Σε ένα ασταθές και πολεμοχαρές ευρωπαϊκό περιβάλλον η απάντηση δεν είναι η απάθεια αλλά οι πρωτοβουλίες υπέρ της ειρήνης, τονίζει ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. και συντονιστής της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων, καθηγητής Νικόλας Φαραντούρης. Παράλληλα, τονίζει ότι χρειάζεται μια εναλλακτική πρόταση για να ανακοπεί η Ακροδεξιά, ενώ δηλώνει αισιόδοξος για τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων «είτε με τη δημιουργία νέου φορέα είτε με τη συνεργασία υφιστάμενων φορέων, ενδεχομένως με διαφορετική σύνθεση»...
Τα τύμπανα πολέμου ηχούν πιο δυνατά στην Ευρώπη, που απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις ιδρυτικές της αρχές, ενώ ακόμα και ο υπουργός Άμυνας της χώρας μας μιλά για «φέρετρα». Ποιος ο ρόλος του προοδευτικού και αριστερού κόσμου σε αυτές τις συνθήκες;
Μετά το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία περάσαμε σε μια νέα φάση για τις διεθνείς σχέσεις, στην οποία επικρατεί η λογική της ισχύος. Η Ευρώπη, δυστυχώς, απλώς παρακολουθεί και στη χειρότερη περίπτωση επιλέγει τον πόλεμο απ’ την ειρήνη, δεν λαμβάνει καμία ειρηνευτική πρωτοβουλία και οι επιλογές των ευρωπαϊκών ελίτ χαρακτηρίζονται χρόνια τώρα από ιδιοτέλεια και επιπολαιότητα. Στα καθ’ ημάς, οι συγκρούσεις στη γειτονιά μας έχουν ανοίξει την όρεξη στις αναθεωρητικές δυνάμεις και γι’ αυτό πρέπει να είμαστε σε επαγρύπνηση. Έχω επισημάνει ότι η κυβέρνηση παρακολουθεί με απάθεια τη «στρατηγική περικύκλωση» της Ελλάδας. Ούτε προβλήματα επιλύει ούτε υπερασπίζεται αρκούντως τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Μια ΙΧ εξωτερική πολιτική κατευνασμού που οδηγεί μόνο σε υποχωρήσεις, όπως η περίπτωση της Κάσου, η ματαίωση του EastMed και η απροθυμία του ευρωπαϊκού έργου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου που έχει χρηματοδοτηθεί με 700 εκατ. ευρώ από την Ε.Ε. Ο προοδευτικός δημοκρατικός κόσμος αλλά και κάθε πολίτης έχει χρέος να σκύψει σοβαρά πάνω από τα εθνικά προβλήματα. Ταυτόχρονα, η Ελλάδα οφείλει να ηγηθεί προσπαθειών υπέρ ειρήνης. Δεν το κάνει και αναλαμβάνουν άλλοι αυτόν τον ρόλο (Τουρκία). Στην τελευταία μου παρέμβαση στην ολομέλεια στο Στρασβούργο ζήτησα πρωτοβουλίες υπέρ ειρήνης. Και πρωτοβουλίες για τη Μεσόγειο. Η Μεσόγειος γέννησε τον πολιτισμό και τη δημοκρατία μας. Δεν μπορεί να είναι ο φτωχός συγγενής της Ευρώπης σε ζητήματα Διεθνούς Δικαίου, περιβάλλοντος, δικτύων και υποδομών. Η Ελλάδα όφειλε να πρωτοστατεί, αλλά δυστυχώς δεν το κάνει.
Ευρώπη πατρικίων και πληβείων
Όταν ακόμα και η πρώην αντιπρόεδρος της Κομισιόν Φεντερίκα Μογκερίνι φέρεται να εμπλέκεται σε σκάνδαλο διαφθοράς, δεν είναι λογικό να διασαλεύεται η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και στο πολιτικό σύστημα; Πώς θα αποτραπεί η άνοδος της αντιπολιτικής και της Ακροδεξιάς;
Στις αρχές Νοεμβρίου οργανώσαμε ένα διεθνές συνέδριο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο οποίο είχα τη χαρά να προεδρεύσω ως συντονιστής της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων, με θέμα το Κράτος Δικαίου στην Ευρώπη. Από τις τοποθετήσεις των ομιλητών έγινε σαφές ότι κινδυνεύουμε να δούμε να σχηματίζεται μια Ευρώπη δύο κατηγοριών, των ευνοημένων πατρικίων και των αποκλεισμένων πληβείων. Βέβαια, στην Ελλάδα αυτή την κατάσταση τη βιώνουμε εδώ και χρόνια. Για παράδειγμα, το άρθρο 86 δημιουργεί πολίτες δύο ταχυτήτων: τους πολιτικούς που απολαμβάνουν ασυλία και όλους τους άλλους, δηλαδή τα παιδιά ενός «κατώτερου θεού», που παλεύουν για να επιβιώσουν έντιμα. Η ανισότητα τέμνει οριζόντια όλους τους κοινωνικούς και οικονομικούς τομείς: αγροτικός τομέας, Δικαιοσύνη, Παιδεία, επιχειρηματικότητα, περιφέρεια κ.λπ. Αυτή η κατάσταση τρέφει τα άκρα και την αδιαφορία. Είναι καθήκον μας να πείσουμε τον κόσμο ότι υπάρχει εναλλακτική πρόταση. Γι’ αυτό και την Τρίτη (9 Δεκεμβρίου) στις Βρυξέλλες διοργανώνουμε μια εκδήλωση με τη Μαρία Καρυστιανού, τον πρ. πρόεδρο της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) Χρήστο Ράμμο, τον καθηγητή Γιάννη Δρόσο, τον ευρωβουλευτή και καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Lopez Aguilar κ.ά. για το ζήτημα: Είναι δυνατόν οι διάφορες ασυλίες (όπως το άρθρο 86 στην Ελλάδα) να οδηγούν σε πολίτες δύο κατηγοριών;
«Οσμή σκανδάλου μεγατόνων» με τα funds
Καλείτε την Κομισιόν, για τρίτη φορά, να παρέμβει για τις παράνομες κρατικές ενισχύσεις στη χώρα μας σε τράπεζες και funds. Είναι το νέο σκάνδαλο της Ν.Δ. ισάξιο με αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ;
Οι καταχρηστικές πρακτικές των funds, των εισπρακτικών και των τραπεζών έχουν σοβαρές κοινωνικές συνέπειες. Η δε ευνοϊκή μεταχείρισή τους από την Πολιτεία αποπνέει οσμή σκανδάλου μεγατόνων. Κάθε μέρα φτάνουν στο γραφείο μου εκατοντάδες καταγγελίες πολιτών απ’ όλη την Ελλάδα για καταχρηστικές πρακτικές τραπεζών, servicers και funds. Στην τελευταία μου γραπτή ερώτηση στην Κομισιόν καταγγέλλω, ζητώ ενημέρωση και παρέμβαση: Το ελληνικό κράτος παρέχει εγγυήσεις ύψους άνω των 19 δισ. ευρώ για τις ομολογίες κύριας εξόφλησης τιτλοποιήσεων μη εξυπηρετούμενων δανείων. Ταυτόχρονα, οι ελληνικές τράπεζες διακρατούν αυτές τις ομολογίες και έχουν ιδρύσει θυγατρικές εταιρείες ακινήτων που επωφελούνται από το καθεστώς αναβαλλόμενου φόρου, ο οποίος λειτουργεί εν τοις πράγμασι ως κρατική ενίσχυση. Στη συνέχεια, οι θυγατρικές των τραπεζών αποκτούν ακίνητα δανειοληπτών μέσω πλειστηριασμών σε υποτιμημένες τιμές, ενώ πληρώνουν ελάχιστη ή μηδενική φορολογία. Σε όλα αυτά πρέπει να χυθεί άπλετο φως. Έχω ήδη καταθέσει τρεις ερωτήσεις στην Κομισιόν για διαφορετικές πτυχές του σκανδάλου, ζητώντας διερεύνηση για παραβίαση των κανόνων περί κρατικών ενισχύσεων και στρέβλωσης της αγοράς από τον συνδυασμό κρατικών εγγυήσεων και φορολογικών πλεονεκτημάτων. Δεν μπορούμε να μένουμε απαθείς σε ένα τέτοιο κοινωνικό ζήτημα με απώλειες ακόμη και ανθρώπινων ζωών.
Συσπείρωση υγιών και δημοκρατικών δυνάμεων
Όλοι μιλάνε για την ενότητα των προοδευτικών κομμάτων, αλλά ενότητα δεν βλέπουμε. Βήματα γίνονται, αλλά με καθυστερήσεις. Πόσο πιθανή είναι, τελικά, μια εκλογική συνεργασία;
Η ανασυγκρότηση υγιών δημοκρατικών δυνάμεων είναι ένα πάνδημο αίτημα των πολιτών, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Βλέπουμε ότι η δεκαετία της κρίσης και της σύγχυσης επέτρεψε την άνοδο ακραίων και επικίνδυνων δυνάμεων σε πολλές χώρες, ανάμεσα στις οποίες η Γερμανία, η Γαλλία, η Ολλανδία και φυσικά η Ελλάδα. Η δημοσκοπική φτώχεια των κομμάτων σήμερα στην Ελλάδα δείχνει ότι χρειάζεται άλλη συνταγή. Η κοινωνία ζητά καινούργια αλλά αξιόπιστα πρόσωπα, καινούργια αλλά κοινωνικά ευαίσθητα προγράμματα και φρέσκια απεύθυνση. Πάνω σε αυτό πρέπει να στηριχθεί η συσπείρωση υγιών και δημοκρατικών δυνάμεων. Από τις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο παρακολουθώ τις πολιτικές ζυμώσεις και ασφαλώς μετέχω σε αυτές, μέσα κυρίως από τη δράση μου και το έργο που μου εμπιστεύτηκαν οι πολίτες, μακριά από μικροκομματικούς εγωισμούς. Είμαι αισιόδοξος. Διότι η ανάγκη πάντα πυροδοτεί εξελίξεις. «Ισχυρότατον η ανάγκη», όπως λέει ο Θαλής ο Μιλήσιος. Είτε με τη δημιουργία νέου φορέα είτε με τη συνεργασία υφιστάμενων φορέων, ενδεχομένως με διαφορετική σύνθεση. Αλλά πάντως με το βλέμμα μπροστά και εστιασμένο στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας.
