Όταν ο δημοσιογράφος ξέρει τα πάντα! Ναι, τότε δεν χρειάζονται οι βιβλιοθήκες. Αρκεί η γνώμη τού δημοσιογράφου. Η κρίση του και η άποψή του ως θέσφατο. Συμπεριλαμβάνει όλη τη γνώση και τη σοφία της ανθρωπότητας. Ναι, οι βιβλιοθήκες είναι άχρηστες... Μουχλιασμένα κατάλοιπα αστικών δημοκρατικών κοινωνιών που προοδεύουν. Άχρηστα και αχρείαστα στην Ελλάδα που ονειρεύεται την ανάπτυξη.
Σε σημείωμά του ο Πάσχος Μανδραβέλης, στην "Καθημερινή", στις 5 Οκτωβρίου τρέχοντος, ασκεί δριμεία κριτική στο πρόγραμμα πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ. Ορθώς! Δεν θα κρίνω ούτε την τοποθέτησή του, ούτε την ιδεολογία / ιδεοληψία του. Αισθάνομαι τόσο ανεπαρκής για να το κάνω. Μόνο δύο-τρεις παρατηρήσεις, έτσι, κουβέντα να γίνεται, στο κομμάτι που με ενδιαφέρει, τις βιβλιοθήκες.
Οι βιβλιοθήκες, λοιπόν, κατά τον δημοσιογράφο αφορούν μόνο παιδιά και δη Ελληνόπουλα. Όχι, οι βιβλιοθήκες δεν αφορούν τους ενήλικες, ως χώρος πρόσβασης στη γνώση και την πληροφορία σε όλη τη διάρκεια της ζωής ενός ανθρώπου. Όχι, να κάτσει να δουλέψει ο ανεπρόκοπος (κατά κύριο λόγο δημόσιος υπάλληλος;) και να πάει να αγοράσει τα βιβλία και τις εφημερίδες που θέλει, να κινηθεί η οικονομία, μάθαμε όλοι στον κρατισμό! Ντροπή να του εξασφαλίζει το κράτος πρόσβαση. Μόνο σε κάτι τριτοκοσμικές κομμουνιστικές χώρες, όπως οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η Γερμανία γίνονται αυτά! Επιπλέον, Πακιστανόπουλα, Αλβανόπουλα, Σερβόπουλα ή ό,τι άλλο να πάνε στις χώρες τους να διαβάσουν να ξεστραβωθούν λίγο. Και αυτούς το κράτος θα τους μορφώνει; Αίσχος, κατασπατάληση δημοσίου χρήματος που θα μπορούσε να διοχετευθεί σε δράσεις ανάπτυξης και «ξανασκέψης» της Αθήνας.
Αλήθεια, οι συντάκτες του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ πώς δεν σκέφτηκαν μια τεράστια ψηφιακή βιβλιοθήκη; Το ότι δεν υπάρχει ψηφιακό υλικό στην ελληνική γλώσσα επαρκές, το ότι οι Αμερικανοί εκδότες (τρεις στους έξι) αρνούνται να πουλήσουν ψηφιακά βιβλία στις βιβλιοθήκες, το ότι όσοι εκδότες το κάνουν τα παρέχουν σε τιμές που αγγίζουν και το 1.000% σε σχέση με την απλή πώληση, το ότι βάζουν τόσους περιορισμούς στον δανεισμό, το ότι το ψηφιακό βιβλίο δεν ανήκει πια στον πολιτισμό εντός της Ε.Ε., αλλά στον ανταγωνισμό μάλλον είναι λεπτομέρειες για τον δημοσιογράφο. Τροφή για σκέψη, που λένε και οι Αγγλοσάξονες φίλοι μας. Μήπως μία τεράστια ψηφιακή βιβλιοθήκη κοστίζει περισσότερο από πολλές πραγματικές; Λέω, μήπως... Αν το θέμα είναι οικονομικό δηλαδή...
Για το Εθνικό Δίκτυο Βιβλιοθηκών δεν θα ρωτήσω τίποτε. Μία απολύτως βιαστική έρευνα στο Διαδίκτυο απαντά μόνη της. Το μόνο που θα ήθελα να ζητήσω από τον κ. Μανδραβέλη, μια και είμαι μανιακός συλλέκτης υλικού για τις ελληνικές βιβλιοθήκες, να μου στείλει αντίγραφα από τις ΠΑΣΟΚικές μπροσούρες που αναφέρεται, γιατί έχουν διαφύγει της αντίληψής μου.
Περί αριστερής κριτικής και βιβλιοθηκών, γιατί και εκεί έχει ζουμί, σε άλλο σημείωμά μας.
Καλλίμαχος
