ΛΕΖΑΝΤΑ
Η Θέλγια Πετράκη (αριστερά) τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας για την "Bella". Στο κέντρο η Ίρις Μπαγλανέα βραβεύτηκε με την Αργυρή Αθηνά για το "Goads", ενώ η Ζακλίν Λέντζου (δεξιά) κέρδισε τη Χρυσή Αθηνά για την ταινία της "Το τέλος του πόνου (Μια πρόταση)"
Αλησμόνητο θα μείνει στη νεαρή σκηνοθέτη Ζακλίν Λέντζου το βράδυ του Σαββάτου, όταν παρέλαβε το βραβείο Χρυσή Αθηνά καλύτερης ταινίας για «Το τέλος του πόνου (Μία πρόταση)», κατά την τελετή λήξης στις 26ες «Νύχτες Πρεμιέρας», όπου οι γυναίκες αναδείχθηκαν σε πρωταγωνίστριες των βραβείων τόσο στις ελληνικές ταινίες μικρού μήκους όσο και στο ντοκιμαντέρ.
Την ώρα που η κριτική επιτροπή επέλεγε να δώσει στην ταινία της το πρώτο βραβείο μιλώντας «για δυνατή ιδέα, πρωτοτυπία και ευρηματική σχέση αρθρωμένου και γραπτού λόγου», η Ζακλίν είχε μάθει μόλις ότι της είχαν κάνει έξωση, είχε κομμένο τηλέφωνο και τη βασάνιζε οξεία πυελονεφρίτιδα, που ξέσπασε λόγω άγχους και κούρασης. «Το μόνο καλό της ημέρας ήταν το βραβείο» ομολογεί με ανακούφιση και χαρά, έχοντας βάλει ήδη πλώρη για τη μεγάλου μήκους της. «Εκεί να δούμε τι θα γίνει» σχολιάζει με χιούμορ, χωρίς να κρύβει τη μεγάλη της αγωνία.
«Ο κινηματογράφος είναι μια πολύ σκληρή δουλειά, ένας διαρκής αγώνας, και η Πολιτεία πρέπει να καταλάβει ότι οι καλλιτέχνες είμαστε εργαζόμενοι και όχι χομπίστες» προσθέτει η Ίρις Μπαγλανέα, που με την πρώτη της ταινία «Goads» παρέλαβε και το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής Αργυρή Αθηνά «για μια ματιά που συνδυάζει το καθημερινό με το μεταφυσικό και την οικειότητα με την ανοικειότητα από την οπτική γωνία των παιδιών που ανακαλύπτουν τη θνητότητα μαζί με τη σκληρότητα του κόσμου των ενηλίκων».
«Κάνουμε δουλειά, όχι χαβαλέ»
Έχοντας δουλέψει για χρόνια στο Βερολίνο, κάνοντας θέατρο και πολιτική όπερα, είναι σε θέση να συγκρίνει τη γερμανική με την ελληνική πραγματικότητα στον χώρο των τεχνών, λέγοντας πως «η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο με το υπουργείο Πολιτισμού να αδιαφορεί και να αγνοεί την κατάσταση του κατεπείγοντος που ζούμε. Κάνουμε δουλειά, όχι χαβαλέ. Τα χρήματα που δίνονται όχι μόνο αργούν, αλλά είναι και τσίμα - τσίμα. Κάθε μέρα αναρωτιέσαι πόσο ακόμα θα αντέξεις να τρέφεσαι μόνο με ρύζι»! καταλήγει.
Για τις χρόνιες παθογένειες μιλάει και η Θέλγια Πετράκη, που τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας για την «Bella». «Ως καλλιτέχνες ζούμε ακραία πολλά χρόνια τώρα. Και δεν φτάνει αυτό, αλλά εν μέσω πανδημίας έχουμε και την κυβέρνηση να μας κυνηγά και να μας διώκει. Φαίνεται αδιανόητο που η Πολιτεία δεν καταλαβαίνει την επικοινωνιακή δύναμη του κινηματογράφου στον κόσμο και τη διάδοση του εγχώριου πολιτισμού και αδιαφορεί με θράσος».
Η κριτική επιτροπή διέγνωσε στην «Bella» «τη διεισδυτική και αυθεντική ανάδειξη του τέλους μιας εποχής που εσωτερικεύεται απόλυτα και εναρμονίζεται με τον ψυχισμό της πρωταγωνίστριας» στο πρόσωπο της Έλενας Τοπαλίδου, που απέσπασε το βραβείο καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας.
Ειδική μνεία για «τη ζωντάνια, το κέφι και τη γοητευτική φυσικότητα της ερμηνείας τους» δόθηκε στις Σάντρα Αμπουλγκανάμ και Ναταλία Σουίφτ για το «Όταν γελάω κλείνουν τα μάτια μου» του Ντάνιελ Μπόλντα, μια ταινία όπου ένα έφηβο κορίτσι πιστεύει ότι δεν βλέπει ποτέ όνειρα ή ότι απλώς δεν τα θυμάται. Στη διάρκεια όμως μιας μέρας που είναι μόνη στο σπίτι ο χρόνος θα περάσει σαν σε όνειρο. Κι όταν ανοίξει τα μάτια της, θα συνειδητοποιήσει πως η πραγματικότητα, έξω απ’ τον άδειο κόσμο των ονείρων, είναι ένας κόσμος πολύ ομορφότερος απ' όσο πίστευε.
