ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Εντάξει, παιδιά, σας καταλαβαίνουμε, όμως ψυχραιμία.
«Και αυτό θα περάσει», που έγραφαν οι «καλημέρες» των γιαγιάδων μας.
Ψυχραιμία και, προπάντων, αξιοπρέπεια, όσο γίνεται.
Όσο γίνεται...
Οι μιζέριες, ξέρετε, μόνο αμηχανία προδίδουν. Και πολιτική κακομοιριά.
Προς το άπαν σύμπαν της αντιπολίτευσης και προς τα κανάλια, η ως άνω προτροπή.
Με όλη μας τη συμπάθεια.
Και την κατανόησή μας.
Αν ποτέ φτάσουμε, κι εμείς εδώ, στο σημείο να μπορεί να βγαίνει δήμαρχος μουσουλμάνος, στην Αθήνα ας πούμε.
Δίχως να σχιστεί το καταπέτασμα του Ναού και να κατακρημνιστούν τα ιερά και τα όσια του Γένους.
Δίχως να φρικιούν, να ολοφύρονται και να στηθοκοπιούνται διάφοροι τύποι.
Ξέρετε τώρα, ονόματα μη λέμε, υπολήψεις μη θίγουμε.
Νά, όπως οι Λονδρέζοι ένα πράμα, που το κάνανε το θαύμα.
Με την πανηγυρική εκλογή του πακιστανικής καταγωγής Σαντίκ Χαν.
Με μετανάστη οδηγό λεωφορείου πατέρα και ράφτρα μάνα, έτσι και δια τά ταξικόν του πράγματος.
Ε, τότε θα μπορούμε να πούμε πως ζούμε σε μια σύγχρονη, σε μια «κανονική» χώρα.
Αλλά ως τότε...
Θα μου πεις, ας καταφέρουμε πρώτα να στήσουμε το τζαμί, το από ετών νομοθετημένο.
Ή το αποτεφρωτήριο, το επίσης από ετών νομοθετημένο.
Κι ας μας λείπουν τα μαξιμαλιστικά λούσα.
Ό,τι πιο αντιδραστικό, ό,τι πιο πρωτόγονο, αυτή η απαίτηση κάποιων επαγγελματικών σωματείων, ν' ακολουθούν οι βουλευτές - μέλη τους τη δική τους γραμμή.
Και όχι των κομμάτων τους. Και της συνείδησής τους.
Με την απειλή των πειθαρχικών δε.
Μηχανικοί, φαρμακοποιοί, δικηγόροι, γιατροί, δημοσιογράφοι, όλοι στον χορό.
Πρόκειται, ξέρετε, για τον ορισμό του συντεχνιασμού.
Στην απεχθέστερη μορφή του.
Και, επί τη ευκαιρία, έχω μια ιδέα.
Ν' αλλάξουμε, λέω, το πολιτικό σύστημα, και το πολίτευμά μας στην τελική.
Να εκλέγουν, από δω και πέρα, τα σωματεία τους βουλευτές ανά κόμμα.
Αναλογικά, ως προς τη δύναμη του καθενός, επί το δημοκρατικότερον.
Έτσι, να 'χουμε το κεφάλι μας ήσυχο.
Ο Φάιμαν, ο Αυστριακός σοσιαλιστής καγκελάριος, ο πάλαι ποτέ φίλος της χώρας μας.
Αποτελεί ήδη παρελθόν από την Καγκελαρία και από το κόμμα του.
Διέπραξε, βλέπεις, το κλασικό, το πιο συνηθισμένο πολιτικό λάθος.
Προσχώρησε στη γραμμή της Ακροδεξιάς επί του προσφυγικού.
Με την ελπίδα πως έτσι θα ανακόψει τη δυναμική της.
Ε, λοιπόν, την πάτησε μεγαλοπρεπώς.
Και η Ακροδεξιά θριάμβευσε στις εκλογές, και το δικό του κόμμα πάτωσε.
Και ο ίδιος μάζεψε τα μπογαλάκια του.
Είπαμε, το κλασικό, το συνηθέστερο πολιτικό λάθος.
Όταν αποφασίσεις να παίξεις σε ξένο γήπεδο, συνήθως κερδίζει ο γηπεδούχος.
Μπορεί να αποφύγαμε το Grexit από την Ευρωζώνη.
Μπορεί να γλυτώσαμε το Grexit από τη Σένγκεν.
Στη Γιουροβίζιον την πατήσαμε τελικά.
Ένα Grexit νααα!
Εμ τι νόμισες, εκεί είναι σοβαρά τα πράματα.
Άλλη μια επονείδιστη εθνική ταπείνωση.
Με την πρώτη φορά αριστερά, τι περίμενες;
Δεν μ' ενδιαφέρει, ειλικρινά, ποιοι δημοσιογράφοι υπογράφουν τις προτάσεις της «συντακτικού τύπου επανίδρυσης» της ΕΣΗΕΑ.
Δεν μ' ενδιαφέρει αν ήταν με το «Μένουμε Ευρώπη» στο δημοψήφισμα, δικαίωμά τους.
Μ' ενδιαφέρει μονάχα τι λένε.
Και πολλά απ' αυτά που λένε είναι ενδιαφέροντα και σοβαρά.
Άλλα πάλι όχι.
Μ' ενδιαφέρει επίσης να μην οδηγούν όλ' αυτά σε διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος του κλάδου.
Από τα μέσα η όποια εξυγιαντική απόπειρα, μονάχα από τα μέσα.
Είναι πολλοί άλλωστε και, ίσως, το μπορούν.
Α, ναι, σοβαροί άνθρωποι οι περισσότεροι απ' αυτούς, τι δουλειά έχουν να συμφύρονται με τόσο κακόφημες υπογραφές;
Με τους κατ' επάγγελμα απεργοσπάστες, για παράδειγμα.
Καλώς τα παιδιά - τα παιδιά, τα φιλαράκια τα καλά.
Που συνωθούνται και στα "Panama Papers".
Οι συνήθεις ύποπτοι, ουδεμία έκπληξη.
Και, δεν ξέρω αν το μάθατε, η Ελλάδα ζήτησε ήδη δικαστική συνδρομή.
Εννοείται για πρώτη φορά.
Ο Λαφαζάνης, λέει, ακούει ήδη βόμβο ελικοπτέρων.
Ε, ναι, ο κατήφορος δεν έχει πάτο, γνωστό αυτό, από παλιά.
Πολύ συγχύστηκε η Άννα Μισέλ, και δεν είναι σωστό.
Βρήκε «σκανδαλώδη» τη στήριξη των Ευρωπαίων προς τον Τσίπρα.
Με το δίκιο της βέβαια, όμως ας παρακολουθεί προσεκτικότερα τον αρχηγό της.
Ο οποίος ξελαρυγγίστηκε ο καψερός, να μας πείσει ότι ουδείς Ευρωπαίος εμπιστεύεται τον Τσίπρα.
Και επειδή ακριβώς ουδείς Ευρωπαίος εμπιστεύεται τον Τσίπρα, ο Κλάους Ρέγκλινγκ ζητάει να αγοράσει το ESM το χρέος μας στο ΔΝΤ.
Έτσι, κουβέντα να γίνεται...
