Το τραγούδι «Boots on the Ground» είναι ένα τραγούδι διαμαρτυρίας που αναπτύσσεται σε βρόμικους και υγρούς ρυθμούς και με έναν τρόπο ακολουθεί τον δρόμο που έδειξε το οργισμένο «Streets of Minneapolis», το οποίο κυκλοφόρησε πριν από μερικές εβδομάδες ο Μπρους Σπρίνγκστιν, όπου το «αφεντικό» χαρακτήριζε την ICE ως τον «ιδιωτικό στρατό του βασιλιά Τραμπ». Η σκληρή κρούστα που σχηματίζουν τα πλήκτρα του πιάνου και οι διακριτικές υφές των έγχορδων δημιουργούν έναν υπόγειο ρυθμό, που δίνουν χώρο στον Τομ Γουέιτς να τραγουδάει με βαρύθυμο ύφος τους στίχους του, περιγράφοντας εικόνες από τα μέτωπα των πολέμων της Αμερικής όπως θα τις έβλεπαν οι βαριά οπλισμένοι στρατιώτες μέσα από διόπτρες νυχτερινής όρασης. Χάρη στον βαρύ, σχεδόν υπνωτικό ρυθμό και την επαναληπτικότητά του, το κομμάτι φέρνει στο μυαλό, όχι τυχαία, τα μπλουζ που τραγουδούσαν οι καταδικασμένοι σε καταναγκαστική εργασία ή οι μαύροι εργάτες στις βαμβακοφυτείες, θέλοντας να υπαινιχθεί τη φυσική συνέχεια ανάμεσα στη σύγχρονη καταστολή και στις ιστορικές της ρίζες στη δουλεία.
Όμως αυτό που κυριαρχεί είναι η ερμηνεία του: ένας ωμός, βίαιος, αυταρχικός αφηγητής που δημιουργεί μια αίσθηση διαρκούς ανησυχίας. Το «Boots on the Ground» συγχωνεύει διαφορετικά πεδία μάχης σε μία εικόνα αέναης σύγκρουσης που καταπίνει ολόκληρες κοινωνίες. Όπως μας αφήνει να σκεφτούμε με τη βραχνή του φωνή ο Γουέιτς, οι πεζοναύτες στα πολεμικά ελικόπτερα που περιγράφουν οι στίχοι θα μπορούσαν να είναι και οι αστυνομικοί που δολοφονούν τον Τζορτζ Φλόιντ. Συνοδευόμενο από ένα επτάλεπτο βίντεο με εικόνες διαδηλώσεων Black Lives Matter και άστεγων βετεράνων, το κομμάτι ανοίγει και κλείνει με τον βαριά λαχανιασμένο ήχο της αναπνοής του Γουέιτς.
Οι U2 στις μέρες της στάχτης
και τα μπλουζ των Rolling Stones
Σπάζοντας μια μεγάλη δημιουργική στασιμότητα που μετράει σχεδόν 9 χρόνια, οι U2 κυκλοφόρησαν φέτος δύο EP, το «Days of Ash» και το «Easter Lily». Το πρώτο εξ αυτών περιέχει έξι αντιπολεμικά τραγούδια. Η θεματολογία των στίχων είναι ξεκάθαρη: βία από τις αρχές μετανάστευσης στις ΗΠΑ, στρατιωτική βία στα σύνορα της Ουκρανίας, βία μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη, βία στις εξεγέρσεις των νεαρών Ιρανών απέναντι στους βασανιστές που δουλεύουν για το καθεστώς. Βέβαια, ενώ η μπάντα προσπαθεί να παίξει πολιτικοποιημένη μουσική, εξακολουθεί να επιδιώκει την εμπορική επιτυχία. Αυτό οδηγεί κάποιες φορές σε ρεφρέν-συνθήματα που ακούγονται σχηματικά, σαν να θέλουν να είναι δυναμικοί αλλά χωρίς να ενοχλήσουν κανέναν. Κι όμως, υπάρχουν στιγμές ειλικρίνειας και ελπίδας πως οι νέες γενιές ίσως να βλέπουν πιο καθαρά έναν κόσμο που αυτή τη στιγμή είναι γεμάτος συγκρούσεις, φόβο και προπαγάνδα. Το EP συνολικά προσπαθεί να θυμίσει ότι η μουσική μπορεί να είναι εργαλείο αντίστασης και μπορεί ακόμη να υπερασπιστεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και παρά τις αδυναμίες του, φανερώνει μια μπάντα που διατηρεί την άσβεστη ανάγκη της να μιλήσει για τα φλέγοντα ζητήματα των καιρών της.
Μεγάλη επιστροφή έχουμε και για τους Rolling Stones, σχεδόν 63 χρόνια μετά την πρώτη τους εμφάνιση. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το τραγούδι «Rough and Twisted», μια μουσική χρονοκάψουλα που αναβλύζει ζωή και σε στέλνει στο Μέμφις και στο Τενεσί του ’40, με τον Κιθ Ρίτσαρντς και τον Ρόνι Γουντ σε μανιασμένη φόρμα να απολαμβάνουν την επιστροφή τους στην πηγή του ατόφιου blues rock. Οι κιθάρες ουρλιάζουν γεμάτες ένταση και νεύρο πλάι στην αστείρευτη ενέργεια του Μικ Τζάκερ στο μικρόφωνο. Οι Stones έχουν ήδη έτοιμα δέκα ακόμη τραγούδια για την επερχόμενη κυκλοφορία τους, το «Foreign Tongues», με το οποίο επιστρέφουν στον ήχο που τους καθιέρωσε στη δεκαετία του ’60. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο παραγωγός Andrew Watt υπογράφει και την παραγωγή του νέου δίσκου του Πολ Μακ Κάρτνεϊ που έρχεται τον Ιούλιο.
