Λίγες μέρες μετά το Πάσχα, την Πέμπτη 5 Μαΐου, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 χρόνων ο παλιός συνάδελφος και σύντροφος Βασίλης Παπαδημητρίου. Ο Βασίλης Παπαδημητρίου γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου του 1936 στο χωριό Βυζίκι της Αρκαδίας, αλλά μεγάλωσε στον Δομοκό, καθώς ο πατέρας του δούλεψε στα τότε έργα αποξήρανσης της λίμνης Ξυνιάδας.
Στην Κατοχή ο πατέρας του ήταν στέλεχος του ΕΑΜ και ο ίδιος ο Βασίλης, παιδί ακόμη, λειτουργούσε ως σύνδεσμος μεταφέροντας μαζί με τη μεγαλύτερη αδερφή του μηνύματα στους αντάρτες. Μετά τον Εμφύλιο, η οικογένεια Παπαδημητρίου κατέφυγε κυνηγημένη στην ανωνυμία της Αθήνας, όπου το σπίτι της έγινε κρησφύγετο πολλών στελεχών της Αριστεράς.
Ο Βασίλης Παπαδημητρίου συμμετείχε στους αγώνες του προοδευτικού κινήματος, ενώ γύρισε όλον τον κόσμο ως μηχανικός σε εμπορικά πλοία. Ήταν μέλος του ΚΚΕ Εσωτερικού και δούλεψε για πολλά χρόνια στην εφημερίδα "Αυγή". Με τη γυναίκα του, Ολυμπία Παλούκου, έκανε τρία παιδιά, τον Παναγιώτη, τον Χρήστο και την Αλεξάνδρα. Τα τελευταία είκοσι εφτά χρόνια διέμενε, μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του Ντινέτα Πανάγου στον Άγιο Ανδρέα Αιτωλοακαρνανίας, όπου και απεβίωσε.
Καλό ταξίδι Βασίλη
Αγαπητέ φίλε, αγαπητέ συνάδελφε
Θα μπορούσε κανείς να μιλάει, ώρες για το μεγαλείο της ψυχής σου, την καλοσύνη και τις αρετές σου, αλλά οι στιγμές είναι για όλους μας δύσκολες και εγώ που είχα τη μεγάλη τιμή και τη μεγάλη ευθύνη να συνδέομαι με την οικογένειά σου, με αυθεντική φιλία, βρίσκομαι απροετοίμαστος και σε δυσκολία να πω περισσότερα, διότι φοβούμαι μήπως με τα φτωχά μου λόγια δεν αποδώσω τα πρέποντα.
Σε γνώρισα στις αρχές του 1990, όταν νέος ακόμα στην "Αυγή" με πήρες στο πλάι σου και μου έμαθες όλα τα κατατόπια της δουλειάς, και με τι ανθρώπους έχω να κάνω. Μαζί καθόμασταν ώρες ατελείωτες τα βράδια στο Χαλάνδρι με την Ντινέτα σου και μιλάγαμε για διάφορα που μας απασχολούσαν, τα περισσότερα από αυτά ήταν για την "Αυγή" και πώς θα βγει η επόμενη μέρα. Ο αιφνίδιος χαμός σου, αποτέλεσε κυριολεκτικά «κεραυνόν εν αιθρία» και προκάλεσε βαθύτατη λύπη σε όλους, που είχαν την ευτυχία να σε γνωρίσουν. Δεν θα ξεχάσω τις ιστορίες που μας έλεγες για τον κόσμο που γύρισες με τα καράβια σαν μηχανικός που ήσουνα και δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι όσες φορές σε χρειάστηκα, ήσουν πάντα εκεί για μένα. Προνομιούχοι όσοι πορεύτηκαν πλάι σου. Η αφοσίωσή σου στην οικογένειά σου και στους φίλους σου ήταν απεριόριστη. Καλό ταξίδι Βασίλη, θα ζεις για πάντα στις καρδιές μας.
Είμαστε υπερήφανοι που υπήρξαμε συνάδελφοι και φίλοι σου.
