«Η εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα δεν επιβαρύνει μόνο το κλίμα· τροφοδοτεί και τη γεωπολιτική αστάθεια», τονίζει ο γραμματέας του Κόσμος Πέτρος Κόκκαλης στην ΑΥΓΗ και εξηγεί τους λόγους που η πράσινη μετάβαση αποτελεί μια στρατηγική ειρήνης. Θεωρεί επίσης ότι η Ελλάδα «οφείλει να κρατήσει μια καθαρή, αρχών στάση: υπέρ του Διεθνούς Δικαίου, της αποκλιμάκωσης και της διπλωματίας». Προτείνει τρεις άμεσες και απολύτως αναγκαίες παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης που, όπως λέει, δεν είναι ζήτημα του μέλλοντος, αλλά άμεσης πολιτικής ευθύνης. Ενώ ως προς το θέμα των συνεργασιών υπογραμμίζει ότι δεν πρέπει να είναι μόνο εκλογικές, αλλά πρέπει να έχουν ως βάση τους ένα «κοινό σχέδιο για μια πιο δίκαιη, πράσινη και δημοκρατική κοινωνία».
Πώς σχολιάζετε τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν; Ποια στάση πρέπει να κρατήσει η χώρα μας;
Η κλιμάκωση της στρατιωτικής σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Από τη μία πλευρά, ο λαός του Ιράν έχει δικαίωμα στη δημοκρατία, στην ελευθερία και στα ανθρώπινα δικαιώματα. Από την άλλη, οι στρατιωτικές επεμβάσεις και οι βομβαρδισμοί δεν αποτελούν λύση· αντίθετα, τροφοδοτούν έναν φαύλο κύκλο βίας, αποσταθεροποίησης και απώλειας αθώων ζωών.
Η Ελλάδα οφείλει να κρατήσει μια καθαρή, αρχών στάση: υπέρ του Διεθνούς Δικαίου, της αποκλιμάκωσης και της διπλωματίας. Ως ευρωπαϊκή χώρα πρέπει να συμβάλει ενεργά σε πρωτοβουλίες ειρήνης, εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΟΗΕ, ώστε να αποφευχθεί μια γενικευμένη περιφερειακή σύρραξη.
Η ειρήνη, η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν επιβάλλονται με βόμβες. Η διεθνής κοινότητα οφείλει να πιέσει για πολιτικές λύσεις, σεβασμό των ελευθεριών του ιρανικού λαού και σταθερότητα στην περιοχή. Η Ελλάδα πρέπει να είναι δύναμη ειρήνης και όχι μέρος μιας επικίνδυνης στρατιωτικής κλιμάκωσης.
Ακούμε αναλύσεις για τις επιπτώσεις στην οικονομία, ωστόσο δεν ακούμε τίποτα για τις επιπτώσεις των συνεχών πολεμικών συρράξεων τα τελευταία χρόνια στο κλίμα. Ποιες είναι;
Οι πόλεμοι δεν είναι μόνο ανθρωπιστική και γεωπολιτική τραγωδία· συνδέονται βαθιά και με το ενεργειακό μοντέλο πάνω στο οποίο στηρίζεται η παγκόσμια οικονομία. Πίσω από πολλές συγκρούσεις των τελευταίων δεκαετιών βρίσκεται ένας κοινός παρονομαστής: η γεωπολιτική εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα. Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο δεν είναι απλώς ενεργειακοί πόροι, αποτελούν στρατηγικά εργαλεία ισχύος που συχνά καθορίζουν συμμαχίες, ανταγωνισμούς και πολεμικές εντάσεις.
Η συγκέντρωση αυτών των πόρων σε λίγες περιοχές του πλανήτη δημιουργεί ανταγωνισμούς για τον έλεγχο ενεργειακών αποθεμάτων, αγωγών και θαλάσσιων οδών μεταφοράς. Έτσι, η εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα δεν επιβαρύνει μόνο το κλίμα· τροφοδοτεί και τη γεωπολιτική αστάθεια. Γι’ αυτό η πράσινη μετάβαση δεν είναι μόνο περιβαλλοντική πολιτική. Είναι και στρατηγική ειρήνης. Ένα ενεργειακό σύστημα βασισμένο στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αποκεντρωμένο και δημοκρατικό, μειώνει την εξάρτηση από συγκεντρωμένους πόρους, περιορίζει τις εντάσεις για την ενέργεια και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για πιο σταθερές και συνεργατικές διεθνείς σχέσεις.
Πιστεύετε ότι η κυβέρνηση λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα για να προλάβει τις επιπτώσεις από την κλιματική κρίση; Ποιες είναι οι τρεις παρεμβάσεις άμεσης προτεραιότητας, που θα έπρεπε ήδη να έχουν προχωρήσει;
Η Ελλάδα βιώνει ήδη τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης: ακραίες πυρκαγιές, πλημμύρες, παρατεταμένους καύσωνες. Παρότι έχουν γίνει κάποια βήματα, η χώρα χρειάζεται πολύ πιο γρήγορη και συντονισμένη δράση.
Τρεις παρεμβάσεις άμεσης προτεραιότητας είναι απολύτως αναγκαίες:
Πρώτον, ένα μαζικό πρόγραμμα ενεργειακής αναβάθμισης κτηρίων και ενεργειακών κοινοτήτων, ώστε οι πολίτες να παράγουν και να καταναλώνουν καθαρή ενέργεια, μειώνοντας ταυτόχρονα το κόστος για τα νοικοκυριά.
Δεύτερον, ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πρόληψης φυσικών καταστροφών: διαχείριση δασών, αντιπλημμυρικά έργα και ενίσχυση της πολιτικής προστασίας, με βάση την επιστημονική γνώση και την πρόληψη.
Τρίτον, μια αποφασιστική επένδυση στις δημόσιες μεταφορές και στις καθαρές μετακινήσεις, ώστε να μειωθούν οι εκπομπές στις πόλεις και να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής.
Η κλιματική κρίση δεν είναι ζήτημα του μέλλοντος. Είναι ζήτημα άμεσης πολιτικής ευθύνης.
Για προοδευτικές συνεργασίες μιλάμε και προοδευτικές συνεργασίες δεν βλέπουμε. Ποιος είναι ο λόγος που δεν μπορούν να προχωρήσουν από τα λόγια στην πράξη όσοι συμφωνούν; Δεν αυξάνει αυτό τη δυσπιστία και την απογοήτευση του κόσμου; Ένα φιλειρηνικό κίνημα θα μπορούσε να είναι η αφορμή;
Πολλοί μιλούν για προοδευτικές συνεργασίες, αλλά συχνά αυτές μένουν στα λόγια. Ένας βασικός λόγος είναι ότι τα πολιτικά συστήματα και οι οργανωτικές δομές των κομμάτων δεν έχουν πάντα τα εργαλεία και την ευελιξία για να ανταποκριθούν στις αγωνίες, τις ανάγκες και τις προσδοκίες της κοινωνίας. Συχνά δυσκολεύονται να ενσωματώσουν νέες ιδέες, κοινωνικά κινήματα και προτάσεις που αναδύονται από την κοινωνία των πολιτών.
Οι πολίτες όμως ζητούν λύσεις: για την ακρίβεια, την κλιματική κρίση, την κοινωνική συνοχή και τη δημοκρατία. Όταν η πολιτική δεν καταφέρνει να μετατρέψει τις κοινές ανησυχίες σε συγκεκριμένες προγραμματικές συγκλίσεις, είναι φυσικό να αυξάνεται η δυσπιστία και η απογοήτευση της κοινωνίας.
Οι συνεργασίες δεν μπορούν να είναι μόνο εκλογικές συμφωνίες. Πρέπει να βασίζονται σε ουσιαστικό διάλογο με την κοινωνία και σε ένα κοινό σχέδιο για μια πιο δίκαιη, πράσινη και δημοκρατική Ελλάδα. Ένα ισχυρό φιλειρηνικό και οικολογικό κίνημα μπορεί πράγματι να λειτουργήσει ως καταλύτης, δημιουργώντας το κοινωνικό έδαφος πάνω στο οποίο μπορούν να οικοδομηθούν ουσιαστικές προοδευτικές συγκλίσεις.
