Ένα κομβικό έργο των πρώτων χρόνων του 20ού αιώνα, τον Φεγγαρίσιο Πιερότο του Άρνολντ Σένμπεργκ, ερμηνεύει αυτό το Σαββατοκύριακο το dissonArt ensemble, ένα από τα σημαντικότερα σύνολα σύγχρονης μουσικής, από τη Θεσσαλονίκη, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.
Γραμμένο το 1912, το έργο εντάσσεται στην κατηγορία του μουσικού θεάτρου, με τον τόνο να πέφτει περισσότερο στη μουσική και λιγότερο στα παραστασιακά του στοιχεία, όπως μας εξηγεί ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Ευκλείδης, που ανέλαβε να το ανεβάσει στη σκηνή.
«Ο Πιερότος θεωρείται το πρώτο αριστούργημα της ατονικής μουσικής, που σηματοδοτεί την οριστική ρήξη του Σένμπεργκ με την τονική παράδοση", λέει. "Μολονότι είναι η πιο χαρακτηριστική έκφραση του μοντερνισμού στη μουσική, αντίστοιχη της αφαίρεσης στη ζωγραφική, ο Πιερότος δεν είναι έργο 'καθαρής μουσικής'. Στηρίζεται σε 21 ποιήματα του συμβολιστή Αλμπέρ Ζιρώ, που δεν ανήκει στη λογοτεχνική πρωτοπορία, τα οποία αποδίδονται ως 'τραγουδιστή απαγγελία', αποτέλεσμα των αναζητήσεων του μοντερνισμού πάνω στη φωνή".
Όπως λέει ο σκηνοθέτης, τα ιδιαίτερα απαιτητικά αυτά τραγούδια ερμηνεύει η Φράουκε Άουλμπερτ, που είναι εξειδικευμένη στη σύγχρονη μουσική, ενώ με το μουσικό σύνολο, που αποτελούν οι Θοδωρής Πατσαλίδης, Γιάννης Ανισέγκος, Αλέξανδρος Σταυρίδης, Λενιώ Λιάτσου, Βασίλης Σαΐτης, συνεργάζεται ο συνθέτης Δημήτρης Μαρωνίδης.
Ο Αλ. Ευκλείδης χαρακτηρίζει "περίεργη" τη μορφή συνύπαρξης αυτών των συστατικών της δυτικής μουσικοθεατρικής παράδοσης στον Πιερότο: "το τραγούδι που δεν είναι τραγούδι, τα ποιήματα που δεν εντάσσονται σε έναν αφηγηματικό κύκλο, τη μουσική που δεν τα απεικονίζει αλλά φτιάχνει μια περίπλοκη μουσικομαθηματική δομή πάνω τους".
Πώς προσεγγίζει σκηνικά όλες αυτές τις εντάσεις των συστατικών του έργου; «Το στοίχημα είναι ο τρόπος που θα χειριστείς τα πολύ αποσπασματικά στοιχεία αφηγηματικότητας που υπάρχουν. Το μόνο που τα συνδέει τα ποιήματα είναι η μορφή του Πιερότου. Τα αντιμετώπισα εγκιβωτίζοντάς τα σε μια μη αφηγηματική συνθήκη, που να αναδεικνύει τα στοιχεία της σχέσης με το σύμπαν, με το επέκεινα, το άγνωστο, σε ένα πλαίσιο παραδοξότητας: την επικοινωνία με το φεγγάρι, που είναι το σύμβολο του μεγάλου Άλλου", λέει. Παράλληλα, δημιουργεί μια παιγνιώδη σύνδεση με τις συνωμοσιολογικές θεωρίες σχετικά με τη Σελήνη, παρουσιάζοντας τους μουσικούς σαν "μια ομάδα ανθρώπων που τελετουργικά προσπαθούν να πιάσουν ένα σήμα που έρχεται από κάπου αλλού. Έτσι ερμηνεύουν και αυτό το έργο, που είναι μέρος της περίεργης τελετουργίας».
