Ο Γιον Άτλι Γιόνασσον, που ψηφίστηκε το 2004 ως ο καλύτερος Ισλανδός συγγραφέας, εμπνεύστηκε έναν θεατρικό μονόλογο βασισμένο στην πραγματική ιστορία ενός ναυαγού που διασώθηκε, γράφοντας ουσιαστικά ένα έργο - προτροπή στον ισλανδικό λαό να ορθώσει το ανάστημά του απέναντι στην κρίση που διέλυε τον κοινωνικό ιστό της χώρας του. Πρόκειται για τον "Βυθό", που μετέφρασε και σκηνοθέτησε για το Θέατρο 104, Ευμολπιδών 41 στο Γκάζι, ο Κωστής Καλλιβρετάκης και ερμηνεύει ο ηθοποιός Θανάσης Δόβρης κάθε Δευτέρα και Τρίτη από 22 Σεπτεμβρίου έως 21 Οκτωβρίου. Η ιστορία, που είχε συγκλονίσει πριν από 30 χρόνια την Ισλανδία, επικαιροποιήθηκε τη στιγμή που η χώρα βρισκόταν στα πρόθυρα της οικονομικής καταστροφής σηματοδοτώντας έναν λαό που θα παλέψει και θα επιβιώσει, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά και ενάντια στις στρατηγικές των διεθνών οικονομικών επιτελείων. Είναι μια αφήγηση για κάποιον που πίστεψε στον εαυτό του και πάλεψε για να ζήσει κολυμπώντας στα παγωμένα νερά του βόρειου Ατλαντικού όταν βούλιαξε το καΐκι και χάθηκαν όλοι του οι σύντροφοι.
"Αντιστάθηκε στο προδιαγεγραμμένο. Κι αυτός ο αγώνας αξίζει τιμής», σημειώνει ο μεταφραστής και σκηνοθέτης Κωστής Καλλιβρετάκης για την ιστορία του «Γκούλλι». Και ο ηθοποιός Θανάσης Δόβρης προσθέτει πως «'Ο βυθός' σηματοδοτεί την προσπάθεια ενός ηθοποιού να επιβιώσει πάνω στη σκηνή μόνος και μαζί με τις άπειρες αδυναμίες, ευκολίες, έλλειψη γνώσης και απόγνωση ζωής που έχει στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και στον συγκεκριμένο τόπο που ζει». Ο επιζών αποτέλεσε ερευνητικό θέμα για τους γιατρούς, που έμειναν κατάπληκτοι καθώς η πίεσή του δεν ήταν μετρήσιμη και η θερμοκρασία του σώματός του βρέθηκε κάτω από τους 35 βαθμούς. Υποβλήθηκε σε πειράματα όπου καταδείχθηκε ότι το λίπος του σώματός του ήταν δυο ή τρεις φορές περισσότερο από το ανθρώπινο, προσομοιάζοντας σ' αυτό της φώκιας. Για τον ίδιο, η επιβίωσή του οφείλεται στο ότι παρέμεινε ήρεμος και στο ότι ήθελε οπωσδήποτε να ζήσει. Ένας αντι-ήρωας που κολύμπησε έως το τέλος.
