναι παράγοντες που βαθμιαία μπορεί να οδηγήσουν σε γυναικοκτονία.
Η έγκαιρη αντιμετώπιση τους, η κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη των γυναικών αλλά κυρίως, η κατανόηση ότι αυτά είναι προβλήματα πολιτικά και όχι προσωπικά που οφείλουν να μένουν εντός των τοίχων των σπιτιών.
Αντίθετα πρέπει να συζητούνται, να αποφασίζεται η έγκαιρη απομάκρυνση των γυναικών και των παιδιών από τους κακοποιητές τους και η κοινωνία οφείλει να αναπτύσσει ένα δίχτυ προστασίας γύρω τους.
Η κυβέρνηση, από την πλευρά της, κινείται σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Ο νόμος για την αναγκαστική συνεπιμέλεια που επιβάλλει σε γυναίκες και παιδιά την επικοινωνία ακόμα και με τους κακοποιητές είναι μόνο χαρακτηριστικό παράδειγμα της πολιτικής της, η κατάργηση των θεσμών για την ισότητα και ταυτόχρονα η στοχοποίηση των γυναικών για το δημογραφικό πρόβλημα και η συντηρητική στροφή που παρατηρείται σε ένα μεγάλο κομμάτι των νέων ανθρώπων.
Οι «θεσμικοί θεματοφύλακες» δεν ασχολούνται. Σα να είναι κάποιο “φυσικό φαινόμενο” σε εξέλιξη, που από μόνο του θα κοπάσει… Εμείς πάλι, μετράμε όσες λείπουν, ενώ άλλες νεκρές προστίθενται στον κατάλογο. Μας θέλουν αναλώσιμες και αόρατες. Ας μην τους κάνουμε το χατίρι.
