Μόλις σε δύο χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία έχουμε γίνει μάρτυρες μιας βαθιάς αντιλαϊκής και ακραία νεοφιλελεύθερης πολιτικής, που στόχο -και συνέπεια- έχει τη βάναυση βιοτική και κοινωνική υποβάθμιση του κόσμου της εργασίας.
Ο κλάδος του επισιτισμού, που έχει πληγεί ανεπανόρθωτα λόγω της πανδημίας, αποτελούσε και αποτελεί -κατά κύριο λόγο- πεδίο εργασιακής δραστηριοποίησης της νέας γενιάς.
Όσοι και όσες έχουμε προϋπηρεσία στον χώρο γνωρίζουμε καλά πως ανέκαθεν η επισφάλεια ήταν το κύριο αίσθημα που διακατείχε τους εργαζομένους, καθώς (με εξαίρεση την περίοδο 2015-19, οπότε το ΣΕΠΕ δραστηριοποιούνταν) ουδέποτε το κράτος παρενέβαινε με σοβαρούς όρους ώστε να διαφυλάξει τους υπαλλήλους από την εκμετάλλευση, καθώς θεωρούνταν κανονικότητα η υπέρβαση του οκταώρου, οι απλήρωτες υπερωρίες, η ανασφάλιστη εργασία και οι μαζικές -και ουκ ολίγες φορές εκδικητικές- απολύσεις.
Το νομοσχέδιο της Ν.Δ. συνιστά προσπάθεια της κυβέρνησης να θεσμοθετήσει και να διαιωνίσει ανισότητα και εργασιακή εκμετάλλευση. Η αναγκαία προσπάθεια οικοδόμησης μιας κοινωνικής συμμαχίας μεταξύ μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, εν προκειμένω στον χώρο της εστίασης, πρέπει να επικεντρώνει όχι μόνο στην αποτροπή όσων προβλέπει ο νόμος Χατζηδάκη, αλλά στην περαιτέρω βελτίωση των συνθηκών εργασίας, στην ενίσχυση δικαιωμάτων των εργαζομένων στον επισιτισμό.
* Ο Βασίλης Γλέζος είναι εργαζόμενος στον επισιτισμό
