Δοκιμιογράφος, ποιητής, συγγραφέας, αρθρογράφος, μελετητής του Γκράμσι και εκδότης του "Στοχαστή", ο Λουκάς Αξελός με το καινούργιο του βιβλίο υπό τον εύγλωττο τίτλο Ανάμεσα στις συμπληγάδες (εκδ. Στοχαστής) έρχεται να καταθέσει τον δικό του προβληματισμό για τη βαθύτατη κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα και παράλληλα τον σκεπτικισμό του για τις δυνατότητες της ελληνικής κοινωνίας να αντιμετωπίσει τη βαθύτατη αυτή κρίση, αλλά και τα όρια και την επάρκεια των πολιτικών υποκειμένων να σταθούν όρθια στις απαιτήσεις των καιρών.
Ο συγγραφέας επαναφέρει στο τραπέζι της συζήτησης κομβικά ζητήματα ιδιαίτερα συνδεδεμένα με την ιστορία της Αριστεράς, όπως η σχέση ηθικής και πολιτικής, το ζήτημα των συμμαχιών, της ηγεμονίας και του νέου εθνικού λαϊκού μπλοκ ως αποφασιστικού αποτρεπτικού παράγοντα στις διαρκείς επιθέσεις, αλλά και τη σχέση πατριωτισμού - διεθνισμού, τη σχέση των κυρίαρχων και υποτελών τάξεων με το εκρηκτικό αυτό δίπτυχο, αλλά και τη σύνδεση ή απόκλιση του δημοκρατικού πατριωτισμού με τον αυθεντικό διεθνισμό.
Η παρέμβασή του, όπως σημειώνει, "δεν προσπαθεί να σταθεί ή να αντιγράψει κανένα πρότυπο", ωστόσο βασίζεται στην ανάλυση των θεμελιωδών όρων που συγκροτούν το όλον πρόβλημα, τόσο στη σφαίρα της θεωρητικής προσέγγισης όσο και των πρακτικών αποτελεσμάτων. Για τον Λουκά Αξελό το μέγα δίλημμα που προβάλλει και αποτυπώνεται στο βιβλίο είναι "αν οι δυνάμεις της εθνικής και κοινωνικής χειραφέτησης θα επιλέξουν να συγκρουστούν επί της ουσίας με την ευρωπαϊκή αριστοκρατία του χρήματος ή αν θα συμβιβαστούν με αυτήν, διεκδικώντας ορισμένες δευτερεύουσας σημασίας παραχωρήσεις που θα λειτουργήσουν ανανεωτικά και για το ίδιο το σύστημα".
Ο ίδιος βέβαια πιστεύει ότι "ο ελληνικός λαός έχει όλο το ιστορικό και αντιστασιακό υπόστρωμα για να εμπνευστεί από την ιστορία του" και οδηγείται στο συμπέρασμα ότι "τα αιτήματα του ελληνικού λαού εξακολουθούν να εστιάζονται στο τρίπτυχο: εθνική ανεξαρτησία - δημοκρατία - κοινωνική δικαιοσύνη, με τη δημοκρατία να είναι ο αποφασιστικός κρίκος στην όλη σχέση". Με την πεποίθηση ότι "η Ελλάδα χρειάζεται το νέο 1843 της και η Ευρώπη το νέο 1848 της", θέτει, τέλος, το ερώτημα αν μπορεί μια ριζοσπαστική Αριστερά και ένα νέο εθνικο - λαϊκό μπλοκ να προχωρήσουν ανάμεσα στις γεωπολιτικές, εθνικές και ταξικές συμπληγάδες χωρίς να κομματιαστούν. Ο ίδιος βλέπει να διαγράφονται δύο επιλογές: "ή να ακολουθήσουν τον δρόμο του Οδυσσέα ή να κατευθυνθούν στη Νήσο των Μακάρων" και πιστεύει ότι "ο Οδυσσέας δεν είναι το μόνο παράδειγμα στην ιστορία που τα κατάφερε".
