Ήταν Απρίλιος του 2015 όταν κάπου στα ψιλά περνούσε η είδηση για τη δημοπράτηση ενός έργου με κόστος 37.000 ευρώ που αφορούσε στην αποκατάσταση των ζημιών που οι βροχοπτώσεις είχαν προκαλέσει στον περίφημο «φράχτη του Έβρου». Ήταν Απρίλιος και σύσσωμη η κυβέρνηση διαπραγματευόταν με τους δανειστές οι δημοσιογράφοι είχαν σημαντικότερα θέματα για να ασχοληθούν από ένα κομμάτι συρματόπλεγμα. Ήταν ίδια εποχή, όταν κάποιες ΔΟΥ έστελναν χρεωστικά σημειώματα στους αλλοδαπούς εργάτες της Μανωλάδας, καλώντας τους να πληρώσουν τα δικαστικά έξοδα για μια δίκη όπου είχε αθωωθεί ο γνωστός φραουλοπαραγωγός της Ηλείας. Απαρατήρητη είχε περάσει κι αυτή η είδηση τότε σχεδόν από το σύνολο του Τύπου και της κυβέρνησης. Σε σχετικό τηλεφώνημα που είχα κάνει σε αρμόδιο κυβερνητικό στέλεχος είχα πάρει την απάντηση πως για τα εκκαθαριστικά των οικονομικών μεταναστών φταίει η γραφειοκρατία και λύση δεν υπάρχει, αφού όλα έγιναν νομότυπα.
Με αφορμή την «πόρτα» που έφαγαν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ από τους διοργανωτές του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και την κριτική που ασκείται σήμερα στα μέλη και στη νεολαία του κόμματος, καλό θα ήταν να κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, στα λάθη και στις παραλείψεις της κυβέρνησης που προέκυψε από τις εκλογές του Ιανουαρίου.
Καλό θα ήταν να θυμηθούμε ποιοι και πόσοι από τους καλοδεχούμενους τότε αντιρατσιστές συριζαίους, επέμεναν να επισημαίνουν στην κυβέρνηση του «όλου» ΣΥΡΙΖΑ πως κάπου στα ελληνοτουρκικά σύνορα εξακολουθεί να βρίσκεται -έστω και με τρύπες- ένα συρματόπλεγμα που είχε γίνει αφορμή να χαθούν ουκ ολίγες αθώες ψυχές στα παγωμένα νερά του Έβρου. Να θυμηθούμε τους «γραφικούς» που, εκτός από το Μνημόνιο, έβρισκαν χρόνο και χώρο για να ασχοληθούν με ταπεινά και δευτερεύοντα για εκείνη την εποχή θέματα όπως η απαράδεκτη εξέλιξη της περίφημης υπόθεσης της Μανωλάδας. Να τους θυμηθούμε και να τους ψάξουμε σήμερα, αν είναι στους ευπρόσδεκτους ή στους ανεπιθύμητους του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το τότε κυβερνητικό στέλεχος που δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για τις 10 χιλιάδες ευρώ που καλούνταν να πληρώσουν οι εργάτες της Μανωλάδας, σίγουρα θα είναι ευπρόσδεκτο στο Φεστιβάλ. Και σίγουρα θα είναι ανεπιθύμητοι κάτι πιτσιρικάδες που παραμένουν στον ΣΥΡΙΖΑ και προκαλούσαν ημικρανίες σε κάποιους συντρόφους τους τον χειμώνα του 2011, όταν επέμεναν να μπαίνουν μπροστάρηδες στην υποστήριξη των «καταληψιών της Υπατίας».
Βλέπεις, κάποιοι που σήμερα είναι ευπρόσδεκτοι στα αντιρατσιστικά φεστιβάλ νουθετούσαν τότε τα άμυαλα πιτσιρίκια της νεολαίας πως με την εμπλοκή τους στο θέμα των 300 της Υπατίας και τη φιλοξενία τους στη Νομική ενέπλεκαν το κόμμα σε περιπέτειες που θα μπορούσαν να αποβούν μοιραίες για το πανεπιστημιακό άσυλο. Περασμένα, ξεχασμένα θα μου πεις σήμερα όλα αυτά γι' αυτούς που πριν λίγες μέρες είχαν βαρεθεί να ακουν συνέχεια για τους πρόσφυγες, καλώντας μας να ασχοληθούμε και με τα ελληνόπουλα που αναγκάζονται να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς.
Πέτρος Κατσάκος
