Ελεύθερες απολύσεις, ατομικές συμβάσεις εργασίας, περαιτέρω μείωση του κατώτατου μισθού, κατάργηση των τριετιών και καταβολή συντάξεων και εφάπαξ από τα ταμεία μόνο με τις δικές τους δυνάμεις. Αυτά, μεταξύ άλλων, προβλέπει το νέο Μνημόνιο που θα εφαρμοστεί αμέσως μετά τις εκλογές, όπως αποκάλυψε ο Ανδρ. Πετρόπουλος στην "Αυγή" της περασμένης Παρασκευής.
Βρισκόμαστε στο κατώφλι της τελικής επίθεσης εναντίον όσων ζουν από την εργασία. Οι εργαζόμενοι είναι ο στόχος των μεταρρυθμίσεων που θα δημιουργήσουν τη «νέα Ελλάδα» του Σαμαρά. Και η σκέψη που με κυριεύει είναι: Αυτοί οι άνθρωποι που μας κυβερνούν είναι αδίστακτοι, είναι επικίνδυνοι!
Με επιμονή και υπομονή εξακολουθούν να υπόσχονται, αύριο, σε έξι μήνες, σε δύο χρόνια, σε τρία τέρμινα, καλύτερες ημέρες και παράλληλα πολλαπλασιάζουν τους θυλάκους της εξαθλίωσης.
Αλλά γι' αυτό δεν χολοσκάνε στη συγκυβέρνηση Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ. Όπως δηλώνει όπου βρεθεί και όπου σταθεί ο κ. Σαμαράς: «Η Ν.Δ. θα πάει τη χώρα μπροστά». Αν τώρα αυτό δεν επιβεβαιώνεται, αν η πράξη δεν συμφωνεί με το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού, μικρό το κακό. Αλλάζουμε την πράξη. Αλλάζουμε δηλαδή τα φώτα στους εργαζομένους. Και εδώ φθάνουμε στον μαθηματικό τύπο της μεταρρύθμισης των εργασιακών σχέσεων για να γίνει η 'νέα Ελλάδα' "ανταγωνιστική": παίρνουμε τη μάζα των ανέργων, την προσθέτουμε σε αυτήν των εργαζομένων και διαιρούμε διά του δύο τα κατώτατα μεροκάματα.
Έτσι οι επιχειρήσεις μειώνουν κατά το ήμισυ το κόστος εργασίας και εργαζόμενοι και άνεργοι μεταβάλλονται σε ημιανέργους, οι οποίοι δεν θα πάρουν ποτέ σύνταξη μετά τη μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού. «Στοιχειώδες, Γουότσον», όπως θα έλεγε και ο Σέρλοκ Χολμς της οικονομίας στους φίλους του επενδυτές στο City του Λονδίνου ύστερα από έναν πλειστηριασμό ομολόγων.
Το δεύτερο κύμα μεταρρυθμίσεων, που Σαμαράς, Βενιζέλος και Στουρνάρας έχουν υπογράψει να εφαρμοστεί αμέσως μετά τις εκλογές, θα ανοίξει τον δρόμο για την κοινωνία του 20-80. Δηλαδή το 20% θα εργάζονται, θα διευθύνουν, θα κερδίζουν, θα μοιράζονται τον εθνικό πλούτο και το 80% θα βρίσκονται εκτός του πολιτισμού της εργασίας. Ένας στρατός περιθωριακών που θα αγωνίζεται να επιβιώσει υποαπασχολούμενος με μισθούς πείνας των 300 ευρώ, όπου και όταν το απαιτούν οι ανάγκες της παραγωγής, ή κόβοντας το λαρύγγι του διπλανού για ένα πιάτο φαΐ, για μια δόση πρέζας.
