Κάθε φορά που ακούω από τον πρωθυπουργό τη φράση «οι ένοχοι θα βρεθούν και θα τιμωρηθούν», ανατριχιάζω. Όχι τόσο γιατί ξέρω ότι συνήθως δεν το εννοεί. Αλλά γιατί μου υπενθυμίζει με θράσος ότι ζω σε μια χώρα όπου το αυτονόητο παρουσιάζεται ως «κυβερνητική παροχή».
Μπορεί η πλειονότητα των Ελλήνων να έχει πάθει πλέον ανοσία στην προσβολή. Αλλά το να επιτρέπεται κάθε φορά να παρουσιαστεί ως μεγαλοψυχία, ως πολιτική απόφαση του κυβερνήτη η υποχρέωση της αστυνομίας και της Εισαγγελίας να διερευνήσουν εγκλήματα και των δικαστών να τιμωρήσουν τους ενόχους με βάση τα προβλεπόμενα από τον νόμο είναι δείγμα υπανάπτυκτης, ελλιπούς, άρρωστης Δημοκρατίας. Είναι ντροπή.
Δηλαδή μας κάνει χάρη ο κύριος Μητσοτάκης που το ξεστόμισε πάλι ως προσωπική υπόσχεση το «θα βρεθούν και θα τιμωρηθούν»; Αν δεν το έλεγε, τι θα γινόταν; Θα βάζαμε στο συρτάρι τον φάκελο «Νέα Φιλαδέλφεια»;
Πολλοί μπορεί να θεωρείτε γραφικότητα την ενασχόληση με μια τέτοια λεπτομέρεια. Αλλά στην ουσία, αυτό που κάθε φορά ομολογεί μ’ αυτές τις υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις η κυβέρνηση, από την υπόθεση Καραϊβάζ μέχρι τα Τέμπη, τις υποκλοπές και το ναυάγιο της Πύλου, είναι ότι ΕΛ.ΑΣ. και Δικαιοσύνη είναι απολύτως του χεριού τους και δικαιούνται να λειτουργούν μόνο καθ’ υπόδειξή της. Ποτέ αυτόνομα και ανεξάρτητα.
Το πιο ανησυχητικό, βεβαίως, δεν είναι ότι το ξεφουρνίζουν οι κυβερνώντες, αλλά ότι το καταπίνουν οι κυβερνώμενοι. Στην πραγματικότητα, ξέρουν ότι είναι λόγια του αέρα, αλλά δεν αποφασίζουν να αντιδράσουν. Με εξαίρεση κάποιους, που μπορεί να υπήρξαν θύματα, να έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο σε κάποια από τις αλλεπάλληλες, μικρές, καθημερινές τραγωδίες της Ελλάδας 2.0. και αναζητούν απεγνωσμένα απαντήσεις. Τις οποίες συνήθως δεν λαμβάνουν ποτέ.
