ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Ο πρόεδρος της Ν.Δ. επανέλαβε την εκτίμησή του ότι τα μέτρα που λαμβάνονται δεν θα δώσουν τελικά λύση στο πρόβλημα της οικονομίας. Μίλησε για εντελώς λανθασμένο μείγμα πολιτικής και τόνισε πως το αίτημά του για εκλογές είναι μια κίνηση πολύ μεγάλης ευθύνης! Τόσο μεγάλης ευθύνης, που θα σταματήσει να το επαναλαμβάνει, διότι θα πάθει, αν δεν το έχει ήδη πάθει, ό,τι ο βοσκός με τα πρόβατα και τον λύκο. Το θέμα μας όμως δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι ποιο είναι το σωστό μείγμα πολιτικής, αφού αυτό που επέλεξε η κυβέρνηση είναι το λάθος. Υπάρχει όμως πρόβλημα.
ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ της διακυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου, ο κ. Μητσοτάκης ήταν βασικός υπουργός και υποτίθεται ότι υπηρετούσε το σωστό μείγμα οικονομικής πολιτικής. Ένα μείγμα που τροφοδοτούσε την ύφεση, που είχε αποτύχει δύο χρόνια προηγουμένως και συνέχισε να αποτυγχάνει και τα επόμενα χρόνια της δεξιάς διακυβέρνησης, μια και ο Βενιζέλος ουσιαστικά δεξιός είναι και αυτός. Μάλιστα, ο κ. Μητσοτάκης ποτέ δεν τόλμησε να ασκήσει κριτική στο ΔΝΤ, το οποίο δημοσίως παραδέχτηκε ότι εφάρμοσε λάθος συνταγή στο ελληνικό πείραμα.
ΠΟΙΑ ήταν η συνταγή που υπηρέτησε από το υπουργείο του ο Κυριάκος; Απολύσεις και κόντρα απολύσεις, με κατάργηση των υποτιθέμενων άχρηστων δημόσιων υπηρεσιών. Ήταν αυτός που κατάργησε τις δημοτικές αστυνομίες, που, παρά την πιθανή αδιαφάνεια στη συγκρότηση και στελέχωσή τους, είχαν σοβαρό αντικείμενο έργου, ειδικά σε μια τόσο τουριστική χώρα όπως η δική μας. Και επιπλέον, πέρα από τα ζητήματα ευταξίας, οι υπηρεσίες αυτές έβγαζαν με το παραπάνω το κόστος μισθοδοσίας τους. Ποιο σωστό μείγμα μπορεί να επικαλεστεί σήμερα ο πρόεδρος της Ν.Δ. για τη μονοκονδυλιά με την οποία κατάργησε τη συγκεκριμένη υπηρεσία; Θεώρησαν, για παράδειγμα, άχρηστο το Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ) και επιχείρησαν την κατάργησή του χωρίς να έχουν υπηρεσία αντικατάστασης. Ποιος θα ελέγχει το αντικείμενο και ποιοι θα προσέχουν τη ρύπανση των εδαφών και των υδροφόρων οριζόντων που σχετίζονται άμεσα με τη δημόσια υγεία; Καμιά συγκεκριμένη πρόταση.
ΚΑΤΑ τα άλλα, τώρα ο Κ. Μητσοτάκης σχεδιάζει, με την υποστήριξη του πωλητή του μαγαζιού που έφτιαξε, του Σταύρου Θεοδωράκη, να στήσει το κίνημα των μεταρρυθμίσεων! Πολύ ωραίο ακούγεται, αλλά γιατί όλοι κουμπώνονται όταν ακούν για μεταρρυθμίσεις από τον Κυριάκο και τον Χατζηδάκη; Διότι και την κατάργηση της δημοτικής αστυνομίας άνετα μπορείς να τη χαρακτηρίσεις μεταρρύθμιση. Τι όμως προσέφερε στην κοινωνία η κατάργησή της και γιατί η ίδια η ζωή επέβαλε πάλι την ανασυγκρότησή της;
ΚΑΛΕΙ την κυβέρνηση ο Σταύρος Θεοδωράκης να περικόψει τις σπατάλες, προχωρώντας στην κατάργηση εκατοντάδων άχρηστων οργανισμών αντί να επιβάλλει διαρκώς φόρους. Έχει μελέτες για το ποιοι οργανισμοί μπορούν να καταργηθούν και να συγχωνευτούν χωρίς βίαιο για την εποχή κύμα χιλιάδων απολύσεων; Έχει σταθμίσει αν αυτό απαιτεί χρόνο, διαβούλευση και κυρίως συναίνεση με εναλλακτικές λύσεις; Αυτά τα πράγματα χρειάζονται γνώσεις, κόπο, μέτρο και πείρα. Αυτά τα πράγματα με την πολιτική της γομολάστιχας είναι εύκολα. Το δύσκολο είναι να πετύχεις ανάπτυξη με τέτοιους ρυθμούς και τέτοιο αποτέλεσμα, ώστε να δημιουργείς κάθε χρόνο 100.000 νέες θέσεις εργασίας, ώστε μετά από 10 χρόνια το ποσοστό της ανεργίας να έχει πέσει σε μονοψήφιο νούμερο. Σε μια χώρα με τόσο μεγάλες ανάγκες για επανίδρυση των πάντων, ο νεοφιλελευθερισμός μόνο συνθήκες ζούγκλας και αυταρχισμού μπορεί να δημιουργήσει.
ΤΟ ΜΕΙΓΜΑ της οικονομικής πολιτικής που έχει στο μυαλό του ο Κυριάκος οδηγεί σε νέα ύφεση και η νέα ύφεση δεν αντέχεται με τίποτα, μετά από τέτοια κόπωση στην ελληνική κοινωνία. Το κεϋνσιανό μείγμα που επέλεξε η κυβέρνηση, με όποια λάθη κι αν έχουν γίνει, είναι ο μόνος δρόμος για την οικονομική ανεξαρτησία της χώρας. Οι φόροι είναι σε αρκετές περιπτώσεις δυσβάσταχτοι, αλλά, αν πετύχει η οικονομική ανασυγκρότηση που αρχίζει, τότε θα μειωθούν και τα φορολογικά βάρη, με εθνικό πλούτο ικανό να αποπληρώσει τις δανειακές υποχρεώσεις και να ανακατανέμεται το πλεόνασμα δίκαια ώστε να τροφοδοτεί την κατανάλωση και τη ζήτηση.
