Της Τζίνας Πολίτη
Όταν, προ ολίγων ετών, ένας Άραβας πέταξε το βρομερό παπούτσι του στα μούτρα του προέδρου των ΗΠΑ Τζωρτζ Μπους, ουδείς εκλήθη να καταδικάσει το «βίαιο» αυτό συμβάν «απερίφραστα». Τουναντίον, τόσο ο Τύπος όσο και η τηλεόραση παρουσίασαν τη «διασκεδαστική» πλευρά του γεγονότος, δικαιώνοντας έτσι εμμέσως και την αγανάκτηση του επιτιθέμενου. Εδώ, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο πρόεδρος Μπους αντιμετώπισε τη συμβολική αυτή επίθεση με διπλωματία: ξαφνιάστηκε μεν, χαμογέλασε αμήχανα, αλλά δεν εξοργίστηκε και ούτε προς στιγμήν σκέφτηκε να αναγάγει το συνηθέστατο στα πολιτικά πράγματα αυτό γεγονός σε ύψιστης σημασίας κανονιστικό «θέμα».
Αντιθέτως, όταν κάποιος αγανακτισμένος πολίτης, προφανώς ψηφοφόρος του, έριξε στον κ. Πάγκαλο ένα γιαουρτάκι, ο κ. Πάγκαλος όχι μόνον άναψε και κόρωσε, παρασύροντας και τα ΜΜΕ να συμμεριστούν την αγανάκτησή του, αλλά μετέτρεψε το από του 2008 νεοεμφανισθέν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, που αφορούσε στο ερώτημα αν κάποιος «καταδικάζει απερίφραστα τη βία», σε «καταδικάζω απερίφραστα τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται», συμπεριλαμβάνοντας έτσι μαζί με τις βόμβες το γιαουρτάκι, τα αυγά και τις ντομάτες!
Έκτοτε, αυτό το σκετς παίζεται σχεδόν καθημερινά στις τηλεοπτικές μας οθόνες, με μοναδικό στόχο να αποδείξει ότι η Αριστερά κατά βάθος «φλερτάρει» με τη βία, δεδομένου ότι οι απαντήσεις της στο ηθικό, πολιτικό αυτό ερώτημα υπεκφεύγουν του ερωτήματος με «αστερίσκους», «υποσημειώσεις» και θεωρητικά φληναφήματα. Κατά τους ερωτώντες, η απάντηση είναι οφθαλμοφανής: είτε μας αρέσει είτε όχι, η ουσία της βίας ήταν και είναι μία και εξ ορισμού ταυτολογική: «Η βία είναι βία απ' όπου κι αν προέρχεται» - τελεία και παύλα.
Κάποια αφελής ακροάτρια ωστόσο, με κίνδυνο βέβαια να εξοβελιστεί εκτός «συνταγματικού τόξου», θα μπορούσε να θέσει στους ιεροεξεταστές της τα εξής ερωτήματα:
Το πρώτο αφελές ερώτημα θα ήταν: Αν το θέσφατο περί βίας, που διακινείται στα τηλεδικαστήρια, αφορά σε καθολική αρχή, τότε γιατί οι αντιρρησίες συνείδησης, οι οποίοι παραμένουν πιστοί στην εντολή «ου φονεύσεις», αντί να επαινούνται, καταδικάζονται και τιμωρούνται επειδή αρνούνται να εκπαιδευτούν στην τέχνη του φόνου ή να την εφαρμόσουν;
Το δεύτερο αφελές ερώτημα θα ήταν: Αφού το θέσφατο περί βίας έχει πράγματι καθολική ισχύ, τότε γιατί μεταλλάσσεται ιστορικά και αξιολογούνται διαφορετικά πρακτικές βίας; Παραδείγματος χάρη, κάποτε ένα από τα προτερήματα του διδασκάλου θεωρείτο η επιτηδειότητα στη χρήση της βίτσας και η ετοιμότητά του να μαυρίζει τα χέρια και τα οπίσθια των μαθητών του προς συνετισμό. Σήμερα, ωστόσο, μια τέτοια πρακτική όχι μόνο καταδικάζεται «απερίφραστα», αλλά επισύρει και ποινή!
Το τρίτο αφελές ερώτημα θα ήταν: Πώς γίνεται στο παρελθόν συμβάντα τερατώδους βίας να προσφέρονται στους λαούς ως μεγαλοπρεπή θεάματα από τους βασιλείς τους, όπως, π.χ., απαγχονισμοί, καρατομήσεις, διαμελισμοί των άκρων και βράσιμο σε καζάνια και άλλα παρόμοια, ενώ σήμερα οι πάντες «καταδικάζουν απερίφραστα» τέτοιες βαναυσότητες, ασχέτως αν πιο εξελιγμένες μορφές βασανιστηρίων δεν έπαψαν ποτέ να εκτελούνται, «κεκλεισμένων» ωστόσο των θυρών, προκειμένου να μην προσβάλλονται οι ευαισθησίες των πολιτών;
Το τέταρτο αφελές ερώτημα θα ήταν: Γιατί δεν τοποθετούνται ευθέως, χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις, όλοι όσοι αποκρούουν τη βία απ' όπου και αν προέρχεται, και αναδρομικά να καταδικάσουν «απερίφραστα», όλες, μα όλες τις ιστορικές εξεγέρσεις, και κυρίως όλες τις επαναστάσεις που έλαβαν χώρα, είτε αυτές αφορούσαν την «ανεξαρτησία» από κάποιο «ξένο» ζυγό είτε από καταπιεστικές εξουσίες. Να τους ζητηθεί λοιπόν να καταδικάσουν άμεσα: την Αγγλική, τη Γαλλική και την Αμερικανική επανάσταση (δεν αναφέρω τη Ρωσική, γιατί αυτή καταδικάστηκε μιας απαρχής), να καταδικάσουν επίσης την Ελληνική Επανάσταση και εκείνες όλων των Βαλκανικών χωρών, διότι ως φαίνεται ο Ρήγας Φεραίος ενήργησε ως στυγνός προβοκάτορας που προέτρεπε σε βία! Όχι, κ. Πορτοσάλτε, εδώ δεν χωρούν «ναι μεν, αλλά...». Ή καταδικάζετε τη βία απερίφραστα απ' όπου κι αν προέρχεται ή θα σας κατατάξουμε στους «υπόπτους»!
Για να τελειώνουμε: Αν δεν είναι καθολική η καταδίκη της βίας απ' όπου και αν προέρχεται, αλλά σχετικοποιείται από τους κρατούντες κατά περίσταση, μήπως θα ήταν καλύτερα να πάψει το πιπίλισμα αυτής της ανούσιας επικοινωνιακής καραμέλας γιατί μπορεί κάποια στιγμή να τη στραβοκαταπιεί ο κ. Πρετεντέρης ή ο κ. Κεδίκογλου και τότε δεν θα τους φταίει σε τίποτα το αριστερό «άκρο», παρά μόνο η ίδια η καραμέλα; Διότι όσο αθώα και αν φαίνεται, είναι γνωστό ότι μπορεί ακόμα και να πνίξει! Βεβαίως, η αφελής ακροάτρια, χωρίς καν να ερωτηθεί, θα καταδίκαζε απερίφραστα την εκ της καραμέλας προερχόμενη βία!
