ΜΑΡΙΑ ΛΑΤΣΙΝΟΥ, ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΡΤΑ, 28/4
«Θα είμαι εκεί». Με αυτό το τραγούδι-υπόσχεση ανοίγει ο πρώτος προσωπικός δίσκος της ερμηνεύτριας Μαρίας Λατσίνου, που φέρει τον τίτλο Μια ανάσα δρόμος και που κυκλοφορεί από τη δισκογραφική «Puzzlemusik». Ένας δίσκος με καλή παραγωγή, με ετερόκλητα είδη και μουσικές καταβολές να συνυπάρχουν δημιουργώντας ένα αρκετά ιδιαίτερο κράμα, όπου είναι εμφανές και ξεκάθαρο ότι το κάθε τι έχει δουλευτεί σπιθαμή προς σπιθαμή.
Η πρώτη ζωντανή παρουσίαση του άλμπουμ εντάχθηκε στον κύκλο συναυλιών του «Θεάτρου Πόρτα» «Τρίτες Παράλληλες». Οι «Τρίτες Παράλληλες» είναι ο κύκλος συναυλιών, ρεσιτάλ και μουσικών προγραμμάτων που το «Θέατρο Πόρτα» παρουσιάζει στο κοινό του ακολουθώντας τον απλό άξονα: «Η μουσική χωρίζεται σε δύο είδη, την καλή και την κακή». Στη δεύτερη δεν χωράει σίγουρα αυτό που είδαμε την Τρίτη 28 Απριλίου, καθώς οι ερμηνευτικές δυνατότητες της ίδιας της Λατσίνου, ο λόγος καθώς και η σκηνική της παρουσία δεν άφηναν περιθώρια για αμφισβητήσεις. Με δυνατό όπλο επίσης τις πλούσιες συνθετικές και (σουρεαλιστικές) στιχουργικές δυνατότητες του Χρήστου Αλεξόπουλου (ο οποίος παραμένει ένας από τους πιο δυνατούς στιχουργούς της νεότερης γενιάς) δόθηκε μια αρκετά καλή μουσική παράσταση που στην αρχή της η Λατσίνου δεν δίστασε αστειευόμενη να πει από μικροφώνου «εύχομαι και σε σας από έναν προσωπικό δίσκο».
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ
SALIA BALIA BAND, QUILOMBO, 7/5
«Ό,τι να 'ναι» ανάμιξη παράταιρων συστατικών, αλλιώς Salia Balia. Το μουσικό σχήμα με έδρα την όμορφη Μυτιλήνη και εμφανή αδυναμία στη μουσική του Μάρκου Βαμβακάρη επέλεξε τον πολυχώρο «Quilombo» για την πρώτη γνωριμία του με το αθηναϊκό κοινό. Η χημεία με τον κόσμο έγινε αισθητή από τα πρώτα κιόλας κομμάτια, ενώ στη συνέχεια δεν έλειψαν οι μουσικο-πολιτικές τοποθετήσεις με σημείο αναφοράς τον αντι-εξουσιαστικό χώρο αλλά και το κίνημα κατά της εξόρυξης χρυσού. Οι Salia Balia Band είναι το αποτέλεσμα πρόσμιξης πέντε πολύ διαφορετικών ανθρώπων, με ιδιαίτερη αγάπη και σεβασμό για την παραδοσιακή και ρεμπέτικη μουσική. Σύμφωνα με τους ίδιους, ένα κομμάτι έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να επιβιώσει αν διασκευαστεί, και αυτό ακριβώς κάνουν. Με πληθώρα οργάνων και ακουσμάτων, συγκεκριμένα με ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, ηλεκτρικό μπάσο και κοντραμπάσο, ακορντεόν, με ένα σετ αυτοσχέδιων κρουστών, μπαγλαμαδάκι, φυσαρμόνικα, φλογέρα και υπό την επήρεια ενός ηλεκτροακουστικού ήχου μάς μετέφεραν εκούσια σε ατόφιες ρεμπέτικες καταστάσεις. Xορός, τραγούδι και πολύ χειροκρότημα ήταν η αβίαστη αντίδραση του κοινού, που έδειξε να ανυπομονεί για την επόμενη συνάντηση. Όταν η παράδοση δένει αρμονικά με το καινούργιο, ξέρεις ότι κάτι έχει πάει καλά και οι Salia Balia αποτελούν ζωντανό παράδειγμα.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
CLOCKWISE, FLORAL, 8/5
Οι Clockwise δημιουργήθηκαν το καλοκαίρι του 2014, μετρώντας λιγότερο από έναν χρόνο συναυλιακής δραστηριότητας - αν και αυτό καμιά φορά δεν έχει σημασία. Την Παρασκευή, 8 Μαΐου, η πενταμελής μπάντα βρέθηκε στη σκηνή του «Floral» στα Εξάρχεια, για μια βραδιά αφιερωμένη κατ' εξοχήν σε funk ρυθμούς, με διασκευές κυρίως να απαρτίζουν το πρόγραμμα, από το «Superstitious» του Stevie Wonder και το «Cold sweat» του James Brown μέχρι το «Sunny» του Marvin Gaye και το «Cantaloop» των US3.
Αν και η επιλογή της μουσικής σκηνής θα μπορούσε να είναι διαφορετική, οι Clockwise χόρεψαν το «Floral» στους ρυθμούς τους, με την ανεξάντλητη ενέργεια του Ιορδάνη –εμφανή ακόμα και στον τόσο μικρό χώρο που του αναλογούσε στη σκηνή– και τα φωνητικά του να διαδέχονται αυτά της Βιργινίας πάνω σε groovy ενορχηστρώσεις που απογειώνονταν με το εξαιρετικό, μυστηριώδες σαξόφωνο που συντρόφευε την μπάντα το βράδυ της Παρασκευής.
Μπορεί οι Clockwise να είναι ένα συγκρότημα υπό διαμόρφωση ακόμα –στησίματος, ταυτότητας, δεσμών ανάμεσα στα μέλη–, όπως είναι φυσικό, αλλά η διάθεση και η αγάπη τους για τη funk και soul μουσική είναι τα θεμέλια που εγγυώνται τη θετική τους αύρα και το groove που θα γεμίσει όποια μουσική σκηνή κι αν επιλέξουν στη συνέχεια.
PRISM, ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ, 16/5
Οι Prism, δηλαδή ο Dave Holland και η παρέα του στο ομότιτλο album του '13 το οποίο «μεταφέρουν» στη σκηνή, ανήκουν σε εκείνους που παίζουν jazz αλλά... όχι ακριβώς, άσχετα αν έχουν πάντα αυτή ως αφετηρία.
Ο Craig Taborn είναι το είδος του πιανίστα που παίζει την παράδοση της jazz και της λόγιας μουσικής στα δάκτυλα του, της avant-garde συμπεριλαμβανομένης. Ο Kevin Eubanks δεν είναι απλώς από τους καλύτερους jazz κιθαρίστες σήμερα αλλά επιπλέον στέλνει αδιάβαστους τους περισσότερους του rock και του funk, ακόμα και αρκετούς της soul! Ο Eric Harland θα μπορούσε να ήταν... χταπόδι, μα και πάλι ντραμς θα έπαιζε, αλλά τότε θα ήταν πολύ πιο εύκολο να εξηγηθεί το πώς κάνει σε αυτά πράγματα για τα οποία τα μέλη ενός ανθρώπου δεν επαρκούν!
Ο ίδιος ο Dave Holland αποτελεί ζωντανή αιτιολόγηση του γιατί το όργανο του λέγεται κόντρα-μπάσο αλλά και του γιατί θα μπορούσε να παίζει μόνο αυτό. Έμπειρος τεχνίτης, βάζει τα θεμέλια του ηχητικού οικοδομήματος αλλά και, με τη γνώση του αρχιτέκτονα, αλλάζει όποτε θελήσει τα σχέδιά του, δίνοντάς του νέα μορφή και διαστάσεις.
Τέσσερις μουσικοί, δύο λευκοί και δύο μαύροι, που πριν απ' όλα είναι φίλοι, έπαιξαν απνευστί, χωρίς την παραμικρή διακοπή για περισσότερο από μιάμιση ώρα, με υπερβατική σύμπνοια... σε βαθμό που το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο μουσική κορυφαίου επιπέδου αλλά, κάποιες στιγμές, σου άφηνε την αίσθηση ότι άγγιζε και την ουσία, την ίδια τη φιλοσοφία της.
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
C. W. STONEKING, FUZZ 22/5
O C.W.Stoneking, άρτι αφιχθείς από τη Μελβούρνη, πραγματοποίησε την παρθενική του εμφάνιση στην Αθήνα, στο Fuzz. Γνωστός κυρίως από την εμπορική επιτυχία «The love me or die», κατάφερε να ικανοποιήσει ένα άγνωστο σχετικά κοινό, που στην πλειονότητά του επέλεξε το live χωρίς να γνωρίζει πολλά για τον ίδιο. Η βραδιά ξεκίνησε με τους Appalachian Cobra Worshipers, μια τετραμελή gospel-country μπάντα. Η λιτή παρουσία τους μας ξενάγησε στη γη των προγόνων τους, τα Απαλάχια Όρη, υπό τους ήχους swamp blues, trash country και πολύ ουίσκι. Μετά από μια ώρα και με εντυπωσιακή αμφίεση στα λευκά έκανε την εμφάνισή του ο Πετροβασιλιάς. Με τη συνοδεία δυο γοητευτικών παρουσιών στα φωνητικά, ένα σετ τύμπανα και κοντραμπάσο, μας ταξίδεψε μονομιάς στον Νότο της Αμερικής, ενώ η ιδιαίτερη προφορά του ήταν το κερασάκι στην τούρτα για μια καθ' όλα μαγευτική περφόρμανς. Ο Aυστραλός τραγουδοποιός κατάφερε να συντονίσει το κοινό στα δικά του ακούσματα με κομμάτια από τους δίσκους του Jungle blues, Gon' Boogaloo, αλλά και με την επιβλητική εμφάνισή του. Η εκκεντρική φωνή, η ακουστική κιθάρα αλλά και η φιγούρα του, σήμα κατατεθέν της αλήτικης hillbilly blues και country μουσικής, που κυριαρχούσε έναν αιώνα πριν. Εξωφρενικός, έξω από τα συνηθισμένα, οπωσδήποτε κάτι για να δείτε.
THE WHAMMIES PLAY STEVE LACY, ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ, 30 / 4
Η μουσική που ακούστηκε εκείνο το βράδυ, πέρα από άρτια δομημένη, ήταν απίστευτα παθιασμένη και ταυτόχρονα απολαυστική! Γιατί το σεξτέτο των The Whammies, συστημένο ειδικά για να παίζει συνθέσεις του μεγάλου Steve Lacy, έδειξε να κατέχει περίσσιο ταλέντο και εμπειρία για να μας μεταδώσει τα παραπάνω συναισθήματα. Ο Lacy, βιρτουόζος σαξοφωνίστας και εικονοκλάστης αυτοσχεδιαστής, αφήνει, παράλληλα με τις συνθέσεις, ελεύθερο πεδίο έκφρασης για κάθε συμβαλλόμενο μουσικό και αυτού ακριβώς γίναμε μάρτυρες πάνω στη σκηνή. Υπήρχαν τα γραμμένα μέρη αλλά και πλήθος αυτοσχεδιασμών από τους έξι μουσικούς – Jorrit Dijkstra, άλτο σαξόφωνο, λύρικον, / Παντελής Καραγιώργης, πιάνο / Jeb Bishop, τρομπόνι / Mary Oliver, βιολί, βιόλα / Jason Roebke, μπάσο, και Han Bennink, κρουστά. Ο βετεράνος Ολλανδός ντράμερ είχε παίξει με τον Lacy, ενώ ο Dijkstra υπήρξε μαθητής του Αμερικανού συνθέτη. Ο Καραγιώργης ήταν του Thelonious Monk, πράγμα που δένει απόλυτα με το πνεύμα του Lacy, μιας και ο τελευταίος επηρεάστηκε σφόδρα από τον Αμερικανό πιανίστα. Πράγμα που φαίνεται από τις μελωδίες και το παιγνιδιάρικο ύφος των συνθέσεων που ερμήνευαν οι The Whammies, δύο εκ των οποίων ήταν του θρυλικού μπι-μπόπερ.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ 12, 13, 14/6, ΓΕΩΠΟΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ
Το ετήσιο φεστιβάλ «Αναιρέσεις», που διοργανώνει κάθε χρόνο η Νεολαία για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, συνδυάζοντας συγκροτήματα και μουσικούς με καλλιτεχνικό ενδιαφέρον, ριζοσπαστική κοινωνική και πολιτική στάση και διεθνείς συμμετοχές όπως των (The) International Noise Conspiracy, Boikot, Banda Bassotti, Viza, Gang of Four, Lanterna, Rebel Diaz και Senser μεταξύ άλλων, έχει καταφέρει να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα συναυλιακά γεγονότα του καλοκαιριού. Το φετινό φεστιβάλ, που θα διεξαχθεί στον χώρο της Γεωπονικής σχολής στις 12, 13 και 14 Ιουνίου, έχει διαμορφώσει ένα έντονα ενδιαφέρον και πλούσιο πρόγραμμα και για τη φετινή χρονιά. Ξεχωρίζει δίχως άλλο η εμφάνιση, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, των The Last Internationale (φωτό) από τις ΗΠΑ, μιας από τις πιο υποσχόμενες νέες μπάντες του σύγχρονου πολιτικού ροκ και όχι μόνο, από τις αγαπημένες του Tom Morello. Οι Αναιρέσεις επέλεξαν φέτος να παρουσιάσουν στο εγχώριο κοινό μια νέα και πολλά υποσχόμενη ροκ μπάντα αριστερής και κινηματικής τοποθέτησης. Το πρόγραμμα επίσης περιέχει ένα αφιέρωμα στις πολιτικές τάσεις του hip hop με τους Στίχοιμα, Βέβηλο, Φράξια και Infinik και τους Last Drive, Ντίνο Σαδίκη Εlectric Live, Bazooka, Magic De Spell & Γ. Παλαμίδας, NightKnight, Hatzifrageta, Φοίβο Δεληβοριά, Γιώτα Νέγκα και Θέμη Καραμουρατίδη, Χαΐνηδες, Γεράσιμο Ανδρεάτο και ένα αφιέρωμα στον Νίκο Καββαδία, που θα επιμεληθεί και θα παρουσιάσει ο Θάνος Μικρούτσικος με τις φωνές της Αφροδίτης Μάνου, του Κώστα Θωμαΐδη και της Άννας Λινάρδου. Είσοδος ενίσχυσης 5 ευρώ. Περισσότερες πληροφορίες στο www.anaireseis.gr
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΜΑΚΑΡΙΟΣ
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΤΟ PLISSKEN FESTIVAL!
5 και 6 Ιουνίου, Κτήριο 56 του «Ελληνικού Κόσμου»
Πραγματικά σπουδαίο το φετινό Plisskёn Festival, φιλοξενεί περισσότερα από 60 ονόματα, ντόπια και ξένα. Με πολλά καινούργια σχήματα, αλλά και παλαιότερα, παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα line up τόσο διευρυμένο που είναι ικανό να συγκριθεί με τα πιο διάσημα καλοκαιρινά ευρωπαϊκά φεστιβάλ. Σε τέσσερις σκηνές, με έναν καινούριο club άξονα, το σημαντικό μουσικό γεγονός συντονίζεται με αυτό που συμβαίνει στην ανεξάρτητη διεθνή αλλά και στην αντίστοιχη ελληνική, προτείνοντας ονόματα όπως ο ηλεκτρονικός τραγουδοποιός Squarepusher, οι μετα-πάνκ Savages από το Λονδίνο, οι νονοί του doom Electric Wizard, οι σίνθι-ποπ Prefume Genius, οι ψυχεδελικοί The Horrors, oι dark rockers Twilight Sad, oι θορυβοποιοί hard rockers... And You Will Know Us By The Trail Of The Dead. Αλλά και άλλοι, σαν τους κλασικούς grunge Mudhoney, τους ιστορικούς, πλέον, Mogwai – τον πολυοργανίστα Ariel Pink και τους γκαραζάδες The Oh Sees, καθώς και το τελευταίο μουσικό προϊόν της Αγγλίας, οι πανκ-χοπάδες Sleaford Mods. Να σημειώσουμε επίσης τη γοητευτική Waxahatchee και το μίνιμαλ κιθαριστικό της πανκ. Όπως και τον Καλιφορνέζο Gonjasufi με τα ψυχεδελικά και ηλεκτρονικά cut-ups του, τους ιδιαίτερους Βlack Μetal Liturgy και τη Νεοϋρκέζα υπό το ψευδώνυμο Pharmakon με τα δυναμικά death/ industrial ηλεκτρονικά της. Να μην ξεχάσουμε, τέλος, τον Tony Allen, ντράμερ του θρυλικού Fela Kuti, που καθιέρωσε το afro- beat. Θα παραλείψουμε πολλούς αλλά θα σημειώσουμε πως υπάρχει πληθώρα ελληνικών σχημάτων, μεταξύ των οποίων οι Acid Baby Jesus και οι Χylouris - White.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
